Nu we alweer ruim een week de sleutel hebben, schiet het aardig op met het klussen. Zo is er beneden geschuurd, zijn de muren geschilderd en zijn we het behang boven flink te lijf gegaan met een gehuurde behangstomer. Omdat we vooraf niet wisten hoe lang we de behangstomer nodig zouden hebben, hebben we hem voor de zekerheid de hele week maar gereserveerd. Scheelde ook mooi in de prijs trouwens!

“Ik breng de behangstomer wel even terug, goed?” Het is vrijdag en we zijn alweer een week verder. Uiteindelijk hebben we de stomer alleen het eerste weekend nodig gehad: het werkte als een tierelier! Ik til het apparaat in mijn auto en ik navigeer naar het verhuurdersbedrijf. Wanneer ik de behangstomer naar de toonbank sleep, komt er een medewerker naar mij toe. Hij zoekt in zijn map naar mijn reservering en vraagt me of ik de borg contant of op de rekening wil ontvangen Vervolgens zegt hij vriendelijk, maar lichtelijk geamuseerd (flauw): “als je de stomer nou vanmorgen had teruggebracht, dan had ik nu geen €25 van de borg af hoeven halen.” Ik ben er niet helemaal bij met mijn gedachten en ik neem het bedrag aan. Het zal wel kloppen, online hadden we immers aangegeven dat we de stomer ’s middags terug zouden brengen. Ondanks dat dit duurder was, hadden we voor deze optie gekozen, omdat we niet wisten of we het in één weekend zouden redden. Gevalletje voor de zekerheid.

In de auto terug naar huis begin ik echter na te denken. Huh, hoe zit dit nou? Ik heb vooraf toch al voor deze extra dag betaald? Waarom ging er dan nu nog eens geld van de borg af? In gedachten verzonken rijd ik de rotonde op. Waar moet ik heen? Oja, tweede afslag rechtdoor, A9 richting Alkm… hee, wacht eens. NOOOOO. NEEEEE. Terwijl mijn hoofd zich in de richting van de goede afslag draait, moet ik mijn auto noodgedwongen de eerste afslag richting de snelweg opsturen. Pal de verkeerde kant op. Terwijl ik zo over de behangstomer zat na te denken, had ik niet door dat ik een moderne, dubbele rotonde opreed. Zo’n rotonde waarbij je op de rechterbaan alleen maar rechtsaf kunt slaan.

Licht vloekend voeg ik in op de snelweg. Wat ontzettend dom dit! Maar goed, niet het einde van de wereld. Ik neem gewoon de eerstvolgende afslag en dan draai ik gewoon weer om. Daar komt de tunnel… hee, waarom springen de matrixborden aan? 70…. 50…. oneeeeeeeeee! (Ietsje meer gevloek inmiddels). Ik rij vol de file in. De eerstvolgende afslag is pas over zo’n 6 km. Dat gaat nog wel even duren dan. Tot overmaat van ramp zie ik dat een mega file zich opdoemt aan de overkant: de kant waar ik zo weer opmoet. Zwaailichten, gele auto’s…. er is een ongeluk gebeurd. Zorgelijk tuur ik in de verte. Het staat helemaal vol met auto’s en de file wordt alsmaar groter en groter. Daar gaat mijn plan om ‘even om te keren.’  Lichtelijk bezorgd bel ik mijn vriend op: “weet jij nog een binnendoorweg waardoor ik deze snelweg kan vermijden?” Hij geeft me instructies en dapper rij ik door.

Wanneer ik na een tijdje de juiste afslag neem (we zijn inmiddels 15 minuten en een paar scheldwoorden verder), zoek ik uit alle macht de nieuwe route. Ik moet er voor zorgen dat ik niet weer op de A9 terecht kom. Ik volg de bordjes Haarlem/Amsterdam en dan moet ik als het goed is op mijn sluiproute uitkomen. Nog zo’n 10 minuten rij ik verder en ik vraag me af of dit wel zo’n goed idee is. Het rijdt op zich wel aardig door, maar qua tijd win ik er niet zoveel mee. Die stomme rotonde ook!

Na nog eens 5 minuten rij ik af op een flinke stroom auto’s. Ik nader een kruispunt vlakbij Haarlem en er is geen beweging te krijgen in de auto’s. Nee hè. Tot overmaat van ramp gaat de brug open. GROMMM, zul je net zien! Normaalgesproken zou ik keihard om deze situatie lachen (“heb ik weer hoor”), maar op de één of andere manier grijpt het me nu even aan. Afgelopen week was best heftig: een nieuw huis én een nieuwe baan. Ik troost mezelf dat ik hier tenminste nog een blog over kan schrijven.

