Bruiloft Thomas en Dorinde – Deel 3

Foto gemaakt door fotograaf Tom, op Instagram te volgen @thomas.antoon.hendriks

Ik heb al een deel 1 en een deel 2 geschreven over onze trouwdag, je kunt ze hier en hier terugvinden. (Heerlijk hoor, om zo’n fantastische dag lekker uitgebreid over een paar blogs te verdelen!)

15:30 – Onze prachtige ceremonie is klaar en Thomas en ik lopen samen als eerste naar de borrelzaal. We krijgen meteen een glas bubbels waar we zo mee kunnen proosten. Sonja heeft bij de ceremonie aangegeven dat we niet per se een felicitatierij willen (voor Corona, maar ook omdat we het wel fijn vinden om dat een beetje te verspreiden). We worden door een aantal gasten gefeliciteerd en krijgen super veel lieve complimentjes. Het is zo bijzonder dat iedereen voor ons komt en dat je zó vaak te horen krijgt dat je er prachtig uitziet. Dat maak je echt niet elke dag mee ;-). We snijden onze taart aan en krijgen het voor elkaar om echt een MINI puntje af te snijden, hahaha. Geen probleem, ik heb echt geen trek, dus dat is een perfect stukje voor mij om op te eten. Een pluspunt: het taartje waar we ons eerste stukje uit hebben gehaald is nog over. We hebben dus bijna een heel taartje nog in de vriezer liggen.

16:15 – “Willen jullie zo met de foto’s beginnen?” OJA! We hadden inderdaad bedacht om met een aantal gasten op de foto te gaan, haha. Goed dat Laura meedenkt, ik was het alweer vergeten. Het is toevallig weer droog en ook het zonnetje komt even buurten, zo fijn. We gaan met heel wat gasten op de foto, steeds in een verschillende samenstelling.

17:00 – Nadat we klaar zijn met onze foto’s worden we allemaal naar binnen geroepen door Laura. We zien Bert, de vader van Thomas de microfoon pakken en zijn papiertje uitvouwen. Hoe leuk! Bert heeft een prachtige speech gehouden en ik merkte dat mijn man wel even een traantje moest wegpinken :-). Ik voelde me al zó welkom bij hen in de familie, maar dat wordt door zo’n verhaal alleen nog maar versterkt!

17:30 – Mijn ouders pakken de microfoon. Mijn vader heeft een mooi gedicht geschreven, super lief. Ook Laura komt erbij staan en ik zie dat ze allerlei kleine blaadjes mee heeft genomen. Ze deelt het uit aan de gasten en dan begint het lied ‘Het is een nacht’ van Guus Meeuwis. Mijn moeder en Laura zingen de coupletten en alle gasten zingen mee met het refrein, zoooo leuk! Ik vond het een heel magisch moment.

17:45 – Laura kondigt aan dat ik mijn boeket ga gooien en geeft vervolgens de microfoon aan mij. Ik vertel dat ik dat inderdaad zo ga doen, maar dat ik eerst nog iets anders wil laten zien. Thomas kijkt me verbaasd aan, terwijl Laura ondertussen een filmpje klaarzet. Tijdens oud en nieuw heb ik midden in de nacht een ukulele (mini gitaartje) gekocht en daar heb ik de afgelopen maanden best vaak op gespeeld. Ik heb daarom zelf een liedje geschreven op de melodie van ‘I’m Yours van Jason Mraz.’ Ik durfde het niet live te doen, dus Laura heeft me gefilmd terwijl ik het speelde en zong. Op het filmpje zijn heel veel foto’s te zien van mij en Thomas samen. Het geluid was helaas niet super goed, waardoor je mijn tekst niet altijd goed kon horen (thuis wel), maar het effect was er niet minder om. Thomas was heel erg ontroerd en dat vond ik op mijn beurt ook weer heel ontroerend.

Na mijn ‘act’ heb ik het boeket gegooid en een vriendin van me heeft hem gevangen. Ze was er heeel blij mee, zo leuk! We wachten rustig af wat er gaat gebeuren … ;-).

18:00 – We nemen afscheid van een deel van de gasten, de rest blijft om met ons te dineren.

Ha, ik ga er hierna nog één blog over schrijven :-). Wordt vervolgd!

Huismussen, suikertante en een merkwaardige moeder – mini anekdotes

1 – In een restaurantje krijg je je Spa rood / blauw in een leuker flesje. Moeder vraagt aan dochtertje: “is het gewoon kraanwater, of proef je wel dat het Spa blauw is?” Ik zou zelf echt niet het verschil proeven, of me daar in ieder geval druk om maken, haha. #hetwasSpa

2 – We hebben elke dag visite op het balkon en soms sneaken ze even naar binnen. Ze komen duidelijk niks tekort 😉 #dikstemusjesooit

3 – “Ik kan heel goed tegen m’n verlies.” (Het komt alleen bijna niet voor, muhaha). #nieuwspelletje #keeropkeer

4 – We slapen in een appartementencomplex op Terschelling. Waar we eerder dachten dat onze deurbel totaal zinloos was, werd er nu zowaar aangebeld! Of we suiker hebben. Kennelijk heeft ze bij de hele gang al aangebeld, hahaha. We hadden overigens geen suiker.

5 – “We gaan meteen naar het zwembad van het appartementencomplex zodra hij open gaat, dan is er verder nog niemand.” #yeahright #tochniethaha

Wow, dat gaat niet goed hoor!

Het is lunchtijd en ik stop twee broodjes in de magnetron om te ontdooien. Ik loop naar de tafel om het beleg neer te zetten en ik word afgeleid door een gigantische rookwolk aan de voorkant van ons huis. Nu we nog geen jaloezieën hebben, kan ik erg goed via de erker naar buiten kijken en mijn hart gaat sneller kloppen. Ojee, wat is daar nou aan de hand?!

Ik loop naar de voorkant en kijk verschrikt naar buiten. Een grote vrachtwagen rijdt langzaam door de straat, waarbij er gigantisch veel rook vrijkomt. Onrustig zoek ik de blik van de chauffeur, die half uit het raam hangt om naar de rook te kijken. Het is een soort vuilniswagen en ik neem aan dat hij zojuist de restafvalbak heeft geleegd. Misschien heeft hij een klapband? Is hij te snel over de stoep gereden? Wel veel rook zeg… Op dat moment begint het me te dagen dat mijn conclusie misschien niet goed is. Ik lees de tekst op de ‘buik’ van de vrachtwagen. Onkruidbestrijding. Hahaha, oké. Gelukkig.

Op dat moment herinner ik me waar ik mee bezig was: de magnetron!! Ik sprint terug naar de keuken en haal mijn broodjes (inmiddels ook bijna verkoold) eruit. Goh, hadden we toch bijna twee keer rookoverlast.

Bruiloft Thomas en Dorinde – Deel 2

Op maandag schreef ik deel 1 van onze trouwdag. Klik hier om dit te lezen!

12:00 – Na een kort overlegmoment met de fotografen en videografen besluiten we om eerst foto’s te maken en om daarna te lunchen. We willen echt heel graag foto’s in het bos maken en het weer is erg onvoorspelbaar vandaag. Er zijn wat doorzichtige paraplu’s mee, maar liever gebruiken we die natuurlijk niet. We lopen het pad van het Ruiterhuys af en passeren daarmee wat andere mensen. We krijgen een paar duimpjes omhoog en worden nog even nagekeken. Echt wel bijzonder om in zo’n trouwjurk rond te lopen :-). Ik verruil mijn trouwschoenen voor mijn vertrouwde Birkenstocks zodat we zonder op te passen het zanderige pad op kunnen lopen. Mijn moeder helpt me met mijn sleep, fijn!

13:00 – We hebben op een paar plekken in het bos foto’s gemaakt, top! Precies op het moment dat we het Ruiterhuys weer binnenstappen, begint het hard te regenen. Helemaal goed, wij hoeven voorlopig niet meer naar buiten. Ik hoop alleen dat de gasten straks droog over kunnen komen. We genieten van de heerlijke lunch die is klaargezet.

14:00 – Thomas en ik verstoppen ons boven in het kamertje waar Thomas zich heeft omgekleed. Het is een prima kamer, maar ik ben heel blij dat ik beneden met uitzicht op het privé terras ben opgemaakt. Uiteraard was Thomas een stuk sneller klaar dan ik, dus voor hem was dat kamertje prima. Laura houdt ons goed op de hoogte van het aantal gasten dat al binnen is gekomen. Ook de ouders van Thomas houden ons boven gezelschap, fijn! 

14:30 – De officiële inloop is begonnen. Het regent méga hard en ik ben heel blij dat wij al lekker binnen zitten, hihi.

15:00 – Tijd voor de ceremonie, spannend! Maar we hebben er vooral heel veel zin in, laat maar komen! We hebben een paar mooie nummers uitgekozen waarmee we ‘op’ willen komen. Zo gaat Thomas op het nummer ‘You’ll never walk alone’ naar voren samen met zijn moeder. We wachten even tot de muziek aangezet wordt, waarna Laura een kort zegje doet waarin ze vertelt dat de gasten geen foto’s met de telefoon hoeven te maken – daar zijn de fotografen voor. En dan lopen Thomas en zijn moeder naar voren, terwijl Laura mijn kant op komt om aan te geven dat ik bijna kan. Als mijn nummer klinkt – ‘River flows in you’ ga ik samen met mijn vader naar voren. Ik vind het een mega bijzonder moment en het is zó fijn om de vrolijke gezichten van alleen maar lieve mensen te zien. 

De ceremonie wordt gedaan door Sonja en ze doet het fantastisch. Het is heel persoonlijk en duurt wat ons betreft precies lang genoeg. In haar toespraak heeft ze ook een verrassingselement: een canvas met daarop de foto’s waarop de eerste momenten tussen ons zijn vastgelegd. Zooo leuk, haha! Sommige van die foto’s kan ik me echt niet herinneren. Voordat we elkaar het jawoord geven hebben we allebei een gelofte die we uitspreken. Thomas begint. Eerder vandaag hebben we onze geloftes al ingesproken bij de videografen, zodat de audio goed gebruikt kan worden in de video. Ik merk dat ik het wel prettig vind dat ik dit al gedaan heb, want het gaat echt nog veel soepeler dan ik had gehoopt.

15:30 – Ja! Ja! We zijn getrouwd!! Na bijna 8 jaar vriend en vriendin te zijn geweest, is Thomas nu eindelijk mijn man. Zo gek, maar toch ook zo fijn. De karaokeversie van ‘Hero’ (van Enrique Iglesias) klinkt, tijd voor ons en de getuigen om de trouwakte te tekenen. Nadat Sonja de ceremonie afsluit, lopen wij op het liedje ‘Your Song’ van Elton John naar de zaal waar zo de borrel plaats gaat vinden.

Wordt vervolgd :).

Dit heb ik (helaas nog steeds niet) nog nóóit gezien!

Daan en ik zijn op de terugweg van onze vakantie (een paar nachtjes weg in eigen land, heerlijk!) en we rijden op de snelweg. We zijn eerst nog onderweg naar Dordrecht, omdat ik daar tijdens het tweede vrijgezellenfeest van Dorinde een héle leuke kringloopwinkel had gezien!

We zijn vrolijk aan het napraten over deze leuke vakantie. Ondertussen lees ik in mijn boek (ik ben De Zeven Zussen weer aan het oppakken, nu halverwege de derde!) en het is een erg gezellig sfeertje. Plotseling schiet Daan keihard in de lach. Ik kijk hem verbaasd aan en hij zegt: “je raadt nooit wat ik net zag toen ik die auto inhaalde!” Ik ‘duik’ direct in de zijspiegel, maar ik kan het net niet zien. “Die vrouw is haar tanden aan het poetsen!” Daan doet haar na en maakt daarbij wilde gebaren met zijn linkerarm.

Hahahaha. Ik heb meteen zoveel vragen aan haar. Helaas ging ze niet mee naar Dordrecht en zal ik nooit weten hoe dit in vredesnaam een goed idee zou kunnen zijn, hihi. (Ik ben wel super leuk geslaagd trouwens! Ik heb weer allemaal Efteling tonnetjes kunnen kopen, hihihi).