Spetterend suppen

Het is zaterdag en ik heb met een vriendin afgesproken om te gaan suppen. Zij heeft er al wat meer ervaring mee, voor mij wordt dit de eerste keer. Altijd leuk om af en toe wat nieuws te proberen! 🙂

Voordat we ons te water wagen, krijgen we eerst uitleg over de plank, de peddel en over het opstappen. De instructrice vertelt ons dat het begin een beetje spannend kan zijn, maar dat we na een paar minuten al als ervaren suppers op de planken zullen staan. Nou, kom maar op!

De mensen die al eerder gesupt hebben, gaan eerst te water. Soepel stappen ze (ook mijn vriendin) op hun plank en peddelen weg om ruimte voor ons – de vijf (?) beginners – te maken. Met enige hulp stapt iedereen goed en wel op de plank en dan is het mijn beurt. Het schiet nog even door mijn hoofd: lol, ik heb natuurlijk wel een blog… het zal toch niet hè. Met een soort ketting met klittenband maak ik de plank aan mijn been vast, zet mijn knie goed in het midden en…. PLONS! Iedereen kijkt me geschrokken aan. Ik sta volledig met mijn onderstel (haha) in het water. OMG. Ik ben in het water gevallen. Ik heb nog niet eens op de plank gestáán. Ik begin hard te lachen. “Wat deed ik nou verkeerd?” vraag ik aan de man die mij ‘op de plank’ hielp. “Je bent met je verkeerde been begonnen.” Goh. Typisch, altijd mijn inzicht dat me in de steek laat. Oké, wat nu?

Gelukkig schiet één van de organisatoren te hulp en ze helpt me het water weer uit. “Kom, dan krijg je van mij een broek en een vest.” Na wat gehijs (haar droge broek past nét over mijn vochtige benen) met de kleding, ben ik na een paar minuten in het roze (in plaats van in het blauw) gekleed. Bij de tweede poging voel ik wat zenuwen, maar de man adviseert mij om direct al op m’n knieën te gaan zitten. Ja, zo gaat het goed! Let’s go!

We krijgen de instructie om eerst op onze knieën te beginnen met peddelen, dan een bruggetje onder te gaan en daarna voorzichtig op te staan (oei). Nadat we een paar meter gepeddeld hebben, vliegt de volgende al van haar plank. Ze is iets te dicht langs een boot gevaren en is haar evenwicht verloren. Mijn vriendin staart me ongelovig aan: “wow, dit gebeurt normaal echt niet! Twee al!”

De vrouw helpt zichzelf de kant op en doet ook snel een kledingwissel. Gelukkig hebben we allemaal sportkleding aan, haha.

Goed, de brug is in zicht. Ik kom voor geen meter vooruit. Wat gaat iedereen snel, hellup. Rechts peddelen, mijn neus gaat flink naar links. Links peddelen, mijn neus zwiept naar rechts. Tsjonge, dit wordt een lange tocht! Voor me glijden ze al soepel door het water en er staan er zelfs al een paar!!

Ok, de vrouw voor me gaat staan. Even kijken hoe ze het….. PLONS! Deze tactiek kan ik beter niet toepassen, want ook zij gaat te water! Ik kan een giechel niet onderdrukken. Ergens voel ik ook opluchting: gelukkig ben ik niet de enige!

Een andere vrouw gaat staan. Dat gaat goed, maar ik zie wel flinke trilbenen. WAT IS DIT VOOR SPORT?! Ik vind het hilarisch, maar ben wel een beetje ‘bang’ voor mijn opstamoment. Mijn vriendin staat ook en ik ben ondertussen nog één van de weinigen die er nog aan moet geloven. De man die hielp bij het opstappen (de ‘bezemwagen’) vaart dicht bij mij in de buurt. OK, peddel horizontaal voor me neer, voet op de plank, door de knieën en…. JA! Gelukt! Mijn benen trillen een ongeluk, maar ik sta! Hoeraaaa! Kan iedereen me zien?! O, iedereen is al weg.

Goed. Neus naar links, neus naar rechts. Hoe maak ik nou snelheid? “Doe je peddel maar wat dieper in het water.” De man geeft me instructies en zo lukt het me om de slag te pakken te krijgen. Ja, dit gaat goed. Inmiddels vaar ik weer wat dichter bij mijn vriendin in de buurt, die ondertussen met een andere vrouw aan het praten is. Als reactie draait de vrouw zich om naar mijn vriendin, waardoor ze haar evenwicht verliest en…. PLONS nummer vier! Van dit moment is een foto van gemaakt en je ziet op de foto heel duidelijk hoe mijn vriendin en ik breed lachend naar de zeiknatte (lachende) vrouw kijken, zeer subtiel hahaha.

De poldertocht is heel mooi, tussen de weilanden, schapen en koeien. Langs het riet, langs een ruiter. De mooie wolken op de achtergrond. Als je eenmaal de slag te pakken hebt, is het heerlijk! We zoeven door het water. Er staat flink wat tegenwind en we krijgen de erkenning dat we het als beginner hierdoor echt wel pittig hebben, maar we zetten dapper door. Wind mee is daarentegen weer heerlijk: peddel in de lucht, de wind door de haren en gaan! Het is zo heerlijk om alleen hiermee bezig te zijn, de rest lijkt even niet belangrijk.

Uiteindelijk peddelen we zo’n 6 km en komen we na ongeveer anderhalf uur weer terug bij het startpunt. Iedereen stapt veilig af en we feliciteren elkaar met onze spetterende prestatie, hahaha. Een heerlijke middag!

Volg:
Share:

1 Reactie

  1. Gerdiemar
    8 september 2020 / 7:17 am

    Een supersupster! En dat met vallen cq plonsen, knielen en weer opstaan: dapper!
    Dat roze vest staat je supgoed, wat een ervaring jôh‼️ Wat vind je leuker, suppen of paardrijden?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge