Ik zit in de auto en ben onderweg met Laura om een vriendin af te zetten bij het station. We besluiten om nog even met zijn allen in de auto te blijven zitten tot de trein eraan komt. “Zal ik hem even parkeren?” De meiden geven aan dat dit echt niet nodig is en dat ik hem gewoon hier even kan laten staan. “De trein zal zo wel komen.” Ik zet de motor uit en we kletsen nog even verder.

Twee minuten later verschijnt er plotseling een politieauto naast me. Hij draait zijn raampje open. Oh jee, oh jee. “U staat pal voor het zebrapad. U mag binnen 5 meter van een zebrapad absoluut niet stilstaan of parkeren.” Hij kijkt me streng aan. Had ik nou toch maar mijn eigen plannetje gevolgd, haha. Ik verontschuldig me en rijd een paar meter achteruit. Net wanneer ik de motor opnieuw uit wil zetten, komt de trein er al aan. We zwaaien de vriendin uit en ik zet de motor weer aan. Wanneer ik weer wegrijd, let ik extra goed op of ik keurig volgens de regels bezig ben. De agent ziet er namelijk niet uit alsof hij twee keer iets ‘door de vingers zal zien’.

Mocht je de regel ook niet kennen, stilstaan bij een zebrapad mag dus absoluut niet! Behalve uiteraard als je moet stoppen voor een voetganger ;-).

Terwijl ik voor het Franse stoplicht sta te wachten, steekt er een jongetje in de verte over bij een zebrapad. Hij heeft licht blond haar, draagt een rond brilletje en ik schat dat hij een jaar of zeven is. Met zijn oranje shirt aan lijkt hij best wel een beetje Nederlands. Sterker nog, hij lijkt best wel op mijn vriend in zijn jongere jaren! Het jongetje kijkt mij inmiddels recht aan, hij moet gezien hebben dat ik hem aan het aanstaren ben. Begint ‘ie ineens als een debiel te dansen op het zebrapad! Dit beeld krijg ik dus nooit meer losgekoppeld van de jeugdfoto van mijn vriend.