Als er één persoon is op deze wereld die houdt van ‘normaal’ en ‘veiligheid’ dan ben ik het wel. Nieuwe dingen proberen en doen vind ik heel leuk, maar ook altijd wel spannend. Meestal ga ik voor ‘gewoon’: ik eet liever een gewone croissant dan een chocoladecroissant. Ik drink liever een spa rood ‘naturel’ dan eentje met kersensmaak. Goed, het zijn simpele voorbeelden, maar het komt daar wel een beetje op neer. Toch is het heel gezond om af en toe dingen te doen buiten je comfortzone. En dan bedoel ik niet per sé op eet-gebied, maar vooral op persoonlijk gebied. Vaak ben je het meest trots op jezelf op iets waarvan je eerst dacht: “nee, dat gaat me echt niet lukken”. Of “Nee, dat vind ik vast niet leuk”. Hoe leuk is het dan om erachter te komen dat je dat juist wél leuk vindt? Ik heb eens nagedacht over de dingen die ik tot nu toe gedaan heb die best wel buiten mijn comfortzone liggen. Uiteraard is dit heel persoonlijk: wat ik heel spannend kan vinden, is voor jou misschien de normaalste zaak van de wereld. Probeer er maar eens over na te denken wat jij tot nu toe al gedaan hebt. Ik zal hieronder mijn lijstje delen!

Een bestuursjaar

Bekijk bericht

De auto zit vol, de sleutels zijn ingeleverd en de adreswijziging is doorgegeven. Ik ben klaar voor vertrek! Om het Franse avontuur nog even symbolisch af te sluiten, koop ik nog een laatste sandwich bij de Leclerc. En wat chocolaatjes. En vooruit: ook een chocoladebroodje. Mijn handen zijn vol en als ik de lange rij bij de kassa zie, heb ik een beetje spijt dat ik geen mandje heb gepakt. Nouja, die meneer voor me heeft zijn spullen gelukkig al bijna op de band. Ik draai me nog even om naar het schap achter me: het is het vak waar de Duinkerkse specialiteiten staan. Op het moment dat ik me omdraai, vliegt de sandwich met geroosterde kip uit mijn hand. Het belandt precies onder het wiel van het winkelwagentje van een hoogbejaarde meneer. Samen kijken we verbaasd toe hoe de mayonaise uit de sandwich wordt gedrukt. “Ehh.. pardon” stamel ik en ik pak de sandwich gauw weer op. De meneer rijdt droog verder en ik gniffel een beetje. Inmiddels staan er een paar mensen achter me en ik besluit het broodje alsnog te kopen. Zo ben ik dan ook wel weer!

Bekijk bericht

Dit was het dan! Zeven maanden Duinkerke: het avontuur is voorbij. Je rentre à la maison. Wat een geweldige tijd is dit geweest en wat ben ik blij dat ik mijn blog ben begonnen. De herinneringen staan nu op papier, maar ook in mijn hart. Ik heb geweldige mensen ontmoet, fijne avonturen beleefd en mijn connaissance de la culture française is meer dan het ooit geweest is. Dat was toch wel het ultieme doel!

Het voelt dubbel, maar het voelt vooral goed om weer thuis te komen. Wat betreft mijn blog: ik ga deze in Nederland proberen voort te zetten.

“Frédérique magnetron” belde me zojuist dat haar man beneden stond te wachten. Ik voel me stiekem best trots dat ook deze marktplaatsdeal weer goed gelukt is. Mijn magnetron til ik dan ook vrolijk neuriënd naar beneden. Dit gaat goe…

Oké wacht, er staan 3 auto’s voor mijn deur. Waar is hij? Ik maak oogcontact met de mensen in de linker auto. Vragende blik in mijn ogen. Vragende blik in hun ogen. Tja, ik sta daar toch op sloffen met een magnetron in mijn hand, ik kan het me ergens wel voorstellen. Auto 2 sla ik over met mijn oogcontact, ik sta immers zo dichtbij dat ik het raam kan inslaan met de magnetron. Bij auto 3 word ik ook niet echt hartelijk ontvangen, dus daar sta ik dan. Hè verdorie, met “Jessica bed” en “Monsieur B koelkast” verliep het allemaal net zo soepel!

Tot grote vreugde van mijn niet zo indrukwekkende spierballen, komt daar dan gelukkig toch meneer magnetron aangelopen. Ik loop met hem mee naar zijn auto en hij overhandigt me het geld. Het briefje van tien laat ik nog even nonchalant in de lucht wapperen, zodat de autobestuurders mij niet zullen herinneren als “Idiote sur pantoufles” maar als “femme d’affaires”.