Leerling, zuchtend: “mevrouw, dit kan ik echt niet hoor. Ik zou echt niet weten hoe je dit moet vertalen!”

Ik: “Nou nou, wat een zelfvertrouwen. Bij welke zin ben je?”

Leerling: “Ik moet zeggen: nee bedankt. Non is nee, dat weet ik, maar wat is nou weer bedankt?”

Ik, lachend: “Je weet niet hoe je moet bedanken in het Frans? Ik doe maar net of ik dat niet gehoord heb. Denk eens aan die chocola met een M?”

Leerling: “O, oja. Dus: non… milka?”

*Veegt op*

Bekijk bericht

Leerling, mompelend: “is meneer X in de lerarenkamer?”

Ik: “wie zeg je?”

Leerling: “meneer X”

Ik versta hem nog steeds niet, dus ik denk slim te zijn: “welk vak geeft hij ook alweer?”

Leerling lacht mij keihard uit. “Dat is de directeur.”

Eigenlijk had ik hem hier moeten uitlachen. Onze directeur is namelijk geen man! Maar ik hield me in. Beheersing. Liet hem winnen. 😉

[2010] We zijn met school in Rome en het is er fantastisch. De groep is vanavond opgesplitst en we wandelen met een klein clubje door de stad, onder begeleiding van twee docenten.

Op een gegeven moment twijfelen de docenten welke kant we op moeten, waarop één van hen het initiatief neemt door de weg te gaan vragen. Ze loopt al een eindje vooruit, wanneer de ‘achterblijvende’ docent ineens een ingeving krijgt. We moeten de andere kant op. Hij zet het op een brullen en roept de andere docent terug: “Wilmaaaaaaaaaa!”

Wilma hoort de schreeuw, draait zich om en loopt op haar gemakje weer terug. Ze voegt zich even later weer bij de groep en zegt: “goede akoestiek. Klinkt lekker. Fred Flinstone had het niet beter kunnen doen.”

Ik zit achterin de klas en de docent stelt mij aan de leerlingen voor. “Nou jongens, achterin zit Mevrouw Den Boer. Zij gaat mij na de vakantie vervangen, dus jullie zullen dan van haar Frans krijgen!”

De leerlingen draaien hun hoofd naar mij om. Een paar leerlingen spreken me aan:

“Weet u het zeker?”

“Sterkte, mevrouw.”