Mijn vriend is een weekendje naar Sevilla met zijn neef, wat betekent dat de katten en ik het rijk alleen hebben. Ondanks dat het best irritant kan zijn (lees: katten op je benen, niet kunnen omdraaien, warm), vind ik het altijd heel gezellig om ze bij me te laten slapen.

De volgende ochtend word ik vroeg wakker, waarschijnlijk van een beweging van een van de katten. Ik richt me een beetje op om te zien waar ze zijn. James ligt bij mijn voeteneind, Darcy is nergens te bekennen. Zal wel naar beneden gelopen zijn. Omdat ik wil weten hoe laat het is, draai ik me om om mijn telefoon te pakken. Één seconde later klopt mijn hart in mijn keel. Darcy zit me op ongeveer 1 cm van mijn hoofd intens blij aan te kijken dat ik wakker ben.

Nu we alweer twee maanden in ons nieuwe huis wonen, wordt het de hoogste tijd om de katten wat meer vrij te laten. De afgelopen tijd hebben we met tuigjes geoefend in de tuin en we zijn inmiddels zover dat we ze loslaten in de tuin. Zelfs wanneer wij binnen zijn. (Lees: ik sta elke 3 minuten voor het raam te kijken of de zwart-witte monsters nog onderzoekend aan onze eigen planten snuffelen).

Na voor de vierde keer gekeken te hebben, slaat mijn hart een beetje over. “Eh schat, James heeft de schutting ontdekt,” piep ik een beetje ongerust. Samen kijken we naar ons kind. James strekt zijn nek uit en kijkt zijn ogen uit naar de nieuwe wereld die hij nu ziet. Ik voel me alweer wat rustiger worden. Het is een kat, dit moet gewoon kunnen. Zelfs al loopt hij naar de bu… oké. Ehm. Kalm blijven. “Eh, hij loopt nu over de schutting naar het schuurtje van de buren.”

Ik loop naar de gang om mijn schoenen en jas aan te trekken en stap vervolgens de tuin in. James miauwt naar me vanaf het schuurtje van de buren. Ok top, hij herkent me gelukkig wel. Ik lok hem terug en hij loopt weer over de schutting terug naar onze eigen tuin. Hee, dat gaat best soepel! Vervolgens lok ik hem naar de kliko en hij springt behendig weer van de schutting af. Top.

Een paar minuten later is James samen met Darcy in de tuin aan het struinen. Ik besluit om weer naar binnen te gaan. Mocht hij nu weer op de schutting klimmen, dan weet ik in ieder geval wel zeker dat hij weer terug kan komen. En anders zien we het ook wel weer.

Omdat ik nog niet zo ver ben dat ik lekker tv ga kijken wanneer de jongens buiten zijn, besluit ik eens van boven te gaan kijken. Ik ga bij het raam van mijn kantoor staan en kijk naar de tuin. En jahoor, James zit alweer op het schuurtje van de buren. “Hij zit er weer hoor!” roep ik naar beneden. Opnieuw loop ik de tuin in en ik doe de deur naar de steeg open. James is inmiddels verder doorgelopen en balanceert nu op de schutting van het tweede huis naast ons. “Kom maar,” roep ik lief. Maar James heeft andere plannen. “PLOF.” Hmm. James zit nu in de tuin. Al snel hoor ik hem miauwen. Mijn moederinstinct neemt het over en ik roep hem een paar keer: “kom maar lieverd!”

Inmiddels is mijn vriend ook buiten gekomen met wat brokjes. “Laten we wat brokjes op de kliko gooien, misschien snapt hij het concept dan.” Een paar keer springt hij op de kliko, eet hij wat brokjes en duikt hij vervolgens de tuin weer in. De slimmerd. De buurkat is inmiddels ook komen kijken naar de brokjesregen. James miauwt nog een paar keer, maar blijft laag in de tuin. Tijd voor wat sterker geschut.

