Terugblik – anekdotes van juli 2020!

Scène uit een avondje koken

(…)

Terwijl ik de kikkererwten rooster, ben ik ondertussen bezig met de volgende stappen. Met het theelepeltje waarmee ik net kappertjes uit het potje heb geschept, pak ik een beetje tomatenpuree. Het bouillonblokje stop ik bij het kokend water in de maatbeker en ik pak een vork van het aanrecht om dit te roeren. Terwijl ik roer, kijk ik naar de vork. Waar heb ik deze nou net voor gebruikt? De pasta zit nog niet in de pan, dus daar kan ik de vork nog niet voor gebruikt hebben. Het is niet zo dat ik een vórk klaarleg voor het koken.

Ik kijk van het aanrecht de woonkamer in. De katten zijn aan het smikkelen van hun avondeten. “Daan?” Er begint me iets te dagen. “Heb jij ehm… kom eens?” Daan komt naar de keuken. Ik wijs naar de vork in mijn bouillon en Daan begint hard te lachen. “Ja, die heb ik net gebruikt om het kattenvoer uit het blikje te scheppen.” Ik probeer subtiel Daan de schuld te geven, omdat de vork op mijn stukje ‘herbruik-dit-maar’-aanrecht ligt, maar ik kan toch ook niet ontkennen dat dit normaalgesproken het stukje aanrecht is waar we ook de vieze vaat leggen. “UHHHHHHL,” besluit ik dan maar. Gelukkig hebben we nog genoeg bouillonblokjes ;).

Never dull tweets

– Ik heb voor het eerst ooit een elektrische tandenborstel! Ik zit nu in de fase dat ik instructiefilmpjes van tandartsen exact nadoe, gaat deze fase nog over? Ik ben namelijk 5 minuten bezig ipv 2, hahaha. #oralb (HAHA, ik zit nu niet meer in deze fase. Ik zal hem weer eens opladen).

– De bruggen in Alkmaar zijn allemaal weer schoon aan de onderkant! #sectieuitje #rondvaartboot #bukken #harenlangsdemuur

– “Ik heb een beetje last van mijn piercing, ik ga er even wat terpentine op doen.” Ik hoor mijn error en schiet in de lach. “Ehhh, betadine.”

– Ik heb zojuist een tandenstoker die op het aanrecht lag (ja, waarom dan ook, lieverd?) in de vaatwasser gestopt.

– Een vrouw in de supermarkt staart al 10 sec naar haar karretje. Ik ben sperziebonen aan het afwegen en het valt me op dat ze verward is. Daarna lost het zich vanzelf op: een andere vrouw komt met een karretje aanrijden: “deze is van u, ik reed er zo mee weg!”

– We slapen op vakantie in een 1m40 bed. Dat is prima, maar we zijn het (met onze best lange lijven!) niet gewend. Record aan “sorry” is inmiddels wel verbroken. #pets #tok #superromantisch

– De augurkenpot lekt en zit nu in een washand. #autovakantie

– Is het normaal dat je pink bijna uit de kom ligt na het kneden van een brooddeeg? #respectvoorbakkers

– Op vakantie droom ik altijd raar trouwens! Zo heb ik een baby van vrienden zwemles gegeven (ging vet goed) en heeft Daan mijn wenkbrauwen op een andere plaats op mijn gezicht geëpileerd, echt knap. Helaas had hij na één wenkbrauw geen zin meer en stonden ze knetterscheef.

– Super lekker om buiten de groepslessen te volgen! Behalve wanneer er een drol ligt te walmen in het park en de wind de ‘goede’ kant op staat. #getsie

Enthousiast met een grote A

“Oh meid, enig dat je deze koopt!” Ik sta in de kringloopwinkel en reken een petroleumstel en een spelletje af. De vrouw wijst naar het petroleumstel en kijkt me super blij aan. Ik lach en vertel dat het voor mijn moeder is. “Oh, ook nog een cadeau? Super hoor!” Ik lach, ietwat ongemakkelijk: “nee, ze heeft hem wel zelf uitgekozen hoor! Ze staat daar, maar ik ging toch mijn spelletje al afrekenen.” De vrouw knikt begrijpend. “Wel echt een enig ding, dit!” Ze verkoopt het allemaal zo vrolijk dat ik spontaan een compliment mijn mond hoor verlaten. “Leuke winkel hebben jullie, zeg!” De vrouw reageert enthousiast: “super lief dat je dat zegt!”

Ik geloof dat ik de volgende keer hier zelfs oude sokken zou komen kopen.

