Gratis geld

Vroeger vond ik het altijd heel leuk om samen boodschappen te doen met mijn moeder. Het was helemaal een feestje als we dan eerst nog even langs de pinautomaat gingen. Fascinerend…

[Heel lang geleden]

“Druk maar op dat getal. En daarna op dat getal.” Heel zorgvuldig klik ik op de juiste toetsen en zorg ik ervoor dat niemand het kan zien. Ik voel me heel volwassen nu ik zelf aan het ‘pinnen’ ben! “Klik nu daar maar op.” Ik gehoorzaam, maar vind het wel wat vreemd. Er staan heel veel verschillende getallen. Tien gulden, 25 gulden, 50 gulden, 100 gulden en misschien zelfs wel 1000 gulden. “Mama, waarom haal je maar 25 gulden uit het automaat? Je kunt toch veel meer gratis geld krijgen als je gewoon op een hoger bedrag klikt? Waarom zou je dan kiezen voor 25 gulden?” Pas later begreep ik dat geld inderdaad niet gratis uit de muur wordt verstrekt.

Iedere keer als ik bij de pinautomaat sta om geld te pinnen, moet ik er even om lachen. Heerlijk hoe naïef je als kind kunt zijn ;).

Bekijk bericht

Flessenflater

We staan bij de kassa en mijn vriend kijkt me aan: “pak jij het flessenbonnetje er even bij?” Beteuterd kijk ik terug en zeg zacht: “ik dacht dat jij hem had gepakt.” Toegegeven: een kwartier geleden verliep de scène best een beetje apart. Vrolijk mikten we om de beurt lege flessen in de automaat. Bij de laatste fles drukte ik in een soepele beweging op de groene knop en liep direct door naar buiten om de plastic melkflessen in de daarvoor bestemde container te gooien. Er van uitgaande dat mijn vriend het bonnetje wel zou pakken. Mijn vriend liep tijdens diezelfde seconde blijkbaar naar de prullenbak om de vieze, besmeurde plastic tasjes weg te gooien.

Het bonnetje is toen eenzaam in de automaat blijven hangen, totdat iemand anders hem pakte. Even wekte dit bij mij een boze reactie op: dat doe je toch niet? Een flessenbonnetje van vijf euro zomaar stelen? Mijn vriend stelde me gerust: “misschien had deze persoon het wel meer nodig dan wij.” Okee, daar kan ik mee leven! In mijn hoofd bedacht ik toen direct de titel van deze blog. Zo is het dan ook wel weer 😉

“Attentie, we hebben een hartaanval op kast 16”

(2014) Als een oud dametje naast je zit en verschrikt “kind wat doe je nou!!” roept, weet je dat je een fout hebt gemaakt. Een cruciale fout.

Ik ben in het Holland Casino in Scheveningen met mijn vriend, waar we een try out pakket aan het beleven zijn. Ik heb zojuist enthousiast op een knopje gedrukt en heb daarmee direct mijn volle inzet van tien euro op kersen, bananen en peren ingezet. Oeps!

De vrouw kijkt me verschrikt aan en legt me uit hoe ik het anders had moeten doen. Wist ik veel!

Ergens toch flauw dat de vrouw er niet van uitging dat dit gewoon volgens planning was. Dat ik gewoon hartstikke vertrouwen had in de peren.

Misschien omdat ik enigszins onwennig een try out-doosje in mijn hand heb geklemd. Nou ja, leuk was het wel!

Casino

“YES!” Deze kreet is van mijn zus. We zitten in het casino in Alkmaar en hebben dikke lol met onze subtiele winstjes. Aandoenlijk is het. Een jongen die rechts van haar speelt, werpt een schuin oog op de desk van mijn zus om de winst te bekijken. Een winst van maarliefst 8 keer €0,20. Ik bespioneer de jongen en verwacht een lach of juist wat gesnuif, maar zijn gezicht blijft emotieloos.

Ik probeer net zo emotieloos te kijken wanneer hij even later tientallen euro’s in zijn bak laat kletteren.

In mijn slaapkamer

(2011) “DOR! Er zit er weer één!!” Ik staar vol afschuw naar mijn plafond en het eerste wat ik denk is: mijn zus moet NU komen. In de jaren dat mijn zus en ik opgroeien, wordt het al snel duidelijk dat – ondanks het feit dat we een eeneiige tweeling zijn – we niet overal hetzelfde in zijn. Zo ben ik 1 cm langer, zijn mijn voeten 1 maat groter en ben ik bang voor spinnen. “Kom nouuuuu! – Jahaaaa.” Even later komt mijn stoere zus met een beker en een papiertje aanlopen die nu standaard al klaarliggen in haar kamer. Verveeld vraagt ze me waar hij nu weer zit. Ik wijs naar mijn linkerbovenhoek. Behendig klimt ze de ladder van mijn hoogslaper op om bij de engerd in de buurt te komen. Ik sluip mijn kamer uit, want ik wil een eventuele mislukte operatie niet zien. Ik loop richting haar kamer om de 5 cent op haar bureau te leggen. Inderdaad, ik betaal mijn zus voor spinnen verwijderen. “Ja hallo, dit is wel een hele dikke!” roept mijn zus verontwaardigd vanuit mijn kamer. “Die is duurder hoor, die krijgt obesitas toeslag!”