Zaterdag 20 september 2008: “eh Laura, vandaag is de verjaardag van mijn zus. Hoe zal ik je aan iedereen voorstellen? Als mijn vriendin?”

2009: Ons eerste weekendje weg samen, naar een hotel in Nijkerk!

2010: Leuke familiedingen. Een bruiloft en het leuke nieuws: “jullie worden oom en tante!”

2011: “Jeeeej ik mag eindelijk mee naar Sensation!”

2012: 4 jaar alweer, wat maken we toch veel mee.. Zo ook onze gezinsuitbreiding met James en Darcy!

2013: Het is leuk met jou! Etentjes, feestjes, familieavondjes, vakanties, De Efteling…

2014: “Ja! Wij gaan samenwonen!”

2015: “Schat? Ik ga 7 maanden in Duinkerke wonen, goed?”

2016: Onze eerste verre vakantie, naar Bali!

2017: “ONS BOD IS GEACCEPTEERD!!”

Nine years and counting. Op naar een mooie toekomst in ons nieuwe huis!

Bekijk bericht

“Laura, je wordt gebeld!” Ik ben druk aan het schilderen en ik heb niet in de gaten dat mijn telefoon op tafel trilt. “Oh, thanks!” Zeg ik tegen mijn vriend. Gauw leg ik mijn kwast weg en loop ik naar mijn telefoon. “Wie is het?” Vraagt mijn vriend. Ik begin te lachen. “Jij.” Verbaasd haalt mijn vriend zijn telefoon uit zijn broekzak en schiet ook in de lach. “Oh, eh, of je de verf even aan wilt geven ;).”

Bekijk bericht

Het is zaterdagochtend 8:15 en mijn vriend is klaarwakker. Hij draait zich naar mij om (stel ik me dan zo voor hè, met een verliefde blik etc.) en ziet dat ik nog slaap. Zachtjes stapt hij uit bed, loopt naar de badkamer om zijn lenzen in te doen en gaat vervolgens naar de keuken om te ontbijten.

(8:20) Ik word wakker. KLING, KLETS, KLAK, BENG. Woest smeert mijn vriend zijn crackers met pindakaas. Bord uit de kast, kastje weer dicht, mes uit de lade, lade weer dicht, pindakaas op het aanrecht, etc.

Goeiemorgennnnnn.

Bekijk bericht

“Hebben we er nog zin aan?” vraagt de ‘leider’. “Joah, we kennen er nog wel eentje doen!” Met mijn vriend zit ik bij de lokale ijsboer op het terras. Zeven muzikanten vermaken ons met hun blaasinstrumenten: wat leuk dat we hier toevallig heen wandelden! Ze spelen leuke liedjes en er heerst een vredige sfeer zo op deze warme dinsdagavond.

Net wanneer ik denk dat ze beginnen met het volgende lied, vraagt één van de heren: “hebben jullie het nieuws gehoord van Blokker? Weer een grote ontslagronde hè. Toch zonde hoor. De trompettist laat zijn trompet leeglopen (een gek gezicht, dat heb ik nog nooit eerder gezien) en de tubaspeler hijst zijn instrument nog even goed op zijn rug. “Jongens, gaan we nog even?” herhaalt de leider. De saxofonist slaakt een diepe zucht en zegt dan dat hij het volgende liedje wel weer wil spelen. “Heb je gewerkt ofzo, dat je zo moe bent?” grapt de trompettist. Op dat moment loopt er een man op klompen langs en zijn ze even afgeleid. Nadat er gezwaaid is, zetten ze toch weer hun liedje in.