Ik ga weer naar binnen en haal mijn troef uit de keukenla. Het moet er voor de omstanders best gek uitgezien hebben, zo’n vrouw met een rol aluminiumfolie in de steeg. James herkent het geluid echter direct en hij gaat op het geritsel af. Ik hou een stukje folie bij de kliko en leg deze vervolgens op de schutting. HOP! Daar zit hij alweer. Mijn vriend pakt James op en samen gaan we weer naar binnen. Genoeg avontuur voor vandaag. De buurkat kijkt ons vragend na.

Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Bekijk bericht

1. “Darcy, ga eens even aan de kant man. Ik wil hier ook zitten!” #gluren #vensterbanklife

2. “Pass mij ook eens even een aardappel.” #Eten #Roti #Opschoot

3. “Jeeeezus, mag ik nou eindelijk weer eens naar buiten?! JA? ECHT?! Heeft het miauwen EINDELIJK effect?!”

4. “Dars, psssst, Dars! Kom eens. De buurkat is buiten, kijk daar eens! Tussen de schutting!” #Dikkestaart

5. “Wie is dat blauwe monster dat uit de badkamer stapt en wat heeft hij met mama gedaan?” #Ochtendjas #Chilloutfit #Wetlook

6. “Ik mag ook niks he.” #Vanhetaanrechtgestuurd

7. “Paaaap, vind je Stranger Things écht leuk?” (Nee okee, dat was mama’s gedachte).

8. “Leuk hoor, al dat geaai, maar eigenlijk lag ik net lekker te slapen. Nu moet je me voor straf een paar brokjes geven.”

9. “O, gaan jullie weer slapen? Mooi, dan ga ik mee naar bov… o. Ik mag weer niet mee. Oké nouja dan ga ik morgen om zes uur wel weer tegen de deur krabben, doei.”

10. “Wat hebben we het eigenlijk goed hè.” #Slapen #Opdestoel #Metkleedje

Bekijk bericht

Sinds we in ons nieuwe huis wonen, zit onze kat Darcy ineens op schoot. In al die 5 jaar heeft hij dat nooit heel boeiend gevonden, maar nu ineens springt hij op mijn knie. Een moment om te koesteren zo op deze zondagochtend.

Om 10:30 veer ik op van de bank. Knorrend en mopperend gaat Darcy van mijn schoot. Ik leg hem uit dat ik mijn tanden moet poetsen, omdat ik zo weg moet. Wanneer ik de trap richting de badkamer oploop, heb ik nog niets door. Ook niet wanneer ik de slaapkamer inloop. Je verwacht het gewoonweg niet.

Ineens hoor ik een zwakke ‘mieuw’ vanuit de slaapkamer. Oei, het lijkt er verdacht veel op dat dit geluid bij het raam vandaan komt. En jahoor, daar zit hij. James, mijn andere kat. Buiten op het richeltje van ons slaapkamerraam. BUITEN, terwijl hij al 5 jaar binnen leeft. Sufferd. Lichtelijk paniekerig kijkt hij mij aan en ik probeer kalm te blijven. Hoewel mijn hart in mijn keel bonkt, realiseer ik dat ik hem eerst moet ‘redden’. Ik zet het kiertje van het raam waardoor hij naar buiten is geklommen nog wat verder open en wurm mijn arm door het raam. James voert inmiddels een ongemakkelijke omkeermanoeuvre uit en ik weet hem even later bij zijn nekvel te grijpen. Ik trek hem naar binnen en geschrokken kijk ik hem aan. De staart van zoonlief is inmiddels zo erg opgezwollen, dat het me verbaast dat hij nog recht kan lopen.

Pas over een paar weken mogen de katten naar buiten. Voorzichtig, aan een lijntje. Ik heb James alvast goed de verkeersregels uitgelegd en aangegeven dat hij geen stunts meer mag uitvoeren waar mama de kriebels van krijgt. Hij leek het begrepen te hebben en rende vervolgens achter zijn bolletje aluminiumfolie aan. Prioriteiten.

