Dat je minutenlang naar een leeg blogbericht aan het staren bent, dat je overweegt om kattensnoepjes op het toetsenbord te gaan leggen, zodat er misschien ineens een coole blog ontstaat.

Okee, dat is plan B.

Ondertussen ga ik weer verder met waar ik mee bezig ben. Voor mijn herkansing ben ik mijn getypte tekst aan het nalezen. Ik heb het uitgeprint, zodat ik mijn laatste hersenspinsels er nog bij kan schrijven. Tijdens het lezen ondersteun ik met mijn hand mijn wang, waardoor de pen vlak bij mijn neus in de lucht hangt. Hij ruikt best een beetje zurig, maar ik kan de geur niet direct plaatsen.

Op dat moment komt Darcy vanuit de woonkamer naar mij toegelopen. Hop, hij springt op het bureau. Direct ziet hij de pen in mijn hand en enthousiast zet hij zijn tanden erin. Ik kan de geur ineens heel goed plaatsen.

Thuis staan vijf kleine vazen met groene stengels, want Darcy heeft de tulpenblaadjes opgegeten. Toen ik hem op heterdaad betrapte, ben ik boos naar hem toegelopen dat hij niet zo moest smakken.

Nog zoiets. Zit James op het aanrecht de tonijnsalade van mijn mes te likken, springt hij keihard van het aanrecht wanneer ik eraan kom. Voor de honderdste keer heb ik hem uitgelegd dat hij om de onderburen moet denken en dus moet doorveren bij zijn sprong.