Omdat ik nu even de tijd heb, pak ik de factuur van de behangstomer erbij.  Direct zie ik dat het gewoon klopte wat de jongen zei: in eerste instantie heeft mijn vriend behangstomer voor een weekprijs meegekregen. De extra uren zijn pas vanaf vanmorgen 08:00 gaan tellen. Waar ik er vanuit ging dat we deze extra uren al betaald hadden, had het bedrijf dit nog niet doorgerekend. Als ik er vanmorgen inderdaad om 08:00 had gestaan, dan had ik de volledige borg teruggekregen. Achja. Het voelt een beetje flauw, maar zo werkt het nou eenmaal. De volgende keer maar meteen de spullen terugbrengen!

Ik haal mijn schouders op en leg me neer bij de situatie. Ik open mijn Spotify en begin keihard Eftelingmuziek te luisteren. Ook app ik mijn vriend dat ik vanavond toe ben aan een troostdiner.

Anderhalf uur later ben ik uiteindelijk thuis, met een reservering voor een sushirestaurant in de pocket. Dat geeft te denken… 😉

Bekijk bericht

Het is dinsdagochtend 08:00 en de wekker gaat. We zijn deze week op Texel en vandaag komen er twee vriendinnen langs die een nachtje blijven slapen! Om half 9 staat de eerste voor de deur en om 10 uur halen we nummer twee van de boot. Gezellig! We kletsen wat bij en besluiten om daarna naar het juttersmuseum te gaan. In die negen jaar dat we nu op Texel komen, zijn we hier nog nooit geweest. En dat terwijl het het grootste juttersmuseum van de wereld schijnt te zijn!

Na het museum (inderdaad best groot, een aanrader als je op Texel bent!) fietsen we door naar het centrum van De Koog, waar we bij een bakker lekker even wat lunchen.

’s Avonds gaat mijn vriend weer naar huis en met de meiden gaan we naar het strand. We hebben het over van alles en nog wat. Zo gaat het gesprek die avond ook over oogafwijkingen. Één van de vriendinnen vertelt dat ze een oogafwijking van -9 heeft, kenonne! “Als je mijn bril ’s ochtends verstopt, dan maak je mij dus echt niet blij! Wanneer ik hem niet op mijn nachtkastje kan vinden, ben ik gewoon echt blind.” Dorinde antwoord lachend dat ze dat wel eens wil meemaken.

Bekijk bericht

 

Disclaimer: bericht kan wat schreeuwerig zijn. Beschrijving van uiterst realistische situatie. 

“Neeee!! O Neeeee. Shit! O mijn god!” Mijn hart klopt in mijn keel en ik ben me echt dóód geschrokken!

(30 minuten eerder)

Bekijk bericht

Na een boel gezelligheid ga ik rond 22:30 na een vriendinnenavondje in Amsterdam weer naar huis. Ik rij met Dorinde mee, die mij heel chill weer afzet bij het station waar mijn auto geparkeerd staat. Terwijl ik mijn tassen in mijn auto zet, rijdt Dorinde weer weg. Ze moet nog een klein stukje rijden naar haar huis, maar besluit om eerst nog even te gaan tanken.

Een minuut later start ik mijn auto en rijd ik dezelfde route richting mijn huis. Normaalgesproken zou ik bij de kruising rechtdoor gaan, maar ik besluit om rechtsaf te gaan om nog even langs de benzinepomp te rijden en Dor gedag te zeggen. Ik draai mijn raam omlaag en ga mans zitten met mijn elleboog in het raam. “Doei hè!” En ik scheur weg.

Mijn manse act valt drie seconden later helaas in het water. Er staat een grote sleepwagen midden in de straat, waardoor ik moet keren en dus weer terug langs de benzinepomp moet, hahaha.

Bekijk bericht

Het is zaterdagochtend 8:15 en mijn vriend is klaarwakker. Hij draait zich naar mij om (stel ik me dan zo voor hè, met een verliefde blik etc.) en ziet dat ik nog slaap. Zachtjes stapt hij uit bed, loopt naar de badkamer om zijn lenzen in te doen en gaat vervolgens naar de keuken om te ontbijten.

(8:20) Ik word wakker. KLING, KLETS, KLAK, BENG. Woest smeert mijn vriend zijn crackers met pindakaas. Bord uit de kast, kastje weer dicht, mes uit de lade, lade weer dicht, pindakaas op het aanrecht, etc.

Goeiemorgennnnnn.

Bekijk bericht