Pas op hè

Ik zit in de auto en ben onderweg met Laura om een vriendin af te zetten bij het station. We besluiten om nog even met zijn allen in de auto te blijven zitten tot de trein eraan komt. “Zal ik hem even parkeren?” De meiden geven aan dat dit echt niet nodig is en dat ik hem gewoon hier even kan laten staan. “De trein zal zo wel komen.” Ik zet de motor uit en we kletsen nog even verder.

Twee minuten later verschijnt er plotseling een politieauto naast me. Hij draait zijn raampje open. Oh jee, oh jee. “U staat pal voor het zebrapad. U mag binnen 5 meter van een zebrapad absoluut niet stilstaan of parkeren.” Hij kijkt me streng aan. Had ik nou toch maar mijn eigen plannetje gevolgd, haha. Ik verontschuldig me en rijd een paar meter achteruit. Net wanneer ik de motor opnieuw uit wil zetten, komt de trein er al aan. We zwaaien de vriendin uit en ik zet de motor weer aan. Wanneer ik weer wegrijd, let ik extra goed op of ik keurig volgens de regels bezig ben. De agent ziet er namelijk niet uit alsof hij twee keer iets ‘door de vingers zal zien’.

Mocht je de regel ook niet kennen, stilstaan bij een zebrapad mag dus absoluut niet! Behalve uiteraard als je moet stoppen voor een voetganger ;-).

Foei

Het voetgangersstoplicht springt op rood en ik wacht braaf op de passerende auto’s. Twee auto’s rijden er langs me heen. Er rijdt een derde auto, maar die is nog zo’n 15 meter verwijderd van het stoplicht. De spieren in mijn been dwingen mijn rechterbeen een stap naar voren te zetten om als een ware Amsterdammer (ik heb er mijn eerste levensjaar toch maar mooi gewoond) gauw over te steken bij het rode stoplicht. Mijn nekspieren zetten echter direct de aanval in en verplichten mijn hoofd naar links te draaien. Het gewicht staat nu vol op mijn linkerbeen en mijn rechterbeen hang een beetje twijfelend in de lucht.

Ik weet niet welke spieren ik voor mijn schijnheilige pokerface moet bedanken, maar in ieder geval heb ik de politiemannen in deze derde, witte met blauwe auto goed afgewimpeld op het moment van langsrijden. Spieren to the rescue! Enne… complimenten aan de gezichtsspieren van de politieagent, die zo afkeurend keek dat het leek of hij moest chier (zoek maar op!).