Het is alweer onze laatste volle dag op Kos en we rijden in onze gehuurde auto: een fijne Volkswagen Golf! Omdat we nieuwsgierig zijn naar het andere deel van het eiland, besluiten we naar Kefalos te rijden. Wat een goed idee, want wat is dit een prachtig stukje ongerepte natuur! We genieten van het mooie berglandschap, een heus ‘Diamond Beach’ en het adembenemende uitzicht over Kos.

Nadat we dit stukje eiland hebben bekeken, rijden we terug richting Kos-Stad. Onderweg besluiten we naar Paleo Pyli te gaan: een verlaten dorp bovenop de berg. Zo’n twaalf jaar geleden ben ik hier met mijn moeder en mijn zus ook geweest en ik herinner me nog hoe mooi het was (maar ook hoe vermoeid we waren toen we hier heen fietsten ;))

Bekijk bericht

[2011] Samen met mijn vriendinnen ben ik op vakantie in Malgrat de Mar. Het is heerlijk weer en we zitten gezellig in een restaurantje. Een vriendin en ik hebben spinaziewraps besteld en het ziet er smakelijk uit! Mijn zus zit naast me en vraagt of we een hapje kunnen wisselen. Ik prik een stukje wrap op mijn vork en geef het aan mijn zus. Na een paar keer kauwen, vertrekt haar gezicht. “Gatver, het smaakt naar boerderij!” Mijn vriendin en ik kijken elkaar aan. Lekker dan. Boerderijsmaak aan je wrap. Doet dan toch iets met je eetlust.

“Gaat dit te ver?” Ik ben met mijn hand in de prullenbak aan het spitten naar oude kassabonnetjes. Vanmorgen allemaal weggegooid onder het mom: ‘goed bezig’.

Uitgerekend vanavond krijg ik een mail van Scoupy dat je morgen elk uur je kassabon kunt insturen om het geldbedrag terug te winnen. Uiteraard. Normaal zwem ik in de bonnetjes!

Helaas zwemmen de bonnetjes nu in de restjes tomatensoep, gebruikte gezichtsreinigingsdoekjes en lekkende melkpakken.

Ik heb altijd al moeite gehad met afscheid nemen van mijn persoonlijke spullen. Meubels, souvenirs, maar zeker ook kleding. Toch begin ik er steeds beter in te worden om dat laatste weg te doen. Het lukt me dan om mijn kleren realistisch te bekijken en te bedenken: hm ja, hier zit toch echt wel een gaatje in. Of: deze broek zit écht niet meer lekker. Weg ermee! En dan voelt het ook gewoon goed.

Toch lukt het me lang niet altijd. Vaak niet eigenlijk. Mijn gevoel wint het dan van mijn verstand en dan gooi ik het uitgelubberde shirt, de versleten broek of het verkleurde topje in de (inmiddels uitpuilende) onderste lade. De kluslade. “Kan altijd van pas komen” zeg ik dan, wanneer mijn vriend afkeurend naar de muffe stapel kijkt.

(…)

Vandaag hebben we impulsief besloten om de muren te sauzen. We reden naar de Praxis, kochten twee mooie kleuren en zijn direct aan de slag gegaan. Het resultaat is mooi en we zijn tevreden met de nieuwe uitstraling van onze woonkamer. Toch voelde ik me wel een beetje schuldig tegenover de klusshirtjes. Ik heb ze geen blik waardig gegund en dan scheep ik ze straks ook nog eens op met een nieuwe concurrent: een goedzittend hemdje dat ik per ongeluk heb besmeurd met verf.