Wat doen ze daar, midden op de stoep?

Glimlachend ben ik aan het wandelen: het zonnetje schijnt. Het is nog vrij fris, maar ik waardeer dit weertje wel heel erg. Opeens zie ik een spektakel waar mijn lach nog breder van wordt. Een groep meiden staat giechelend naast elkaar en ze hebben een laken in hun hand. Nieuwsgierig kijk ik naar ze: wat doen ze daar, midden op de stoep?

Één van de meiden pakt haar telefoon en belt een nummer. Ik houd mijn pas een beetje in: ik ben wel benieuwd wat er gaat gebeuren. Dan roept ze: “ja, hallo oma! Komt u eens naar het raam?” Oma komt naar het raam en ze vouwen het laken open. In zwierige letters lees ik: OMA, WE HOUDEN VAN U! Waarna ze uit volle borst ‘lang zal ze leven’ beginnen te zingen.

Oma heeft Corona en moet in quarantaine blijven, begreep ik later. Door het tegenlicht (en omdat ik niet al te erg wilde gluren) heb ik de reactie van oma niet goed kunnen zien, maar ik vond het hartverwarmend!

Duur nachtje ;)

Ons huis wordt met de dag meer een ‘bouwval’, we zitten nu echt middenin de verbouwing! De huidige status is dat de gevel nu op half elf hangt, haha. Hij is er nog nét niet uit, maar al het metselwerk en isolatiemateriaal is wel al verwijderd. Vanaf morgen wordt het echt afzien met de kou!

Mijn neus heeft nu al een beetje aan de koude avonden kunnen wennen. Met het uur wordt hij kouder en wanneer ik echt begin te bibberen, gaan we naar bed. Ideaal dus om avondjes bij vrienden en familie te blijven eten en op die manier de avond in stukjes te kunnen hakken.

De verwarming heeft nog niet zo aan de verandering kunnen wennen, hahaha. Afgelopen nacht heeft hij als een malle geprobeerd om ons huis tot 17 graden te verwarmen, HAHA. De arme schat. Voor vannacht hebben we die opdringerige timer maar uitgezet, hihihi.

Betonparty

Zoals je misschien in de vlog hebt kunnen zien, zijn we druk bezig met de verbouwing! Er is geheid, gegraven en inmiddels is er ook beton gestort. We kunnen nu echt goed zien hoe groot het gaat worden. Niks kan er misgaan, toch?

Nou… bijna. Het was gisteravond laat en donker en toen heb ik James per ongeluk naar buiten gelaten. Ik hoor je denken: oneeeee, er ligt vers beton!! Ja. Kattenpootje. Ik realiseerde het nét te laat en nu staat er een afdruk vereeuwigd. OMG. Dit is dus echt de reden dat ik een blog heb.

We hebben de dierenarts gebeld en godzijdank konden we zijn pootje snel afspoelen. De aannemer is ook gebeld en die kon er gelukkig wel om lachen. Bij elke verbouwing gaan er altijd wel eens dingen mis en vandaag gaan ze dit weer oplossen. Pfieuww, gelukkig maar!

Never du… corona moments

“Daan, de was is klaar. Wil jij mijn blog schrijven? Dan hang ik de was op.” Daan antwoordt dat hij niet creatief is. Ik zucht dramatisch. “Oké, dan hang jij de was op en schrijf ik zelf de blog wel.” Voor mekaar. Ik vond het wel creatief opgelost zo, wat jij? 😉

Verbouwingsvoorbereidingen

Magazijn, Oude, Houten, Dozen, Rommel, Opslag

Wat kan een mens toch veel spullen hebben. Een cliché dat je vaak hoort, maar dat geldt niet voor ons hoor! Tenminste.. dat dacht ik haha.

Het is zondag en ik ben met een vriend van Daan de berging aan het leegruimen. De woonkamer is al zo goed als leeg en er staan alleen nog een paar kasten, stoelen en een tafel. Ook hebben we de koelkast uit de berging in de woonkamer gezet. Vanaf deze week gaan ze beginnen met de verbouwing: maandag wordt er ingemeten, dinsdag gaan ze heien en vanaf woensdag gaat er flink gesloopt worden.

In de woonkamer heb ik de laatste jaren al redelijk goed spullen weg kunnen doen. Zo heb ik me steeds bij alles afgevraagd: gebruik ik dit nog? Heb ik er meer van nodig, of is één ook genoeg? Ben ik er blij mee, of is de kringloop er nog gelukkiger mee? Ik was afgelopen week dan ook heel trots dat alle woonkamerspullen uiteindelijk toch wel in een bescheiden aantal dozen gepropt konden worden.

Maarja, nu zijn we dus de berging aan het opruimen. Om de haverklap krijg ik opmerkingen als: “Lau, er ligt hier een teddybeer!” .. “Lau, wat wil je met dit bakje?” .. “Ik heb nog een vaas gevonden.. klopt dat?” en zo gaat het nog even verder. Bij de zoveelste “Is het de bedoeling dat dit bewaard blijft….?”-vraag besluit ik me toch maar neer te leggen bij het cliché.

Het goede nieuws is wel dat de kliko’s hun buikje weer vol hebben en dat ik een ‘mag-weg-doos’ rijker ben om de kringloop (straks) weer gelukkig mee te maken. Met deze heerlijke gedachte kan ik nu een dansje doen in onze (ineens) méga berging, waarvan ik altijd dacht dat hij vrij klein was…. hahaha ;). Wat een ruimte!