Het is vandaag 1 maart: vandaag ga ik met mijn nieuwe baan beginnen: leuk! Om mij voor te bereiden, blader ik nog even door mijn aantekeningen van de lessen die ik de afgelopen weken heb bijgewoond. Kom je toch wel weer leuke uitspraken tegen.

Twee leerlingen: “Neem jij je playstation mee naar Duitsland? – Dude, we gaan naar een gástgezin!” (stilte). “Nou en?!”

Docent: “Als je niet ophoudt, dan blijf je na.” Leerling: “dat kan niet, ik heb nog paardrijles!” Docent: “dan koop je maar een hobbelpaard.”

Leerling: “Huh?!” Docent: “Er moet iemand gemolken worden achterin.” Andere leerling: “Dan komt er karnemelk uit hoor, meneer.”

Op mijn werk luister ik naar de radio, waar net het rustige liedje Dancing on my own draait. Een prachtige, maar toch verdrietige tekst over een jongen die altijd maar alleen blijft. Ik droom een beetje weg bij de tekst, totdat een collega plotseling van zender verandert en de radio op Slam FM zet. Een luid nummer van Jason Derulo schalt uit de speakers: I’m solo, I’m riding solo, soloooooo! Ik schiet in de lach van het contrast tussen deze liedjes. Ondanks dat de situatie van de zangers hetzelfde is, dealen ze er toch lichtelijk anders mee. Even later is het liedje afgelopen. Het volgende nummer begint op Slam FM en ik schiet nog harder in de lach. Een remix van Dancing on my own. Goeie timing! Maar ’t dekt de lading toch niet helemaal.

Vraag ik me trouwens ook af van deze blog: komt het een beetje goed over zo zonder de liedjes erbij?;)

“Ooh wat ruikt het hier heerlijk!” Een collega doet zojuist de roldeur naar buiten open en ik loop er automatisch achteraan. Met mijn opmerkering refereer ik naar de natgeregende, herfstige straat. Mijn collega draait zich naar mij om en kijkt me vragend aan. “Je vindt vuílnis lekker ruiken?!” Ik zie nu pas dat hij met een stinkende, stoffige prullenbak naar buiten loopt om deze te legen in de container.

Goh. Laatst ook al zoiets met krentenbrood ?

Voor de tweede keer druk ik op de onderste intercom. Het lampje gaat aan: nu zal het toch wel raak zijn? Opnieuw wacht ik ruim een minuut en ik knijp mijn ogen dicht tegen de zon. Het is heerlijk weer en het is dus helemaal niet vervelend om vandaag met de bedrijfsbus te toeren.

Voor mijn werk ben ik richting het zuiden afgereisd om wat producten af te leveren bij klanten. Mijn vorige lading heb ik netjes bezorgd bij klant één en ik doe nu een poging om met de tweede klant in contact te komen. Wil nog niet zo vlotten.

Bekijk bericht

Het is 00:00 en ik loop op straat met een geopende tissue box onder mijn arm. Briljant idee van een geniale vriend die nogal random kan zijn met zijn ideeën. Ik heb hem net thuis afgezet en nu loop ik dus de laatste meters met een doosje met zo’n uitstekend tissue-flapje in mijn armen. Ik denk na over de uitleg die ik zal geven, mocht ik de buren nog tegenkomen vanavond. Direct krijg ik flarden met verklaringen in mijn hoofd: “Emotioneel moment…” … “Borrel” … “Afsluiten van een fase.” Voor het gemak besluit ik om gewoon “lang verhaal” te antwoorden, mocht ik nog iemand zien.

Oké, op zich valt dat lange verhaal wel mee: mijn zus had vandaag haar laatste werkdag en we hebben haar onthaald met papieren tissues. Circa honderdvijftig stuks, twee lagen, budgetmerk.