Ik zit in de auto op weg naar mijn werk. Sinds vorige week luister ik naar Skyradio Christmas, ik hou echt van deze tijd van het jaar. Je zou denken dat ik de teksten van de kerstliedjes inmiddels wel zou moeten kennen, aangezien het assortiment van Skyradio niet ontzettend groot is. Daarnaast worden de liedjes jaar in jaar uit helemaal grijs gedraaid. Wat ik trouwens geen probleem vind, laten we dat even duidelijk hebben.

Ook nu komt er weer een kerstliedje voorbij. Na de introductie zet ik met volle borst in. LEAVE THE WORLD, LET THEM KNOW IT’S CHRISTMAS TIME!!! Nadat ik deze zin drie keer gezongen heb, begin ik toch wel te twijfelen aan mijn woordkeuze. Erg kerstig is het niet om iemand van de aardbodem te laten verdwijnen, haha! Na wat speurwerk op google – 1 tel – zie ik dat ik slechts één woord verkeerd zong. ‘Feed’ in plaats van ‘Leave’. Geinig dat één zo’n woord toch wel een enorm verschil in betekenis oplevert.

Bekijk bericht

“Mevrouw? U moet uw e-ticket beneden op de automaat scannen, dan komt er een geldig bioscoopkaartje uit.” Ik ben net in de bioscoop aangekomen en heb zojuist de trap naar de kaartcontroleurs (bioscoopconducteurs?;)) beklommen. “O! Eh, okee tot zo.” Ik maak een rechtsomkeert en ga op weg naar de automaat.

Mijn vriend zit al boven met mijn schoonmoeder, schoonzussen en twee vrienden. We gaan gezellig naar de première van Star Wars!

Bij de kaartjesautomaat lees ik de instructies. “Haal hier uw tickets af. Scan uw e-ticket linksonder bij de scanner.” Ik vouw mijn ticket zo dat de barcode goed te scannen is en ik houd hem linksonder voor. Hij pakt hem niet. Heb ik de barcode goed zichtbaar? Ja, dat kan het niet zijn. Ik probeer het ticket op iets meer afstand te houden, maar het lampje herkent mijn ticket naar niet. Ik kijk wanhopig om mij heen: zal iemand mijn pogingen inmiddels al hebben opgemerkt?

Na het nog zo’n twee keer geprobeerd te hebben, sta ik op het punt om het op te geven. Waarom doet dat pokkeding het nou niet?

Ik besluit de tekst nog een keer te lezen. Scannen. Linksonder. O. O wacht. Er zit nóg een vakje linksonder. Bliep. Goh!

Enigszins vertraagd loop ik trots met mijn ticket de trap weer op. “Gelukt hoor!” roep ik nonchalant. Dat ik zojuist mijn eigen Ticket War heb gevoerd hoeft niemand te weten. Oké, op jullie na dan ;).

Bekijk bericht

Hoe vaak ik wel niet tegen mezelf zeg: “gelukkig heb je een blog!” Dat je gewoon hoopt op awkward moments. Echt een aanrader hoor zo’n blog!

Zo ook vanmorgen.

Het is 10:45 en ik stap in mijn auto. Ik leg mijn tas op de bestuurdersstoel en start de auto. Althans, dat probeer ik. Waarom krijg ik mijn sleutel niet omgedraaid? Zit mijn stuur op stuurslot? Ik voel dat ik het wat warmer krijg, ik heb immers een afspraak om 11.00.

