Begin de dag met een badeend

De dag begon vandaag al goed toen ik een enórme roze badeend achterop een auto geplakt zag zitten. De chauffeur was een keurige man en droeg een net overhemd. Uiteraard.

Weilandwandeling

“Mmm!” Ik snuif de lucht op. “Het ruikt hier naar krentenbrood!” Mijn vriend loopt naast me en antwoordt lachend: “Mest bedoel je.” We hebben elkaar toen best een beetje verwonderd aangekeken.

“En hoe haal je het er dan af?”

In mijn korte sportbroekje zit ik op de grond op een handdoek. Een A-merk olijfolie over mijn been heen te gieten. Vijf dagen heeft de sporttape nu op mijn knie gezeten en het lijkt te hebben geholpen! Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat deze blauwe tape er met beleid afgehaald moet worden, vandaar dat ik nu met oliescheutjes in de weer ben. Stukje voor stukje pel ik de tape van mijn been. James zit er geïnteresseerd bij en kijkt hoe het loshangende flapje met de minuut steeds groter wordt.

En groter. En groter. Totdat hij zich in de doordrenkte tape vastgrijpt, er een rukje aan en geeft en ermee begint te spelen. Mij een mini-brandwondje in mijn knieholte bezorgend. Maar het hindert niet, want dit was een mooi staaltje Olympische kattenkarate! Thanks Bertolli.

Kunstige hersenspinsels

(2013) Goed gekleed en half ingelezen zit ik in de zaal. Samen met mijn studievereniging ga ik vanavond naar twee balletvoorstellingen in De Stopera in Amsterdam. Vóór de pauze zal er een voorstelling zijn waar het draait om de lente. Iemand zal zich kapot dansen, om zich op die manier op te offeren voor de lente. Ofzo.

Het licht wordt gedimd en de dansers komen in neonpakjes op. Ze beginnen te bewegen en het ziet modern uit. Ik staar naar hun pakjes: op zich niet echt lente-achtig, maar kunstig is het wel. Dansers slepen elkaar in de rondte. Ja, dit is een offerdans! Ze zijn wanhopig: smachten naar de lente. Toch pik ik de hoofddanser die ze me beloofd hadden er niet goed uit. En wat is dat toch met die flikkerende TL-balken? Ik vind het maar vreemd. Toch sus ik mijn verwarde gevoel: het is pas mijn eerste ‘echte’ moderne balletvoorstelling en ik moet er vast nog een beetje aan wennen.

Bekijk bericht

In de wachtruimte

“Hee Loekie!!” Loekie kijkt mij aan. Ik kijk haar aan. De dame op leeftijd trekt haar wenkbrauwen naar me op en ik hou mijn hoofd schuin. “Goedemorgen!” zeg ik vriendelijk. Ongeduldig gezucht achter me. “Hier Loek!!” Ze kijkt op en herkent haar vriendin. “Oooo, ik denk hoe kent dit meissie mij nou!” Haha, die Loekie.