Het is woensdagochtend en ik heb het eerste uur vrij. Heerlijk, zo’n ‘uitslaapdagje’ in het midden van de week. Omdat ik geen kopieën hoef te maken, mag ik van mezelf even voor half negen vertrekken. Zonder file ben ik dan ruim op tijd.

Twintig minuten later rijd ik helaas een file in. Ik heb wat speling met mijn tijd, dus als het niet al te lang duurt gaat dit helemaal goedkomen.

(…)

Over 800 meter kan ik mijn afslag nemen. Vóór mijn afslag zit nog een andere afslag, waar ik inmiddels met een slakkengang langsrijd. Het busje voor me stopt en even staan we stil. Ik houd de tijd in de gaten: mijn les begint over 18 minuten. Het wordt inmiddels krap, maar er is nog geen paniek.

De volgende twintig seconden rijd ik nog steeds super langzaam langs de afslag. En dan gebeurt er iets onverklaarbaars. Ik kijk in mijn rechterbuitenspiegel en ineens vind ik mezelf enorm dom. Hoezo ben ik niet rechts voorgesorteerd voor mijn afslag?? Waarom rijd ik achter dit busje? Ik moet NU naar rechts! Ik wacht een rode auto af die rechts langs mij heen zoeft en ik draai mijn stuur naar rechts. HA! Nu kan ik er lekker langs. 

Na zo’n twee seconden besef ik dat er iets goed fout gaat. Ik heb de verkeerde afslag genomen. Direct krijg ik een flashback naar mijn sollicitatiegesprek: toen pakte ik ook deze afslag. (“Dat gaat me nooit meer gebeuren”, dacht ik toen nog).

Terwijl ik mezelf echt oliedom vind, begin ik nu wel nerveus te worden voor mijn eerste les. Waarschijnlijk zal ik het nét niet gaan halen. Nerveus hik ik er een lachje uit. HOEZO neem ik de verkeerde afslag naar mijn werk? Ik heb hier al honderd keer gereden!

Gelukkig lukt het me algauw om bij een rotonde te keren en race ik richting mijn werk. Uiteindelijk parkeer ik mijn auto twee minuten voordat de les begint op het parkeerterrein. Hier ga ik dus mooi niemand iets over vertellen. Yeah right. 

 

“Wow, mijn mondeling ging echt goed! Ik heb gesprek 3 en 4 gegrabbeld.” De leerling praat na over het mondeling dat ik zojuist met haar heb gedaan. Ze was als eerste aan de beurt en vertelt nu op de (nogal gehorige) gang aan haar medeleerlingen hoe het gegaan is.

“Gegrabbeld? Hoe bedoel je? – Nou, ze had een grabbelton, waaruit je dus twee briefjes moet trekken met daarop het nummer van het gesprek dat je moet doen. Ik hoopte echt zo dat ik 4 niet had, maar die had ik dus juist! Het ging uiteindelijk best goed hoor.” Andere leerling: “oh shit, ik dacht dat je zelf je gesprekken moest kiezen! Ik hoopte dat ik gewoon kon zeggen dat ik 1 en 2 wilde. Ik kan 3 helemaal niet zo goed.” Eerste leerling: “Nee, dat kan dus niet. Wow, ik was echt zo zenuwachtig hè, maar het ging echt goed! Behalve de laatste zin, die ging slecht…” Andere leerling: “bij jou of bij haar?” Eerste leerling: “Bij mij natuurlijk! Ik zei s’il vous plaît in plaats van au revoir.”

Je vous aime, mes élèves 🙂 

Bekijk bericht

Het is vandaag 1 maart: vandaag ga ik met mijn nieuwe baan beginnen: leuk! Om mij voor te bereiden, blader ik nog even door mijn aantekeningen van de lessen die ik de afgelopen weken heb bijgewoond. Kom je toch wel weer leuke uitspraken tegen.

Twee leerlingen: “Neem jij je playstation mee naar Duitsland? – Dude, we gaan naar een gástgezin!” (stilte). “Nou en?!”

Docent: “Als je niet ophoudt, dan blijf je na.” Leerling: “dat kan niet, ik heb nog paardrijles!” Docent: “dan koop je maar een hobbelpaard.”

Leerling: “Huh?!” Docent: “Er moet iemand gemolken worden achterin.” Andere leerling: “Dan komt er karnemelk uit hoor, meneer.”

Op mijn werk luister ik naar de radio, waar net het rustige liedje Dancing on my own draait. Een prachtige, maar toch verdrietige tekst over een jongen die altijd maar alleen blijft. Ik droom een beetje weg bij de tekst, totdat een collega plotseling van zender verandert en de radio op Slam FM zet. Een luid nummer van Jason Derulo schalt uit de speakers: I’m solo, I’m riding solo, soloooooo! Ik schiet in de lach van het contrast tussen deze liedjes. Ondanks dat de situatie van de zangers hetzelfde is, dealen ze er toch lichtelijk anders mee. Even later is het liedje afgelopen. Het volgende nummer begint op Slam FM en ik schiet nog harder in de lach. Een remix van Dancing on my own. Goeie timing! Maar ’t dekt de lading toch niet helemaal.

Vraag ik me trouwens ook af van deze blog: komt het een beetje goed over zo zonder de liedjes erbij?;)

“Ooh wat ruikt het hier heerlijk!” Een collega doet zojuist de roldeur naar buiten open en ik loop er automatisch achteraan. Met mijn opmerkering refereer ik naar de natgeregende, herfstige straat. Mijn collega draait zich naar mij om en kijkt me vragend aan. “Je vindt vuílnis lekker ruiken?!” Ik zie nu pas dat hij met een stinkende, stoffige prullenbak naar buiten loopt om deze te legen in de container.

Goh. Laatst ook al zoiets met krentenbrood ?