Never dull photos #8

Een gebeurtenis valt niet altijd op een grappige manier te beschrijven. Soms zegt een foto dan ook meer dan woorden¬†ūüėČ

Samen met een paar vrienden was ik gezellig uit eten. Mijn vriend was niet mee, dus ik stuurde hem deze jaloersmakende foto van mijn tonijntartaar. “Dat ziet er uit als een heerlijk toetje!” kreeg ik terug.

Op vakantie op Texel, daar hoort altijd een potje Monopoly bij. Hier stonden we allemaal op onze eigen straat in Den Haag, ik vond het een geinig plaatje!

Geen Never dull photos zonder kattenfoto’s! Hier zaten onze jongens naar chickies te kijken.

Kijk hoe leuk! Een hangend boek op het station met daarop de sticker “bookcrossing”. Je mag dit boek dus meenemen en hem later weer doorgeven.

Hoezo een windwijzer? Een gitaar it is! Dit was ook op Texel, hier repeteert een bandje in hun eigen studio.

Hahahahaha, deze is wel grappig. Een ander groepje mensen moest er ook om lachen en een man vroeg zich hardop waar de blauwe driewieler geparkeerd stond ūüėČ

Aardige ober

Laura, mijn vriend en ik zitten op een terrasje op Texel. Het is heerlijk weer en we zijn voldaan neergeploft na onze slentermiddag door het stadje. We besluiten om een ros√©, een biertje en een Radler te bestellen. Ook gaan Laura en ik voor de vega bitterballen, mijn vriend moet hier niets van weten. Wanneer een andere ober onze drankjes en de bitterballen komt brengen, seinen we dat hij die tussen ons in mag zetten. Met een schuin oog kijkt hij naar mijn vriend: “hoef jij niet?” Mijn vriend maakt de ober duidelijk dat vega bitterballen niet voor hem zijn weggelegd. De ober haalt lachend zijn schouders op en loopt weer naar binnen.

Een kleine tien minuten later komt de ober weer naar ons toe. “Ik vond het anders zo sneu voor je!” En hij zet een schoteltje met twee bitterballen voor de neus van mijn vriend. Hoe lief!

Deze ober gaat ons nog wel terugzien ūüôā

Brief aan moeder eend

Lieve moeder eend,

Sorry dat u vanmiddag zo schrok van het geluid van mijn slippende banden. Ik kan u zeggen: zelf schrok ik ook behoorlijk! Uiteraard heb ik alle begrip voor de heerlijke zomerwandeling die u met uw 8 kuikens wilde maken, maar kijkt u voortaan alstublieft goed naar rechts voordat u oversteekt. Bij een auto op tien meter afstand: liever even wachten. Gelukkig lette ik wel goed op en zijn mijn remmen nog in orde!

Wel wil ik u bedanken voor het leuke contact dat het mij vervolgens opleverde: duimen van glimlachende voorbijgangers die omhoog schoten.

Hopelijk zie ik jullie morgen veilig in het water dobberen, het wordt een mooie dag!

Groetjes vanuit de groene auto 

 

 

 

Hannesen bij de mac

“Goedemiddag, welkom bij Mcdonalds, heeft u een klein momentje geduld alstublieft?” Mijn vriend en ik zijn zojuist door de McDrive gereden. “Ja, mag ik een cappuccino en e..” begint mijn vriend. Ik onderbreek hem lachend en benoem dat hij juist even moest wachten. “Oh!” Mijn vriend maakt gebruik van de gelegenheid om even zijn jas uit te doen. Uiteraard komt hij vast te zitten (iets met autogordels) en mag hij juist op dat moment toch de bestelling doorgeven. “Een cappuccino en een koffie graag” roept hij terwijl hij nog worstelt met zijn jas. “Pardon?” Haha. Op dat moment is de jas helemaal uit en kan mijn vriend weer normaal praten. We noemen de bestelling op en rijden door naar het eerste raam. Ook daar ging het niet helemaal soepel: wij hoefden het bonnetje niet, maar kennelijk begreep de jongen het niet goed. Na het pinnen kregen we het keurig opgevouwen bonnetje. Vooruit! De koffie was heerlijk, maar erg soepel ging het niet ūüôā

Bioscoopdate: de vroege film

Op aanraden van mijn schoonfamilie gaan mijn vriend en ik gezellig naar de film Incredibles 2. Aangezien het maandag is, besluiten we om voor de vroege voorstelling te gaan. Een kwartier voordat de film begint, installeren we ons in de zaal, waar het al gezellig bedrijvig is.

Na een tijdje hoor ik wat gestamp in de verte. Drie jonge meisjes van een jaar of tien sprinten giechelend de trappen op. “Welke rij zitten we? – Ik weet het niet hoor, jij hebt toch de kaartjes! – Jeetje wat is het hier donker, even kijken hoor. – Ja, hier!” Ze schuifelen langs de mensen op de hoek en ploffen op de stoelen achter ons neer. “Zo, we zitten. Leuk h√®! Er zitten wel veel oude mensen hier zeg, denk je dat we wel goed zitten?” Ik hoor ze overleggen. “Dat zou wel echt iets voor ons zijn h√®, dat we in de verkeerde zaal zitten.” Zenuwachtig gegiechel. “Ja en dat we dan bij een vet enge film zitten.” Ze gaan er een tijdje over door en ik verlos ze uit hun lijden door ze te vragen: “Incredibles?” Verrukt kijken ze me aan: “ja! O top, dan zitten we goed. Dankuwel.”

Niet veel later beginnen de trailers en even later zetten we de 3D-bril op. “Wow, echt supercool! Echt zo.” (Voor de mensen die niet regelmatig met jonge kinderen omgaan: “echt zo” is het tegenwoordig helemaal. Ik heb het vanavond zo’n 35 keer gehoord in twee uur tijd).

Twee minuten later valt hun popcorn om. “NEE HE!” klinkt het gesmoord. “Dat had jij vorig jaar toch ook een keer? – Ja. Shit, hij was nog helemaal vol.” Snel hoor ik ze alle popcorn er weer in scheppen. “Ik ga niet nog meer nieuwe kopen hoor, ik eet dit gewoon op, boeie.”

De lichten gaan helemaal uit en de film begint. Achter me weer een nerveus geluid: “Oh, hij is Engels! Ik dacht dat het Nederlands was. Echt zo. Nou ja, dit is ook wel leuk toch?!”