Twee dames van 80 zitten naast mij in de trein. “Kijk, we komen nu aan op station Zaandam. Zie je die nieuwe stijl? Al die gekleurde Zaanse huisjes, ik vind het maar niks. De kleuren zijn veel te fel. Wat vind jij?” Haar vriendin antwoordt vrolijk: “o, nee ik vind het juist heel mooi! Ik vind de kleuren helemaal niet schreeuwerig, hoor.” Vriendin: “Ja, maar jij hebt je zonnebril op!”

En een lol dat ze vervolgens hadden! 😉

Bekijk bericht

Na een lange werkdag en een vergadering stap ik rond 21:00 in de trein terug naar huis. Voor mij lopen vier oudere dames die een plekje uitzoeken in de coupé. Met hun tassen en spullen ploffen ze neer in een ‘vierzit’ en ik ga bij hen in de buurt zitten. Dit kon nog wel eens leuk gaan worden.

Bekijk bericht

Ik word echt met de minuut meliger, dat gevoel heb ik al best een tijdje niet gehad. Nog altijd zit ik met vriendinnen en vrienden in de trein. Elke twintig seconden schiet ik opnieuw in een lachstuip, dat is nu al een paar minuten (!) aan de gang. Een man achterin zit namelijk vast in een vreselijke niesstuip. Ergens vind ik het sneu voor hem, maar de manier waarop hij niest is gewoon fantastisch. Zo’n dikke vette “ha..TSJIE!” Na een nies of tien kan ik het dan ook niet laten om achterom te kijken. In de weerspiegeling van het raam zie ik een andere man ook geamuseerd zijn kant op kijken. De niezende man heeft niets in de gaten, hij kijkt chronisch naar het licht boven zijn hoofd: “ha…TSJIE!”

De volgende dag werd het wel héérlijk weer, dankjewel!

Met vriendinnen en vrienden zitten we in de trein terug naar huis. Het is rond 01:00 en mijn vriend is moe. Hij zakt een beetje weg tegen het raam en ik vraag: “tu es fatigué?” Half slapend mompelt hij zachtjes: “ik ben niet fat en ook niet gay.”

Vind ik dan toch wel indrukwekkend scherp, zie je dan toch niet aankomen op dat tijdstip 😉

Ik ben klaar met lesgeven en op mijn gemakje loop ik naar het station. Voor de gezelligheid bel ik mijn vader: altijd gezellig om even te kletsen.

Wanneer ik opgehangen heb, ben ik op nog een paar minuten afstand van het station. Ik open de 9292 app om te kijken hoe laat mijn trein gaat. Nog twee minuten. Ik zet het op een lopen: het zou heerlijk zijn wanneer ik deze trein nog zou halen.

Rondom het station zijn drie bouwvakkers bezig en ze vermaken zich kostelijk wanneer ze mij zien langssjeesen. “Haal je niet!” grapt er één. “Te laat” valt zijn collega hem bij. Mans blèr ik tijdens mijn drafje terug: “wedden?!”

Triomfantelijk kijk ik ze even later vanuit het treinraam aan.