Ik sta in de rij voor de kassa bij de supermarkt. Het duurt allemaal best lang, maar aangezien ik altijd heb geleerd dat je nooit van kassarij moet wisselen, blijf ik netjes staan. Ondertussen zie ik dat de cassière veel aan het giechelen is met haar collega. Nieuwsgierig kijk ik naar voren. Nadat ik concludeer dat ik toch echt niets grappigs kan zien, ga ik weer verder met mijn dagdroom waar ik zojuist aan begonnen was.

“Goedemiddag!” De cassière groet me vrolijk als ik aan de beurt ben. Weer moet ze lachen en ik zie dat ze achterom kijkt naar haar collega, die op haar beurt weer moet lachen. Wat zou er toch aan de hand zijn? “Dat is dan 28,43 alstublieft.” Ik stop mijn pinpas in het apparaat en terwijl ik wacht tot ik mijn pincode kan invoeren, zie ik dat de cassière iets aan haar collega geeft. AHA! De oorzaak van de giechel is bekend. Beide dames zijn tijdens hun werkzaamheden (toch niet zo) stiekem aan het snoepen van een slagroombus. Sindsdien heb ik trek in warme chocolademelk. Moet kunnen in april!

Vanavond is het open huis bij ons op school en ik race nog even langs de Albert Heijn voor een sandwich. Tjonge, wat is een Albert Heijn XL dan groot als je nog even snel iets zoekt. Uiteindelijk pluk ik een sandwich met gerookte kip uit de schappen en reken ik af. Tegelijkertijd reken ik de resterende tijd uit: over 15 minuten komen de eerste hulpleerlingen. Ik besluit om op een bankje in het winkelcentrum te gaan zitten. “Misschien zie ik nog wel iets voor de blog.” Niet veel later dient de anekdote zich al aan. Een vrouw komt met twee grote tassen de Albert Heijn uitlopen en plant de tassen naast me neer op de bank. Ik vind het niet erg, maar ik vraag me wel af waarom ze precies mijn bankje heeft gekozen, terwijl er nog vier lege bankjes staan. Omdat ik niet onbeleefd wil zijn, glimlach ik naar haar. De vrouw heeft echter helemaal niet in de gaten dat ik haar aankijk, ze staart gewoon een beetje voor zich uit. Vreemd. Ik neem weer een hap van mijn sandwich en ik verdiep me even in mijn telefoon. Heb ik nog berichtjes gemist?

(…) Bekijk bericht

Terwijl ik in de rij van de supermarkt sta, ben ik een beetje aan het dagdromen. Straks naar de sportschool, eerst nog even eten koken. Morgen weer lekker weekend! Zou het mooi weer worden? Terwijl ik mijn karretje op de automatische piloot naar voren duw, bots ik tegen iets op. Voor me staat een verlaten six-pack spa rood. Ik kijk naar mijn voorganger of hij soms vergeten is om het op de band te leggen, maar dat is duidelijk niet het geval. Wie weet staat ie er al een uur en heeft iedereen er heel behendig omheen gereden. Ik wacht nog heel even, maar besluit dan om het six-pack te verplaatsen zodat ik zelf mijn karretje naar voren kan rijden om mijn producten ook op de band te leggen. Net wanneer ik al mijn boodschappen op de band heb liggen, hoor ik achter me wat gemopper. “Nou, dat is ook niet aardig.” Niet aardig? Heeft ze het over mij? Ik draai me om en zie een hijgende vrouw achter me staan met een doosje eieren in haar hand. Aaaaah, oeps. “Ja ik was de eieren vergeten, dus ik ging die nog even snel halen!” Ze gaf daarna gelukkig wel toe dat het misschien niet zo’n handige plek was om het six-pack neer te zetten.

Ik heb het weer goedgemaakt door haar toch maar even voor te laten :)..

Bekijk bericht

“Shit, ik ben mijn sleutels vergeten!” Ik krijg een appje van mijn vriend waar ik stiekem wel een beetje om moet lachen. Verstuurd: een uur geleden. Oh. Meestal doet hij ongeveer een uur over zijn hardlooprondje, dus hij zal over niet al te lange tijd voor een dichte deur staan. Ik probeer hem te bellen, maar hij neemt niet op.

Niet veel later belt hij terug. “Hoi! Ben je al bijna thuis? Het is aardig koud buiten!” Ik vertel hem dat ik de komende veertig minuten zeker nog niet thuis ben. Of hij niet nog een rondje kan rennen, haha. Die opmerking werd niet erg gewaardeerd.

Na ongeveer een half uurtje krijg ik een foto opgestuurd: een winkelmandje met random boodschappen erin. Vuilniszakken. Kokosmelk. Theezakjes. Mandarijnen. Vaatwastabletten. Ik bel mijn vriend opnieuw. “Hoi! We hebben toch nog heel veel mandarijnen? Kun je anders ook wat spa rood meenemen?” Hij moet lachen. “Ja, we hebben nog heel veel mandarijnen en nee, ik kan geen spa rood meenemen want ik heb helemaal geen geld bij me, haha. Ik ben hier alleen maar omdat het hier warmer is dan buiten. Ben je er bijna? Dan kan ik de producten weer terug leggen.” Waar een supermarkt wel niet goed voor kan zijn.

Tien minuten later tref ik mijn vriend – in een vreemde jas, die hing kennelijk buiten in onze binnenplaats – zonder zijn boodschapjes aan. Dit gebeurt hem vast niet nog een keer!

Bekijk bericht

Op naar de supermarkt, het uitje van de dag! Op een dag waarop je alleen maar moet studeren – ik heb weer eens fantastisch gepland – kan het best een verademing zijn om even je dagelijkse boodschapjes te halen. Ik vind het dan ook geen enkel probleem als ik zie dat ons bakje yoghurt per ongeluk is gecrasht op de supermarktband. Scheelt weer een paar minuten, ha! Rustig aan loop ik terug de winkel in, er staat toch niemand achter ons. De heenweg gaat goed, voor ik het weet sta ik voor het koelvak. Wanneer ik me weer omdraai, lijkt ineens de hele winkel achter mijn vriend in de rij te staan. Oei, opschieten, voordat ze allemaal op mij staan te wachten! In een gangpad kan ik nog net een botsing met een vader en dochter voorkomen. Ik vertraag mijn tempo, want ik kan er niet langs. Al vrij snel heb ik in de gaten dat de terugweg een stuk langer gaat duren. Ik probeer te seinen naar mijn vriend, maar hij kijkt niet. Maar goed ook trouwens, want ik heb geen idee hoe ik het beste “ik kom er aan, maar het duurt wat langer! Dit meisje draagt overduidelijk voor het eerst hakken en ze weet er totaal geen raad mee! Ze loopt alsof ze moet bevallen, wat overduidelijk niet kan als je ongeveer 8 bent!” moet gebaren naar mijn vriend. Nadat ik eindelijk de flessen frisdrank ben gepasseerd, kies ik voor de snelste route. Althans, dat denk ik. Terwijl ik kies voor de snelste route hemelsbreed, heb ik niet in de gaten dat de vleesafdeling in het midden van de winkel doodloopt. En dat hij ook niet echt bedoeld is voor klanten. Het vleesmeisje (is dat een woord?) kijkt me vragend aan, maar ik heb geen tijd om het uit te leggen. Nét op tijd lever ik mijn nieuwe bakje yoghurt in bij de caissière. Dat wordt smullen morgenochtend.

Bekijk bericht