Een zorgeloos ontbijt

In 2014 heb ik een masteropleiding in Maastricht gedaan, waar ik een paar goede vrienden aan over heb gehouden. Eentje daarvan woont in België, samen met haar man. Omdat het net te ver is om even naar toe te rijden, besluiten we om daar een paar dagen te logeren. Het overlapt deels met hun vakantie, dus de laatste twee dagen zijn we daar met z’n tweetjes.

Wanneer we voor het eerst zonder hen ontbijten, besluiten we om onze broodjes te roosteren. De boterhammen zijn hier wat dunner, dus het wordt heerlijk krokant. Nadat de eerste broodjes klaar zijn, doe ik direct daarna de volgende broodjes in de broodrooster. Misschien had ik daar eventjes mee moeten wachten.

Ik neem net een hap van mijn eerste broodje, wanneer we vergezeld worden door een harde stem. Het is lang geleden sinds ik zó ben geschrokken. “ER IS ROOK GESIGNALEERD IN DE KEUKEN. HET ALARM KAN AFGAAN. LET OP: HET ALARM KAN HARD ZIJN.” Vervolgens horen we deze stem ook in een ruimte naast de keuken. We zien inderdaad dat er wat rook is ontstaan bij de broodrooster. Snel gooi ik het raam open, terwijl madame ons nogmaals waarschuwt voor het eventuele alarm.

De rook – het viel stiekem best mee – trekt snel weg en daarna horen we de waarschuwing ook niet meer. Pfew. De man des huizes werkt bij de brandweer en heeft – terecht – gezorgd voor goede systemen in huis!

Het broodje was inderdaad best wel zwart geworden, dus het hele broodrooster proces moest nog een keertje. Ik besluit om er nu maar even bij te blijven. Wanneer ik mijn tweede broodje naar binnen heb gewerkt, krijg ik een appje. “Alles in orde daar?” Erbij stuurt hij een screenshot van het alarm die hij dus óók op zijn telefoon krijgt. HAHA. En ik wilde alleen maar een geroosterd broodje. Ik verzeker hem dat alles in orde is en dat zijn huis zéker nog staat wanneer hij thuis komt. De volgende dag gaan we voor afbakbroodjes.

Dineren in Duitsland (Vakantie!)

Met ons mondkapje op staan Daan en ik te wachten voor het restaurant in Duitsland. De ober komt naar ons toe en wijst ons onze plek. We hebben gereserveerd en krijgen een tafel bij het raam. Achter mij zit een ander stel en na ons komen er al snel nog twee andere gezinnen binnen.

De menukaart is niet heel indrukwekkend, maar dat zijn de prijzen ook niet haha. Ik bestel een wortelgembersoep en gnocchi (omg, ik kan dit al niet op z’n Nederlands uitspreken, laat staan hoe ik dit er ‘Duits’ uit krijg). Daan gaat voor kippensoep en schnitzel.

Één van de gezinnen valt me al snel op. De kindjes racen met hun mondkapjes flink door het restaurant, op blote voeten. Ik wil ze niet direct asociaal noemen, maar het lijkt de ouders totaal niet te storen. Wanneer ze hun gerechten krijgen, hoor ik de vader een boze toon aanslaan tegen de ober. In mijn ooghoeken zie ik dat hij licht geïrriteerd naar het broodje hamburger van zijn dochter wijst. Het is niet goed, er zit groente op. Met een “nur fleisch”-bevel wordt het broodje hamburger teruggestuurd.

Even later komt de ober terug met een allerschattigst bordje, met daarop de losse hamburger. “Zo, nur fleish!” Vervolgens deden de twee paar mannenschouders geloof ik een wedstrijdje. De vader liet zijn schouders met een (vrij ongepaste) zucht flink hangen, omdat het bróódje weg was. De ober reageerde daar (terecht, vind ik) op door ook flink te gaan hangen met zijn schouders. Zucht, had het dan duidelijk besteld ;). Ober weer terug naar de keuken en het broodje werd weer gehaald, uiteindelijk loste het zich gelukkig op. (En ik maar kauwen op die knokkie).

Bij ons nagerecht overwoog ik om heel overdreven “cappuccino, graag met een lepel en een koekje” te bestellen, maar dat deed ik uiteraard niet ;). Daan beurde de ober (onbewust) wel helemaal op. De man kon maar niet begrijpen dat hij thee als toetje koos. “Théé?” heeft hij wel twee keer met een onderdrukte lachstuip gevraagd, hij vond dit érg grappig hahaha. Ja vriend, dat is heet water met een zakje ;).

Volg:
Share:

1 Reactie

  1. Gerdiemar
    6 juli 2021 / 7:11 am

    Kostelijk amusante ministory’s. Jullie kunnen ze zó bundelen tot een heus waar beet te pakken boek vol korte verhalen. Vast wel een uitgever die daar een fraaie uitgave van maakt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge