Husbandgoals, een nieuwe verslaving en een onverwoestbaar tuinlampje – mini-anekdotes

1 – “Wie wil er een stukje zelfgebakken, oud, droog brood? Met boter is het best lekker.” Zo presenteer je dat toch niet, zuslief. Maare… graag! (En het was vet lekker).

2 – Ik wil nu dus al de hele tijd op Habbo Hotel inloggen. #IJsland #Songfestival

3 – “Het eten is klaar, ben je er bijna?” Door de telefoon hoorde ik al aan z’n stem dat ik erg blij zou zijn. Bij thuiskomst stond er een heerlijk tapasbuffet klaar. Jeej, thanks, darling! #weeeekend

4 – Ik heb ontdekt hoe je zelf stickers kunt maken op WhatsApp. Ik weet niet of ik er echt blij mee moet zijn, hahahaha. #ikmoetnuvanalleseenstickermaken

5 – Thuiskomen bij een huis met een erker, het went nog niet hoor! #hetwordtzomooooi #verbouwen

6 – Één van onze tuinlampjes is gesneuveld en ligt nu op de grond te chillen. Hij doet het wel nog, hahahaha. #zonnepaneeltje #diehard

Deze selfie mag niemand zien

Nu ik het officiële bestaan van ‘H‘ (mijn onderkin) met jullie gedeeld heb, wilde meneer direct prominent op de foto. Dat lukte, maar ik ben nog in flinke discussie met hem over de publicatie ervan. Ik ben denk ik aan de winnende hand: deze foto zal niet aan het licht komen!

Over ‘het licht’ gesproken… dit was wel precies de context waarbij H me in de val probeerde te lokken. Vanmorgen liet hij me expres mijn eigen zonnebril vergeten, waardoor ik ‘s middags flink knijpend met de ogen in de auto zat. Hij wees nonchalant naar het klepje bovenin Daans auto, waar een HEULE oude (lelijke, sorry schat) zonnebril van Daan mij gretig van het geknijp af wilde helpen.

Goed, ik zwichtte… en de zonnebril deed prima z’n werk. Maar hoe ik ineens die selfie gemaakt had (tijdens het stilstaan hoor), is me nog steeds een raadsel. Ik / H heeft hem naar Daan gestuurd, die moest uiteraard keihard lachen.

Tijdens het laatste stuk van mijn ritje naar huis, passeerde ik met 30 km per uur een enorme stoet stilstaande auto’s. Het ging dus erg langzaam en in ‘paniek’ griste ik de zonnebril bijna van mijn hoofd. H vond dat ik me niet moest aanstellen en ik heb dan ook maar mans vooruit gekeken.

Mijn eigen zonnebril ligt klaar voor morgen. H probeert me nu een selfie-tweeluik van beide zonnebrillen aan te praten. We kijken (haha) nog wel even.

Gekke gans

We zijn de halve finale van het songfestival aan het kijken en de meest bijzondere outfits komen voorbij. Zo moet de artiest van Noorwegen op een Engel lijken, maar ik vind hem meer lijken op een agressieve zwaan, ook omdat ie handboeien om heeft. Dat doet me denken aan afgelopen weekend..

We zijn op de locatie waar we over 2,5 maand gaan trouwen. (Spannend, het komt eindelijk wat dichterbij!) De fotografen en videografen zijn ook mee zodat we even goed rond kunnen kijken. Op een bepaald stukje van de locatie horen we ineens wat gevaarlijke geluiden. Een enorme gans loopt dreigend op ons af en is flink aan het blazen. Z’n vrouw zal vast in de buurt aan het broeden zijn. Best wel een stoere gans trouwens, aangezien het 7 tegen 1 is. Ik heb nooit iets gehoord over dat ganzen heel agressief kunnen zijn, zoals bij zwanen, maar we lopen toch maar met een grote boog om hem heen. Hopelijk is de fam op onze dag ergens anders heen verhuisd, hihi.

Nieuw familielid

Ik denk dat het tijd geworden is…

Eerder kreeg mijn onderkin al een naam. (Begint met een H, sommigen van jullie kennen hem wel). Als wij pizza eten, heeft hij dit besteld. Die blokjes chocola in de avond? Het werk van H. Ik, Laura, ben het niet altijd met hem eens, maar zwicht vaak wel. 😉

Nu ik bij de verbouwing een aantal dingen niet goed kan inschatten (Tsja ehh, hoe lang zullen we dat barretje maken? Of: uhhhh, hoe hoog moet zo’n kattenluik nou eigenlijk?) en ik gisteravond bij de Zumba een paar pasjes compleet de verkeerde kant op danste tijdens het nadoen, wist ik het zeker.

Het is tijd om mijn ruimtelijk inzicht een naam te geven. Of eigenlijk het gebrek eraan. Nu nog een naam verzinnen. Rick (Ruimtelijk Inzicht Kluns) is wel een kanshebber. Of Gerard (lijkt wat op ‘gebrek’, maar dan gebrekkig geschreven). Nouja, mocht je nog suggesties hebben… 😉

Lijkt me heerlijk om daar als ‘Laura’ van een afstandje smakelijk (met H natuurlijk) om te kunnen lachen, hihi.

Een ei hoort erbij

Van een receptje dat ik eerder deze week heb gemaakt heb ik nog twee eidooiers over. Vanavond eten Laura en Daan mee en ik besluit om van de dooiers een cake te bakken. Zonde om voedsel te verspillen als dat niet nodig is :-).

“Het eten is bijna klaar!” Laura is voor ons aan het koken (top geregeld of niet?) en ik ben ondertussen het beslag aan het maken. Het is een heel makkelijk recept waar ik echt maar een paar minuten mee bezig ben. “Ik schuif de cake even in de oven en dan kunnen we eten.” 

Wanneer ik de cake in de oven heb gezet, zie ik op het aanrecht een klein bakje staan met aluminiumfolie eroverheen. Drie keer raden… ben ik gewoon die eidooiers vergeten in het recept te doen! Terwijl zij juist de reden waren om de cake te maken, haha. Ik haal snel de cake uit de oven, roer de dooiers er nog even doorheen en zet hem weer terug. Op naar de pasta! 

Strakke planning zo, maar een prima cakie al zeg ik het zelf ;-).