Bekijk bericht

“Au revoir!” Het is 14:45 en ik zwaai net mijn laatste leerlingen uit. Vanavond begint de ouderavond om 20:15 en ik besluit op school te blijven. Voorwerken enzo.

Om 17:00 rijdt de schoonmaakster in de gang met een grote kar langs en even later stapt ze mijn lokaal binnen. Ik ben bezig met de laatste voorbereidingen van mijn brugklas en ik stel voor dat ik de stoelen nog even op de tafel zal zetten. Dit is echt een to do punt dat ik mezelf moet aanleren. “Au revoir tout le monde!” is snel gezegd, maar vaak staan de tafels nog in groepjes, moet ik eigenlijk de stencils nog ophalen en bij de laatste les vergeet ik vaak de stoelen op tafel te zetten. Tja, qua planning kan ik soms nog wel wat beter. Toch vind ik het niet erg om de stoelen nu zelf omhoog te tillen. Doe ik nog eens wat voor mijn armspieren. 

Om 18:00 loop ik richting de Vomar om een maaltijdsalade te halen. Ik ben tevreden over mezelf: ik heb alle lessen van morgen voorbereid. Tijdens het wandelen bel ik mijn vriend, die me zojuist een verontrustende maar toch wel erg grappige foto heeft gestuurd. “Gaat het daar? Is het echt zo erg??” Mijn vriend lacht. “Ja, helaas. De dikke bromvlieg heeft echt besloten om de zojuist geschilderde deur als landingsbaan te gebruiken. Hij is met zijn vleugel in de terpentine blijven hangen en heeft er een zooitje van gemaakt.” Stiekem kunnen we er wel om lachen.

Inmiddels ben ik straal voorbij de Vomar gelopen, omdat ik in de verte Albert Heijn vlaggen heb zien wapperen. Niks tegen de Vomar, maar ik heb zin in een maaltijdsalade van de AH en ik vind het wel lekker om een stukje te lopen. Mijn vriend is nog altijd aan de lijn en we hebben het over mijn toekomstige avond: dit wordt mijn eerste ouderavond. “Ik vind het toch wel een beetje spannend,” hoor ik mezelf zeggen, terwijl ik twijfel over een Marrokaanse couscous, de quinoa met spinazie en de zalm met dillesaus. Naast me zie ik dat een vrouw nieuwsgierig meeluistert en ik besluit het onderwerp mysterieus in het midden te houden, totdat mijn vriend vraagt: “heb je dan 10-minuten gesprekken?” en ik wel moet uitleggen hoe de avond in zijn werk gaat. Ik besluit de vrouw even goed in me op te nemen, zodat áls ze straks in het lokaal zit, we het in ieder geval kunnen hebben over de lekkerste salade: ik heb voor de couscous gekozen.

Nog 10 minuten dwaal ik rond in de Albert Heijn XL (“waar zijn nou toch die smoothies?”) en loop ik weer terug richting school. Ondertussen hangt mijn vriend ook op en gaat hij weer verder met de andere deuren.

De ouderavond verloopt even later prima: ik heb een fijne co-mentor die mij soepel meeneemt in het hele proces. Zo’n eerste ouderavond is toch best spannend, maar het gaat allemaal goed. Om 21:45 vertrekken de laatste ouders, glimlachend. De saladevrouw heb ik niet meer gezien.

Om 22:30 ben ik uiteindelijk thuis, waar ik ook nog even ouderavondje speel: James is aan het basketballen met mijn haarclipje (ah, daar is hij!) (“Sssst, papa slaapt!”) en Darcy rommelt wat in mijn schooltas (“kssst, van tafel!”).

Om 23:00 poets ik mijn tanden (ha! ik voel de armspieren!) en sluit ik deze blog af. Op naar een nieuwe dag! Wie weet hoe de deuren er morgen uit zullen zien.  Bekijk bericht