Na drie weken in Nieuw-Zeeland te hebben gewerkt is mijn vriend weer gezellig thuis. Hij heeft ervan genoten en heeft mooie dingen gezien en gedaan. Zo kreeg ik bijvoorbeeld ineens een berichtje: “Laura, verrassing! Ik ga over 15 minuten parachutespringen!”

Wat onder andere hoort bij Nieuw-Zeeland is dat je links moet rijden. Ondanks dat dit snel went, horen daar toch de nodige errors bij. Lachend vertelt mijn vriend erover en ik kan me inderdaad voorstellen dat het soms lastig oversteken is, of dat je wel eens per ongeluk aan de verkeerde kant instapt.

Één error vind ik echter wel heel grappig, niet wetende dat deze error mij later deze middag zou laten schrikken…

(…)

“Even naar de supermarkt?” We lopen naar de kapstok en trekken onze jas aan. De auto staat voor de deur en mijn vriend stapt (aan de goede kant!) in. We rijden de straat uit en slaan linksaf. Het moment om de richtingaanwijzer aan te zetten. In plaats van subtiel linksaf te knipperen, zet mijn vriend KEIHARD de ruitenwissers aan.

“Mevrouw, heeft u een pen voor me?” Okee, kalm blijven. Iedereen kan een keer zijn etui vergeten. Dat het bij deze leerling al drie keer is gebeurd in twee weken tijd, laten we even buiten beschouwing. “Heb je helemaal geen pen bij je? Hoe doe je dat bij de andere vakken dan?” De leerling haalt haar schouders op. “Ik leen gewoon van iedereen wat.” Nadat ik haar een pen uitleen, neem ik een beslissing.

“Goed, ik wil dat iedereen even zijn spullen neerlegt en deze kant op kijkt. Luister goed. Om goed aan het werk te kunnen is het belangrijk dat je je spullen bij je hebt. Zonder rekenmachine, pen of geodriehoek maak je het jezelf wel erg moeilijk om de opdrachten te maken. Volgende les ga ik daarom een spullencontrole doen!”

(Twee dagen later)

“Goedemorgen, leg je spullen maar op tafel! Ik kom zo een rondje doen. Ligt er niets op je tafel, dan ga ik ervan uit dat je het niet bij je hebt.” Tevreden kijk ik naar de leerlingen die kennelijk na een simpel dreigementje als spullencontrole toch echt hun spullen wél mee kunnen nemen. Slechts drie leerlingen een kruisje, lang niet slecht! Dat ga ik vaker doen.

Die avond heb ik een tentamen, waardoor ik na mijn werk direct door moet racen naar Utrecht. Tien minuten voordat de toets begint, ga ik het lokaal binnen waar ik moet zijn. Ik leg mijn spullen op tafel en loop naar voren om mijn jas en tas voorin te leggen. In mijn hoofd neem ik de tentamenstof nog snel even door. “Beste mensen, we gaan zo beginnen. Heeft iedereen alles wat hij nodig heeft?” Ik controleer mijn tafel en kan mezelf wel voor mijn kop slaan. Pen vergeten. Laat mijn leerlingen het niet horen, hihi.

Bekijk bericht

Ik zit in de auto op weg naar mijn werk. Sinds vorige week luister ik naar Skyradio Christmas, ik hou echt van deze tijd van het jaar. Je zou denken dat ik de teksten van de kerstliedjes inmiddels wel zou moeten kennen, aangezien het assortiment van Skyradio niet ontzettend groot is. Daarnaast worden de liedjes jaar in jaar uit helemaal grijs gedraaid. Wat ik trouwens geen probleem vind, laten we dat even duidelijk hebben.

Ook nu komt er weer een kerstliedje voorbij. Na de introductie zet ik met volle borst in. LEAVE THE WORLD, LET THEM KNOW IT’S CHRISTMAS TIME!!! Nadat ik deze zin drie keer gezongen heb, begin ik toch wel te twijfelen aan mijn woordkeuze. Erg kerstig is het niet om iemand van de aardbodem te laten verdwijnen, haha! Na wat speurwerk op google – 1 tel – zie ik dat ik slechts één woord verkeerd zong. ‘Feed’ in plaats van ‘Leave’. Geinig dat één zo’n woord toch wel een enorm verschil in betekenis oplevert.

Bekijk bericht

“Mevrouw? U moet uw e-ticket beneden op de automaat scannen, dan komt er een geldig bioscoopkaartje uit.” Ik ben net in de bioscoop aangekomen en heb zojuist de trap naar de kaartcontroleurs (bioscoopconducteurs?;)) beklommen. “O! Eh, okee tot zo.” Ik maak een rechtsomkeert en ga op weg naar de automaat.

Mijn vriend zit al boven met mijn schoonmoeder, schoonzussen en twee vrienden. We gaan gezellig naar de première van Star Wars!

Bij de kaartjesautomaat lees ik de instructies. “Haal hier uw tickets af. Scan uw e-ticket linksonder bij de scanner.” Ik vouw mijn ticket zo dat de barcode goed te scannen is en ik houd hem linksonder voor. Hij pakt hem niet. Heb ik de barcode goed zichtbaar? Ja, dat kan het niet zijn. Ik probeer het ticket op iets meer afstand te houden, maar het lampje herkent mijn ticket naar niet. Ik kijk wanhopig om mij heen: zal iemand mijn pogingen inmiddels al hebben opgemerkt?

Na het nog zo’n twee keer geprobeerd te hebben, sta ik op het punt om het op te geven. Waarom doet dat pokkeding het nou niet?

Ik besluit de tekst nog een keer te lezen. Scannen. Linksonder. O. O wacht. Er zit nóg een vakje linksonder. Bliep. Goh!

Enigszins vertraagd loop ik trots met mijn ticket de trap weer op. “Gelukt hoor!” roep ik nonchalant. Dat ik zojuist mijn eigen Ticket War heb gevoerd hoeft niemand te weten. Oké, op jullie na dan ;).

Bekijk bericht

Hoe vaak ik wel niet tegen mezelf zeg: “gelukkig heb je een blog!” Dat je gewoon hoopt op awkward moments. Echt een aanrader hoor zo’n blog!

Zo ook vanmorgen.

Het is 10:45 en ik stap in mijn auto. Ik leg mijn tas op de bestuurdersstoel en start de auto. Althans, dat probeer ik. Waarom krijg ik mijn sleutel niet omgedraaid? Zit mijn stuur op stuurslot? Ik voel dat ik het wat warmer krijg, ik heb immers een afspraak om 11.00.

Oké, rustig blijven. Wanneer je stuur op slot staat, moet je een beetje heen en weer wiebelen met het stuur. Ik besluit niet naar buiten te kijken en begin als een malle aan het stuur te sjorren. Niks. De sleutel probeer ik ook om te draaien, maar ook daar gebeurt helemaal niks mee. Ik google op “stuur op stuurslot” en volg de stappen van het stappenplan. Opnieuw geen resultaat. Ik besluit toch maar even naar buiten te kijken, waar ik twee mannen net langs die lopen. Ik gooi mijn gêne overboord en vraag ze om hulp. Ze komen naar me toe en zijn heel vriendelijk. “Dat rijdt wat lastig hè! Mijn dochter had het laatst ook.” Ik maak aanstalten om uit te stappen, maar één van de mannen zegt: “je moet het zelf doen, dan weet je het de volgende keer!” Hij buigt zijn hoofd wat naar voren om het uit te leggen en barst vervolgens in lachen uit. Ik kijk snel in mijn ooghoek of ik het klokhuis van mijn appel van vorige week inmiddels heb opgeruimd (ja) en kijk hem verbaasd aan. “Doe ik iets geks?” Hij wijst lachend naar mijn ‘versnellingsbak’. “Hij staat op drive, je hebt de volgorde niet goed aangehouden.” De andere man komt nu ook kijken. “Oh, je hebt een automaat! Ja, hij moet eerst nog op parkeren staan.” Schaapachtig kijk ik ze aan. “Goh, eh.. oeps. Bedankt!” Hoezo heb ik dit niet gezien? Met m’n “stuurslot.” Soms ben je even afgeleid en klopt de volgorde van de handelingen niet meer. Om vervolgens uren te denken wat het nou kan zijn. Zo’n “ohhh, ik heb mijn sleutel in mijn hand”-actie, weetjewel.

Uiteindelijk kom ik iets te laat aan, maar wel met een goed verhaal. “Wist je dat je eerst je sleutel moet draaien voordat je wilt rijden?!”

Bekijk bericht