Oké, rustig blijven. Wanneer je stuur op slot staat, moet je een beetje heen en weer wiebelen met het stuur. Ik besluit niet naar buiten te kijken en begin als een malle aan het stuur te sjorren. Niks. De sleutel probeer ik ook om te draaien, maar ook daar gebeurt helemaal niks mee. Ik google op “stuur op stuurslot” en volg de stappen van het stappenplan. Opnieuw geen resultaat. Ik besluit toch maar even naar buiten te kijken, waar ik twee mannen net langs die lopen. Ik gooi mijn gêne overboord en vraag ze om hulp. Ze komen naar me toe en zijn heel vriendelijk. “Dat rijdt wat lastig hè! Mijn dochter had het laatst ook.” Ik maak aanstalten om uit te stappen, maar één van de mannen zegt: “je moet het zelf doen, dan weet je het de volgende keer!” Hij buigt zijn hoofd wat naar voren om het uit te leggen en barst vervolgens in lachen uit. Ik kijk snel in mijn ooghoek of ik het klokhuis van mijn appel van vorige week inmiddels heb opgeruimd (ja) en kijk hem verbaasd aan. “Doe ik iets geks?” Hij wijst lachend naar mijn ‘versnellingsbak’. “Hij staat op drive, je hebt de volgorde niet goed aangehouden.” De andere man komt nu ook kijken. “Oh, je hebt een automaat! Ja, hij moet eerst nog op parkeren staan.” Schaapachtig kijk ik ze aan. “Goh, eh.. oeps. Bedankt!” Hoezo heb ik dit niet gezien? Met m’n “stuurslot.” Soms ben je even afgeleid en klopt de volgorde van de handelingen niet meer. Om vervolgens uren te denken wat het nou kan zijn. Zo’n “ohhh, ik heb mijn sleutel in mijn hand”-actie, weetjewel.

Uiteindelijk kom ik iets te laat aan, maar wel met een goed verhaal. “Wist je dat je eerst je sleutel moet draaien voordat je wilt rijden?!”

Bekijk bericht

Nu we alweer ruim een week de sleutel hebben, schiet het aardig op met het klussen. Zo is er beneden geschuurd, zijn de muren geschilderd en zijn we het behang boven flink te lijf gegaan met een gehuurde behangstomer. Omdat we vooraf niet wisten hoe lang we de behangstomer nodig zouden hebben, hebben we hem voor de zekerheid de hele week maar gereserveerd. Scheelde ook mooi in de prijs trouwens!

“Ik breng de behangstomer wel even terug, goed?” Het is vrijdag en we zijn alweer een week verder. Uiteindelijk hebben we de stomer alleen het eerste weekend nodig gehad: het werkte als een tierelier! Ik til het apparaat in mijn auto en ik navigeer naar het verhuurdersbedrijf. Wanneer ik de behangstomer naar de toonbank sleep, komt er een medewerker naar mij toe. Hij zoekt in zijn map naar mijn reservering en vraagt me of ik de borg contant of op de rekening wil ontvangen Vervolgens zegt hij vriendelijk, maar lichtelijk geamuseerd (flauw): “als je de stomer nou vanmorgen had teruggebracht, dan had ik nu geen €25 van de borg af hoeven halen.” Ik ben er niet helemaal bij met mijn gedachten en ik neem het bedrag aan. Het zal wel kloppen, online hadden we immers aangegeven dat we de stomer ’s middags terug zouden brengen. Ondanks dat dit duurder was, hadden we voor deze optie gekozen, omdat we niet wisten of we het in één weekend zouden redden. Gevalletje voor de zekerheid.

In de auto terug naar huis begin ik echter na te denken. Huh, hoe zit dit nou? Ik heb vooraf toch al voor deze extra dag betaald? Waarom ging er dan nu nog eens geld van de borg af? In gedachten verzonken rijd ik de rotonde op. Waar moet ik heen? Oja, tweede afslag rechtdoor, A9 richting Alkm… hee, wacht eens. NOOOOO. NEEEEE. Terwijl mijn hoofd zich in de richting van de goede afslag draait, moet ik mijn auto noodgedwongen de eerste afslag richting de snelweg opsturen. Pal de verkeerde kant op. Terwijl ik zo over de behangstomer zat na te denken, had ik niet door dat ik een moderne, dubbele rotonde opreed. Zo’n rotonde waarbij je op de rechterbaan alleen maar rechtsaf kunt slaan.

