Een paar maanden geleden was ik met mijn vriend op bezoek bij zijn ouders. We gaan daar wel vaker heen hoor, maar deze anekdote gaat toevallig over die keer! De vader van m’n vriend had een grappige foto van zichzelf gemaakt en stuurde die naar ons via whatsapp. Het leek me wel geinig om die foto in te stellen als ‘belfoto’. Als ik dan door hem gebeld zou worden, zou die geniale foto in beeld verschijnen.

Een paar uur later schiet de moeder van mijn vriend in de lach. “Jeetje Dorinde, wat heb jij nou voor gekke foto als profielfoto?!”

Het bleek dat ik die foto dus als mijn éigen profielfoto had ingesteld en daar dus ook al drie uur mee aan het appen was. Foutje!

Bekijk bericht

(2001) Het is begin juli en dat betekent: zomervakantie! Samen met Dorinde ben ik op vakantie met opa en oma. We staan op een grote camping in Wanroy, waar we veel plezier beleven met onze verse vakantievrienden. Nog altijd heb ik mooie herinneringen aan de skelterraces, de bingo-avondjes en al dat gespeel op de grasvelden!

Tijdens deze leuke vakantieweek nemen opa en oma ons mee naar jarige vrienden die in de buurt wonen. Het is een regenachtige dag en als oplossing hebben ze grote zeilen opgehangen in de tuin. Voor ons als 8-jarigen is het leuk spelen daar in de tuin, met het gerikketik op de zeilen.

Op een gegeven moment besluit de gastheer om de zeilen even leeg te storten: ze beginnen immers flink naar beneden te hangen door al die zware regendruppels. Verwonderd kijken Dorinde en ik toe hoe hij de stok behendig in het regendak port. Soepel loopt het water aan de zijkanten weg en het is een mooi schouwspel!

Dor vindt het allemaal prachtig en wil dit zelf ook doen. Ze krijgt de stok in haar handen en port ook flink in het dak. Ook haar lukt het een paar keer om het water te laten weglopen. Op een gegeven moment prikt ze echter verkeerd, waardoor het water precies door de kieren tussen de zeilen wegloopt. Met een enorme plens valt het water op het hoofd van de lieve, bejaarde buurman. Klétsnat is hij. Na de schrik kan hij er gelukkig wel om lachen. Gauw druipt hij af ( 😉 ) om droge kleren aan te trekken.

Bekijk bericht

Leerling, mompelend: “is meneer X in de lerarenkamer?”

Ik: “wie zeg je?”

Leerling: “meneer X”

Ik versta hem nog steeds niet, dus ik denk slim te zijn: “welk vak geeft hij ook alweer?”

Leerling lacht mij keihard uit. “Dat is de directeur.”

Eigenlijk had ik hem hier moeten uitlachen. Onze directeur is namelijk geen man! Maar ik hield me in. Beheersing. Liet hem winnen. 😉

Samen met mijn vrienden doe ik boodschappen in een plaatselijke supermarkt in Frankrijk. We gaan een week op vakantie en het is fijn om alvast wat spullen in huis te halen. Ik loop naar achteren in de winkel, richting de koeling. Even later pak ik twee grote bakken kwark uit het schap. Voor het gemak stapel ik ze op elkaar, zodat ik ze makkelijker kan tillen. Onderweg naar het mandje verliest één bak kwark helaas zijn evenwicht en ik kan hem niet meer vastgrijpen. Met een indrukwekkende knal valt de bak te pletter.

Met de kapotte, lekkende bak in mijn handen loop ik terug naar de koeling om te kijken of er nog een nieuwe bak staat. Op mijn weg terug krijgt een medewerkster mij in het vizier. Overstuur roept ze: “non, non, non!”, denkend dat ik de bak terug wil plaatsen. Uiteraard is dit niet mijn plan en ik kan haar geruststellen dat ik alleen een nieuwe bak wil pakken. Ze begrijpt me en geeft me een dweil: of ik wel even de vloer kwarkvrij wil maken.

Heb jij ook een leuke anekdote voor op onze blog? Stuur hem gerust op naar info@neverdullmoments.nl! Vinden we leuk ;).

Bekijk bericht

 

Mijn vriend en ik sturen vakantiefoto’s van Kos naar onze vrienden. “Kijk, deze boom is de oudste van Europa!” Typt mijn vriend. Ik val hem bij: “ja, dit is de boom van Socrates!”

De volgende dag fietsen we opnieuw door Kos-stad: we gaan vandaag naar het Asklepion en het bergdorpje Zia (op 470 meter hoogte!) fietsen.

In de verte zie ik een bordje staan. “O schat, kijk… hier staat die oudste boom! We hebben gisteren gewoon een random dikke boom op de foto gezet.” We kijken naar de ‘echte’ boom en lachen om het zoveelste vakantieblundertje. Dan zien we nog een ander bordje: “o, en het is die van Hippocrates…”