Ik ben onderweg naar mijn werk en ik moet nog zo’n vijf minuten op de snelweg. Het is aardig druk op de weg, waardoor we ongeveer 90 kilometer per uur rijden. Om onverwachte situaties voor te zijn, houd ik de auto’s om mij heen goed in de gaten. Stiekem vind ik het ook altijd wel grappig om even bij mensen naar binnen te kijken. Hebben ze bijvoorbeeld zin in hun dag, of zitten ze een beetje chagrijnig voor zich uit te staren?

Een wit busje voegt achter mij in en ik kijk in mijn achteruitkijkspiegel hoe dicht hij achter me rijdt. Zie nu zo’n filmscène voor je waarbij je weer naar voren kijkt, maar dan binnen twee seconden je blik opnieuw in de achteruitkijkspiegel werpt. Huh, wat gebeurt daar nou? Bekijk bericht

Het scheelde ongeveer 0,5 mm of ik liet mijn oorbellen in mijn zojuist gevulde lenzenbakje zakken. Ik stel me dan toch zo voor dat er een mega gong in mijn hersenen moet zitten die mij alarmeert: “doe het nieeeeeeeeeet!” Want eh.. dit soort momenten heb ik zeg maar vaker 😉

Vaak slaat de gong wel te laat, overigens. Inmiddels bestaat mijn categorie “fail” (klik hier) namelijk al uit 42 blogberichten, haha.

Na uiteindelijk heerlijk van de hamburger en patat gesmuld te hebben (ja, we hebben nóg een keer het rondje gereden) besluiten we: “oké, we zeggen niks.”

Een kleine 10 minuten later arriveren we bij onze vrienden. Leuk, ik heb weer zin in een gezellig avondje! Een vriend ploft op de bank. “Zo, lekker weekend. Ik had net wel even trek in de Mac hoor!”

Mijn gezicht ging ineens heel raar plooien, echt heel maf.