Licht vloekend voeg ik in op de snelweg. Wat ontzettend dom dit! Maar goed, niet het einde van de wereld. Ik neem gewoon de eerstvolgende afslag en dan draai ik gewoon weer om. Daar komt de tunnel… hee, waarom springen de matrixborden aan? 70…. 50…. oneeeeeeeeee! (Ietsje meer gevloek inmiddels). Ik rij vol de file in. De eerstvolgende afslag is pas over zo’n 6 km. Dat gaat nog wel even duren dan. Tot overmaat van ramp zie ik dat een mega file zich opdoemt aan de overkant: de kant waar ik zo weer opmoet. Zwaailichten, gele auto’s…. er is een ongeluk gebeurd. Zorgelijk tuur ik in de verte. Het staat helemaal vol met auto’s en de file wordt alsmaar groter en groter. Daar gaat mijn plan om ‘even om te keren.’  Lichtelijk bezorgd bel ik mijn vriend op: “weet jij nog een binnendoorweg waardoor ik deze snelweg kan vermijden?” Hij geeft me instructies en dapper rij ik door.

Wanneer ik na een tijdje de juiste afslag neem (we zijn inmiddels 15 minuten en een paar scheldwoorden verder), zoek ik uit alle macht de nieuwe route. Ik moet er voor zorgen dat ik niet weer op de A9 terecht kom. Ik volg de bordjes Haarlem/Amsterdam en dan moet ik als het goed is op mijn sluiproute uitkomen. Nog zo’n 10 minuten rij ik verder en ik vraag me af of dit wel zo’n goed idee is. Het rijdt op zich wel aardig door, maar qua tijd win ik er niet zoveel mee. Die stomme rotonde ook!

Na nog eens 5 minuten rij ik af op een flinke stroom auto’s. Ik nader een kruispunt vlakbij Haarlem en er is geen beweging te krijgen in de auto’s. Nee hè. Tot overmaat van ramp gaat de brug open. GROMMM, zul je net zien! Normaalgesproken zou ik keihard om deze situatie lachen (“heb ik weer hoor”), maar op de één of andere manier grijpt het me nu even aan. Afgelopen week was best heftig: een nieuw huis én een nieuwe baan. Ik troost mezelf dat ik hier tenminste nog een blog over kan schrijven.

Omdat ik nu even de tijd heb, pak ik de factuur van de behangstomer erbij.  Direct zie ik dat het gewoon klopte wat de jongen zei: in eerste instantie heeft mijn vriend behangstomer voor een weekprijs meegekregen. De extra uren zijn pas vanaf vanmorgen 08:00 gaan tellen. Waar ik er vanuit ging dat we deze extra uren al betaald hadden, had het bedrijf dit nog niet doorgerekend. Als ik er vanmorgen inderdaad om 08:00 had gestaan, dan had ik de volledige borg teruggekregen. Achja. Het voelt een beetje flauw, maar zo werkt het nou eenmaal. De volgende keer maar meteen de spullen terugbrengen!

Ik haal mijn schouders op en leg me neer bij de situatie. Ik open mijn Spotify en begin keihard Eftelingmuziek te luisteren. Ook app ik mijn vriend dat ik vanavond toe ben aan een troostdiner.

Anderhalf uur later ben ik uiteindelijk thuis, met een reservering voor een sushirestaurant in de pocket. Dat geeft te denken… 😉

Bekijk bericht

Het is dinsdagochtend 08:00 en de wekker gaat. We zijn deze week op Texel en vandaag komen er twee vriendinnen langs die een nachtje blijven slapen! Om half 9 staat de eerste voor de deur en om 10 uur halen we nummer twee van de boot. Gezellig! We kletsen wat bij en besluiten om daarna naar het juttersmuseum te gaan. In die negen jaar dat we nu op Texel komen, zijn we hier nog nooit geweest. En dat terwijl het het grootste juttersmuseum van de wereld schijnt te zijn!

Na het museum (inderdaad best groot, een aanrader als je op Texel bent!) fietsen we door naar het centrum van De Koog, waar we bij een bakker lekker even wat lunchen.

’s Avonds gaat mijn vriend weer naar huis en met de meiden gaan we naar het strand. We hebben het over van alles en nog wat. Zo gaat het gesprek die avond ook over oogafwijkingen. Één van de vriendinnen vertelt dat ze een oogafwijking van -9 heeft, kenonne! “Als je mijn bril ’s ochtends verstopt, dan maak je mij dus echt niet blij! Wanneer ik hem niet op mijn nachtkastje kan vinden, ben ik gewoon echt blind.” Dorinde antwoord lachend dat ze dat wel eens wil meemaken.

Bekijk bericht