Levensgevaarlijk, die kliko

Twee dagen geleden zat ik bij Laura in de tuin. “Ik ga even de kliko bij de weg zetten!” Laura loopt naar hun overvolle kliko toe en begint het zware ding weg te slapen. Ik krijg direct een binnenpretje wanneer ik terugdenk aan vroeger…

(15 jaar geleden)

“Dooor, kun jij de bruine bak even halen?” Het is weer zo ver, het konijnenhok moet worden verschoond. De bruine bak staat bij mijn ouders in de voortuin en moet even omgereden worden, een ritje van zo’n 50 meter. Laura en ik zijn om de beurt de ‘pineut’ om de bak te halen en deze keer ben ik aan de beurt. De bak wordt om de week geleegd en hij zit alweer aardig vol. Ik sleep de bak mee, ga de eerste hoek om en loop wat harder. Bij de tweede bocht gaat het mis. Ik struikel over een steen, val bijna voorover en laat de kliko voorover vallen. UHL. De restjes fruit, bladeren en aardappelschillen rollen over de weg. HAHA. Snel haal ik Laura erbij en proberen we de schade te beperken. Wat een geluk dat de konijnendrollen er nog niet in zaten ;-).

Gênant minuutje

O mijn god, waarom gebeurt dit overdag? Waarom heb ik dit klusje niet uitgesteld tot vanavond? Wat zullen de buren wel niet denken… Sta ik hier. Met de kliko. Op het grasveldje. De wielen heen en weer te rollen in het gras. Mensen passeren met honden en ik ben mijn kliko aan het uitlaten. Met een rood hoofd kijk ik ze lachend aan, wanhopig naar de wielen wijzend. Ze kijken me vreemd aan en ik kan ze geen ongelijk geven.

Aldus mijn “wat als?”-fantasie. Zo had deze scène echt kunnen gaan. Opluchting toen ik nét met de kliko de hondendrol op de stoep kon ontwijken.