Van die momenten dat ik heel blij ben dat ik een blog heb ;)

Rond 17:00 stap ik de school uit. Op naar huis! Ik zwaai naar twee collega’s die ook buiten staan en vervolgens stap ik mijn auto in. Voordat ik naar huis rijd, kijk ik nog even op mijn telefoon naar de berichtjes die ik nog niet heb gelezen. Daarna start ik de auto.

Op dat moment parkeert een andere collega uit en rijdt richting de uitgang van onze parkeerplaats. Ik wacht tot mijn collega gepasseerd is, zodat ik daarna ook naar achteren kan rijden. Ze spot echter mijn andere collega’s die buiten staan en besluit om daar nog een praatje mee te maken. Haar auto zet ze vlak achter mijn auto neer, op zo’n manier dat ik strak naar achteren kan, maar niet kan indraaien, omdat ze haaks achter mijn auto staat. (Zie je het voor je? een soort L dus).

Ik schat de situatie in: misschien wenst ze de collega’s alleen een fijn weekend en rijdt ze daarna door. Ik heb inmiddels weer een berichtje binnen en besluit om deze dan nog maar even te beantwoorden. Na zo’n dertig seconden wil ik toch wel graag richting huis, dus ik besluit om mijn auto recht achteruit te rijden en daarna richting de uitgang te sturen. Ik zet mijn auto in z’n achteruit en de drie collega’s kijken mijn kant op. Ik rijd vlak langs de neus van de auto van mijn collega en ik kijk vriendelijk hun kant op om ze gedag te zeggen.

Op dat moment hoor ik echter een krakend geluid waar ik van schrik. KGGGGRRRSPPPPJJJ. Verschrikt trap ik op de rem en kijk ik in mijn achteruitkijkspiegel. OMG. Ik ben zojuist vol overtuiging in een bosje gereden. Mijn collega’s liggen dubbel van het lachen en ik kan ze geen ongelijk geven. Toch steek ik ook denkbeeldig mijn tong naar de bosjes uit: ze vielen heel erg buiten mijn gezichtsveld, omdat ze ongeveer tot aan de onderkant van mijn achterruit reiken. Logisch toch, dat ik meer bezig was met het niet raken van de auto van mijn collega en daarbij even de bosjes (die er op zich al heel lang staan, leuk zijn ze hoor) over het hoofd had gezien?

Toch vertellen mijn gloeiende wangen me dat dit wel onder de categorie blunder valt. Ik zet mijn zonnebril af, houd mijn hand even voor mijn ogen (“dit hebben jullie niet gezien”) en zwaai dan alsnog vrolijk mijn collega’s gedag. Volgende week parkeer ik ver uit de buurt van de bosjes ;).

Volg:
Share:

2 Reacties

  1. Gerdiemar
    25 mei 2019 / 7:38 am

    College-auto’s en struikgewas… Krrrrrr!!! Vermijden is de kunst hè? Troost het als ik vertel dat ik nog niet zo lang geleden een andermansauto heb bekrast door een domme achteruitrij-actie? (en uiteraard ook de eigen auto bekrast) Nog steeds het angstige schaamrood op de kaken… Puhhhhhh.

  2. Gerdiemar
    25 mei 2019 / 7:40 am

    College =collega

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge