Samen met mijn vrienden doe ik boodschappen in een plaatselijke supermarkt in Frankrijk. We gaan een week op vakantie en het is fijn om alvast wat spullen in huis te halen. Ik loop naar achteren in de winkel, richting de koeling. Even later pak ik twee grote bakken kwark uit het schap. Voor het gemak stapel ik ze op elkaar, zodat ik ze makkelijker kan tillen. Onderweg naar het mandje verliest één bak kwark helaas zijn evenwicht en ik kan hem niet meer vastgrijpen. Met een indrukwekkende knal valt de bak te pletter.

Met de kapotte, lekkende bak in mijn handen loop ik terug naar de koeling om te kijken of er nog een nieuwe bak staat. Op mijn weg terug krijgt een medewerkster mij in het vizier. Overstuur roept ze: “non, non, non!”, denkend dat ik de bak terug wil plaatsen. Uiteraard is dit niet mijn plan en ik kan haar geruststellen dat ik alleen een nieuwe bak wil pakken. Ze begrijpt me en geeft me een dweil: of ik wel even de vloer kwarkvrij wil maken.

Heb jij ook een leuke anekdote voor op onze blog? Stuur hem gerust op naar info@neverdullmoments.nl! Vinden we leuk ;).

Bekijk bericht

Tijdens een mooie fietstocht in de Provence zit ik met mijn vrienden in een café. We hebben zojuist koffie besteld en we wachten tot de serveerster het komt brengen. Een vriend geeft aan dat hij best wat last heeft van zijn knie en we besluiten om zo wat pijnstillers te vragen.

Bekijk bericht

Ik weet nog goed hoe ik mijn kamertje binnenkwam, mijn vest uittrok en even op de bank neerplofte. Een brok in mijn keel wegslikkend. Bizar: in vier uur tijd ben ik naar mijn nieuwe leven gekard. De komende zeven maanden zal ik in Duinkerke wonen.

Het is inmiddels een jaar geleden dat mijn Frankrijkavontuur begon. Op 28 september: een heerlijke nazomerdag.

Ik heb me geïnstalleerd, geniet van mijn eerste maaltijd en denk aan de volgende dag die zal komen. Ik heb een bezoek aan de bank gepland, ga wat boodschappen halen en ik ben van plan om naar mijn nieuwe werk te fietsen.

Nu, oktober 2016, denk ik met een warm gevoel terug aan deze tijd. Het wordt weer kouder buiten, wat mij de winterse periode in Frankrijk heel erg doet herbeleven. Dichtgestopt in mijn winterjas dartelde ik daar rond. Tochtje naar de haven, wandeling naar het strand. Heerlijk was het. En wat is het toch snel gegaan: jullie hadden gelijk.

Ik zet bewust muziek op uit die tijd. Herleef mijn trappenhuis weer. Denk aan het werk. Het maken van nieuwe vrienden. Lachen in een vreemde taal.

Het was fantastisch.

In Duinkerke zijn mijn vrienden op bezoek en met z’n zessen slapen we in één ruimte. Het is even wat georganiseer, maar het is een gezellige boel!

’s Avonds ligt mijn kamer vol met luchtbedden en tassen en rond één uur gaan we naar bed. Als we allemaal onder de wol liggen, spreekt een vriend me toe: “Ja, Lau, nu moet jij het licht uitdoen hè!” Even doe ik alsof ik doof ben: ik lig al heerlijk warm en ik heb geen zin om weer uit bed te gaan. Ik reageer protesterend: “als jij nou gewoon even je arm uitstrekt, dan kun je er zo bij!” Hij gaat niet akkoord.

We discussiëren nog even over en weer, totdat ik me overgeef en besluit dat ik deze taak maar moet vervullen. Hilarisch moment. Blijkbaar dacht hij hetzelfde. Op dezelfde seconde dat ik mijn benen in de lucht gooi om mezelf vervolgens omhoog te zwiepen, komt hij net overeind. Ik zak weer achterover en ik gier het uit. Voltreffer. Ik heb zojuist mijn voet in zijn gezicht gesmakt.

De komende tien minuten ben ik niet in staat om het licht uit te doen.

Dit was het dan! Zeven maanden Duinkerke: het avontuur is voorbij. Je rentre à la maison. Wat een geweldige tijd is dit geweest en wat ben ik blij dat ik mijn blog ben begonnen. De herinneringen staan nu op papier, maar ook in mijn hart. Ik heb geweldige mensen ontmoet, fijne avonturen beleefd en mijn connaissance de la culture française is meer dan het ooit geweest is. Dat was toch wel het ultieme doel!

Het voelt dubbel, maar het voelt vooral goed om weer thuis te komen. Wat betreft mijn blog: ik ga deze in Nederland proberen voort te zetten.