Een paar maanden geleden was ik met mijn vriend op bezoek bij zijn ouders. We gaan daar wel vaker heen hoor, maar deze anekdote gaat toevallig over die keer! De vader van m’n vriend had een grappige foto van zichzelf gemaakt en stuurde die naar ons via whatsapp. Het leek me wel geinig om die foto in te stellen als ‘belfoto’. Als ik dan door hem gebeld zou worden, zou die geniale foto in beeld verschijnen.

Een paar uur later schiet de moeder van mijn vriend in de lach. “Jeetje Dorinde, wat heb jij nou voor gekke foto als profielfoto?!”

Het bleek dat ik die foto dus als mijn éigen profielfoto had ingesteld en daar dus ook al drie uur mee aan het appen was. Foutje!

Bekijk bericht

Het is vrijdagochtend en ik ben net op stal aangekomen. Het regent dat het giet, maar ik vind het niet zo erg: mijn weekend begint met een heerlijk ochtendje paardrijden. Op een blaadje staat altijd aangegeven op wie je gaat rijden die dag. Ik mag op Sproet, een favoriet!

Normaalgesproken staat Sproet achterin op de weilanden, maar ik krijg nu te horen: “hij staat lekker dichtbij, linksaf en dan in de eerste paddock!” Dat scheelt met de regen! “Hij staat daar samen met Trix in de wei.” Ik weet dat Trix een kleine pony met vlekken is, maar verder ben ik heel slecht met pony’s van elkaar onderscheiden. Sproet is een prachtig, groot wit paard (met sproeten), dus dat is niet te missen!

Ondertussen regent het nog altijd keihard en ik begin mijn route naar het weiland. Waar ik normaalgesproken rechtdoor zou lopen richting Sproet, sla ik nu linksaf en loop ik naar het weiland. In de verte zie ik een wit paard staan, samen met een zwart-wit gevlekte pony. Dat zal Trix wel zijn. Ik loop verder en even later ben ik bij Sproet. Ik doe het halster om en ik kijk even naar hem: ik voel dat er iets niet helemaal klopt, maar dat zet zich in mijn hoofd niet door. Dat het halster best groot om zijn hoofd valt en dat dit paardje een stuk kleiner is, registreer ik op de een of andere manier niet. (Het is nog ochtend, het regent keihard en ik kan soms echt een ontzettende drol zijn).

Met ‘Sproet’ loop ik weer terug naar de stal, een tochtje van zo’n vijf minuten in de stromende regen. “Deur vrij!” Drijfnat lopen we naar binnen. Zo’n vier verbaasde gezichten staren mij aan. “Laura, waarom heb je… hoezo heb je.. dat is Barcelona!” Ik schiet direct in een ongemakkelijke lach. “O echt? Ja. Shit. Zie je wel, ik wist dat deze dag een keer zou komen.” Awkward. Lekker dom. “Jongens, dit is dus de reden waarom ik een blog heb, hè! Dit soort dingen gebeuren mij helaas.” Gelukkig kan ik er zelf ook hard om lachen, maar gênant is het wel.

Even later loop ik naar de goeie Sproet en zie ik dat Trix inderdaad vlekken heeft. Bruine vlekken. Oepsie. Het halster van Sproet past als gegoten en ik snap ook echt niet hoe ik nou zo knullig kon zijn. Ik heb denk ik last van een milde vorm van het bekende “verkeerde interpretatie van instructie”-autisme.

Bekijk bericht

Leerling, zuchtend: “mevrouw, dit kan ik echt niet hoor. Ik zou echt niet weten hoe je dit moet vertalen!”

Ik: “Nou nou, wat een zelfvertrouwen. Bij welke zin ben je?”

Leerling: “Ik moet zeggen: nee bedankt. Non is nee, dat weet ik, maar wat is nou weer bedankt?”

Ik, lachend: “Je weet niet hoe je moet bedanken in het Frans? Ik doe maar net of ik dat niet gehoord heb. Denk eens aan die chocola met een M?”

Leerling: “O, oja. Dus: non… milka?”

*Veegt op*

Bekijk bericht

Na een gezellig avondje stad met mijn zus en haar vriend, lopen mijn vriend en ik weer terug naar de parkeergarage. Voor de ingang staat een man die helemaal in het zwart gekleed is. Nog voor ik zie wat hij in zijn handen heeft, merk ik direct al dat deze man mij bloginspiratie zal geven. Met een grote, brede mond lacht hij naar mensen en geeft ze aanwijzingen. En dan heb ik pas echt door waarom hij daar staat.

“Pfuuu, pfuuu, pru pfuuuu.” Steeds datzelfde deuntje. “Pfuuu, pfuuu, pru, pfuuuu.” Enthousiast blaast hij op zijn mondharmonica. “Goedenavond mevrouw! Pfuuu, pfuuu, pru, pfuuuu. Zoekt u de betaalautomaat? Pfuuu, pfuuu, pru, pfuuuu. Die kant op! Pfuuu, pfuuu, pru, pfuuuu.” Ik barst in lachen uit en bedank hem vriendelijk.

Wanneer we betaald hebben, heeft hij – spelend op zijn mondharmonica – alweer twee andere mensen te woord gestaan. Terwijl wij naar de auto lopen, galmt zijn ‘muziek’ vrolijk door de parkeergarage. Dat is nog eens gezellig!

Even later stopt mijn vriend het kaartje in de automaat, waarna de slagboom omhoog gaat. “Pfuuu, pfuuu, pru, pfuuuu, goede reis!”

Goede marketing hoor, nu wil ik hier natuurlijk de volgende keer weer heen! 😉

Bekijk bericht

Leerling, mompelend: “is meneer X in de lerarenkamer?”

Ik: “wie zeg je?”

Leerling: “meneer X”

Ik versta hem nog steeds niet, dus ik denk slim te zijn: “welk vak geeft hij ook alweer?”

Leerling lacht mij keihard uit. “Dat is de directeur.”

Eigenlijk had ik hem hier moeten uitlachen. Onze directeur is namelijk geen man! Maar ik hield me in. Beheersing. Liet hem winnen. 😉