“Ja, want dat is handig”

Na een lange werkdag ga ik nog even naar de supermarkt. Hop, snel de winkel in, die volle schooltas hoef ik niet helemaal mee zeulen. Doelgericht de boodschapjes pakken (vanavond wordt het pasta penne met zalm en broccoli) (en het brood en de boter waren op) (en brie is ook lekker). Dan door naar de kassa. Twijfelen of ik een tasje moet pakken. Nee, het past allemaal wel in mijn armen. Na het afrekenen met de spullen naar de auto strompelen. VALT PRECIES DE PASTA, het enige product dat echt kan breken. De boodschappen op de bijrijderstoel dumpen en dan lekker naar huis.

En dan hè. Dan komt de echte struggle. Ik heb de auto voor de deur geparkeerd, hooguit twee meter lopen. WAAROM vind ik het dan nodig om alles in één keer mee te nemen? Waarom niet twee keer lopen? Jas om mijn schouders knopen, handtas aan mijn schouder, schooltas op mijn rug, losse boodschappen in mijn armen. Er bij de voordeur achter komen dat ik de huissleutel nog niet uit mijn handtas heb gepakt. Brood mag even leunen op de vensterbank (ieuw, spinnenweb). Sleutel gevonden, moeilijk pielen om hem in het slot te krijgen omdat de broccoli en zalm niet handig in mijn hand liggen.

Eindelijk binnenstappen, katten als een idioot aan het miauwen waarom het zo lang duurt. Sjok sjok, tussendeur open, struikelen over de katten en dan eindelijk de tafel bereiken, waar ik alles met een flinke PLOF op smijt. Ernaar kijken en mezelf afvragen waar ik eigenlijk mee bezig ben met m’n nepefficiëntie.

Zelfscannerpoortje

Het is 21.00 en we hebben zin in een wijntje. We besluiten om nog even naar de Appie te fietsen om een flesje te halen. “Zelfscanner doen?” stelt mijn vriend voor. Prima! We mikken de wijn, een pak koffie en wat rijstwafels in ons mandje en lopen naar de zelfscankassa. Na het betalen van de zelfscanboodschappen krijg je altijd een bonnetje met een barcode, die je vervolgens moet gebruiken om door het poortje te kunnen lopen. “En nu wél wachten tot ik er ben hè?” roep ik grappend naar mijn vriend, die de vorige keer al door het poortje was gegaan terwijl ik nog halverwege de winkel was. Hij steekt zijn tong uit en geeft het bonnetje demonstratief aan mij. “Doe jij maar dan!” Ik loop naar het poortje, wacht netjes tot mijn vriend achter me staat en scan vervolgens het bonnetje. We staren allebei naar rechts, waar het poortje open gaat. Het poortje waar we allebei níet voor staan. Goh. Verkeerde scanapparaat.  Je begrijpt dat ik me hier niet meer uit weet te redden en dat ik het de volgende keer toch maar weer aan mijn vriend overlaat ;-).

Verlaten bij de kassa

Terwijl ik in de rij van de supermarkt sta, ben ik een beetje aan het dagdromen. Straks naar de sportschool, eerst nog even eten koken. Morgen weer lekker weekend! Zou het mooi weer worden? Terwijl ik mijn karretje op de automatische piloot naar voren duw, bots ik tegen iets op. Voor me staat een verlaten six-pack spa rood. Ik kijk naar mijn voorganger of hij soms vergeten is om het op de band te leggen, maar dat is duidelijk niet het geval. Wie weet staat ie er al een uur en heeft iedereen er heel behendig omheen gereden. Ik wacht nog heel even, maar besluit dan om het six-pack te verplaatsen zodat ik zelf mijn karretje naar voren kan rijden om mijn producten ook op de band te leggen. Net wanneer ik al mijn boodschappen op de band heb liggen, hoor ik achter me wat gemopper. “Nou, dat is ook niet aardig.” Niet aardig? Heeft ze het over mij? Ik draai me om en zie een hijgende vrouw achter me staan met een doosje eieren in haar hand. Aaaaah, oeps. “Ja ik was de eieren vergeten, dus ik ging die nog even snel halen!” Ze gaf daarna gelukkig wel toe dat het misschien niet zo’n handige plek was om het six-pack neer te zetten.

Ik heb het weer goedgemaakt door haar toch maar even voor te laten :)..

Bekijk bericht

“Ze zal hier nog wel niet zo lang werken”

Ik woon al zeker vier jaar niet meer bij mijn ouders en doe dan ook zelf mijn boodschappen. Ik weet hoe het werkt in de supermarkt en eigenlijk gaat het ook altijd goed. Tot vandaag.

Ik loop naar binnen bij de plaatselijke supermarkt en pak een winkelmandje. Ik controleer op mijn digitale lijstje wat ik moet hebben en begin aan de speurtocht, op zoek naar de producten. Spaghetti – check. Thee – check. Nadat ik al mijn boodschappen verzameld heb, loop ik naar de kassa. Ik leg mijn spullen op de band en wacht netjes mijn beurt af. De caissière kijkt me onderzoekend aan. Direct nemen mijn gedachten het over. Misschien is ze mijn leeftijd aan het schattenHaha, zou ze misschien denken dat er alcohol in de limonadefles zit? Ze zal hier wel nog niet zo lang werken. Schattig. Ik lijk toch niet zo jong? Of zou ze verw.. “Eh, mevrouw, legt u dat winkelmandje wel even terug?” O. Ik stond blijkbaar al drie minuten met het winkelmandje onder mijn arm geklemd in de rij. “Haha ja, ik had nog een nieuwe handtas nodig.” Soms helpt een grapje om de awkward situatie op te lossen. Ik moest er zelf erg om lachen. De caissière helaas niet.

Bekijk bericht

Boodschappen met Wunderlist

wunder

Lijstjes maken doe ik graag, zowel digitaal als op papier. Als ik kies voor digitaal, ben ik groot fan van de app Wunderlist. De app is gratis en je kunt zo veel lijstjes maken als je wilt. Het fijne van deze app is dat je lijstjes kunt delen met andere appgebruikers. Zo delen mijn vriend en ik de boodschappenlijst.

Als bij ons een product op is, probeer ik dit direct op Wunderlist te zetten. De kans op vergeten wordt dan gewoon veel kleiner dan wanneer je wekelijks een papieren lijstje maakt. Daarnaast kun je de voltooide taken ook bekijken, zodat je een goed overzicht hebt van de boodschappen die je koopt. Aanrader!