Wild seint hij met zijn lichten. “KOM DAN!!” straalt de boodschap uit. Lichtelijk opgelaten stuur ik mijn auto in het parkeervak waarvoor ik zojuist mijn knipperlichten heb aangezet. Ik parkeer mijn auto en zet mijn lichten uit. De auto komt direct op mij af en na een paar seconden mindert de bestuurder vaart. Ik ben benieuwd wat ik aantref. Vindt hij mij aso? Ondankbaar? Een watje dat er niet langsdurft? Een man op leeftijd zit achter het stuur en hij heeft zijn hand voor zijn mond geslagen. Duidelijk zichtbaar giechelt hij hardop in zijn hand om zijn misplaatste galantheid. Hij had er duidelijk geen rekening mee gehouden dat ik misschien wel gewoon wilde parkeren. Ik steek mijn duim naar hem op. Mensen zijn cool.

Bekijk bericht

 

Disclaimer: bericht kan wat schreeuwerig zijn. Beschrijving van uiterst realistische situatie. 

“Neeee!! O Neeeee. Shit! O mijn god!” Mijn hart klopt in mijn keel en ik ben me echt dóód geschrokken!

(30 minuten eerder)

Bekijk bericht

Na een boel gezelligheid ga ik rond 22:30 na een vriendinnenavondje in Amsterdam weer naar huis. Ik rij met Dorinde mee, die mij heel chill weer afzet bij het station waar mijn auto geparkeerd staat. Terwijl ik mijn tassen in mijn auto zet, rijdt Dorinde weer weg. Ze moet nog een klein stukje rijden naar haar huis, maar besluit om eerst nog even te gaan tanken.

Een minuut later start ik mijn auto en rijd ik dezelfde route richting mijn huis. Normaalgesproken zou ik bij de kruising rechtdoor gaan, maar ik besluit om rechtsaf te gaan om nog even langs de benzinepomp te rijden en Dor gedag te zeggen. Ik draai mijn raam omlaag en ga mans zitten met mijn elleboog in het raam. “Doei hè!” En ik scheur weg.

Mijn manse act valt drie seconden later helaas in het water. Er staat een grote sleepwagen midden in de straat, waardoor ik moet keren en dus weer terug langs de benzinepomp moet, hahaha.

Bekijk bericht

Na een lange dag werken zit ik weer in de auto. Op naar huis! Voor het parkeren hebben we een zeer relaxte situatie: we hebben een vergunning voor de parkeergarage (altijd plek) en een vergunning voor op straat (bijna altijd plek, maar soms wel wat krapjes). Op straat staan we een stuk dichterbij huis, dus ik kar altijd eerst naar de parkeerplekken daar. Als er dan écht geen plek is, parkeer ik alsnog in de parkeergarage. (Behalve in de winter, dan gooi ik hem direct in de garage. Zo hoef ik nooit te krabben, ideaal :D).

Terug naar gisteravond. Er was een plekkie, ha! Die is voor mij. Geconcentreerd parkeer ik de auto. In één keer, top! Het blijft toch elke keer spannend, dat fileparkeren is net een spelletje. Ik heb oprecht respect voor mannen die hun auto met één armpje inparkeren. En dan die andere arm zo uit het raam weetjewel, lekker mans. Zouden er ook vrouwen zijn die dat doen? Ik stap uit en pak mijn spullen. Shit. Er staat een minipuntje van de rechtervoorband op de stoep. De twijfel slaat toe: ga ik de auto opnieuw parkeren? Ik heb net al mijn spullen de auto uitgezeuld, ik heb eigenlijk maar weinig zin om die auto weer in te gaan. (First world problems).

Ik besloot dat ik een kleine omweg naar huis zou maken, zodat ik kon gluren bij de buren. “Nee, deze auto staat keurig”. Next. “Deze staat ook al zo mooi.” Next. “Haha, deze staat echt scheef geparkeerd. Maar wel z’n bandjes goed.” Next. “Nope”. Net op het moment dat ik besloten had om toch de auto maar even goed te zetten, zag ik hem. Hallelujah. Ook deze auto had een een puntje op de stoep! Fluitend liep ik door naar huis, al mijn ‘zorgen’ direct vergetend.

Bekijk bericht

“… en het is wasabikleurig!”

[…]

Vandaag haalde ik mijn vriend op van het station om vervolgens samen terug te rijden naar huis. Doen we wel vaker, wel zo gezellig! Op de route naar huis ligt een brug waar je eigenlijk altijd overheen kunt rijden. Ik vond het dan ook best bijzonder dat hij vandaag wel open ging! “Moet je kijken, dat is een gekke brug!” Verwonderd keken we beiden toe hoe de brug open ging; hij draaide schuin omhoog, heel apart. Mijn vriend zette de motor af, maar we lieten de radio wel gezellig aanstaan. Na een paar minuten was het tijd om verder te rijden. Helaas. De motor wilde niet meer starten.

[…]

“Hee kijk, daar issie! Oh nee, toch niet. Gewoon een gele auto.”

Een tijd lang hebben we aan de kant gestaan, wachtend op de ANWB. We stonden op een mooi stukkie; we keken uit op het kanaal en stonden vlakbij een reusachtige windmolen. Vanzelf word je dan wel creatief in de dingen om jezelf te vermaken. Wat te doen als je langs de kant van de weg staat?

– Je voorraad crackers van de afgelopen week opeten

– Mannen in pak tellen in de auto’s (volgens mij was het casual friday, ik zag er verdacht weinig)

– Uitrekenen hoevaak de wieken van de windmolen draaien op een dag

– Speculeren wat er aan de hand is: “de accu is waarschijnlijk naar z’n getver”

– Liedjes zingen op de melodie van je beltoon

– Creatieve zinnen bedenken bij elk nummerbord

– Bedenken wat voor auto je later echt NIET wilt hebben. Sommige auto’s zijn zo ontzettend lelijk.

– De auto tegen beter weten in toch maar proberen te starten.

Na ongeveer 40 minuten werden we geholpen door een ontzettend vrolijke vent. Na drie hele minuten konden we weer verder karren! Het weekend kon beginnen 🙂

Heb jij wel eens langs de kant gestaan?

Bekijk bericht