Onze huwelijksreis naar de Azoren! (Deel 7)

Maandag 17 februari

Omdat onze rondreis gisteren een beetje faalde, besluiten we om vandaag weer een beetje richting het oosten te rijden. We gaan deze keer onderlangs en we stoppen bij een paar schattige plaatsjes. In de dorpjes zien we veel mooie kunstwerken met blauw keramiek, prachtige bomen op een plein en ook pittoreske haventjes. Gepensioneerde Portugezen genieten er van hun ouwe dag en begroeten ons vriendelijk. We zijn maar één van de weinige toeristen op dit eiland en dat bevalt nog altijd goed! In de zomer is het hier gerust wat drukker, maar ook dan is het qua toerisme nog vrij rustig. 

Onze volgende bestemming is Ribeira Quente. In dit dorpje is niet zo heel veel te beleven en we besluiten op zoek te gaan naar lunch. We willen straks weer wandelen en dit dorpje ligt mooi aan zee: een idyllisch lunchplaatje. We kopen Skippy pindakaas en ontzettend chemische boterhammen, helaas hadden ze hier in de (ieniemienie) Spar geen vers brood. 

Bij de supermarkt heeft Daan een wandelbord gezien en hij stelt voor om deze wandeling van 7,6 km te doen. We komen dan uit bij Povoação, een plaatsje waar we hierna naartoe zouden gaan. Dat komt op zich ideaal uit, alleen is dit geen circulaire maar een lineaire wandeling: er is een begin en een eindpunt en je kijkt zelf maar hoe je terugloopt. Omdat we inmiddels best getrainde wandelaars zijn, zeggen we nog heel optimistisch: we kunnen altijd weer terugwandelen. Wel maak ik me een klein beetje zorgen om de ‘medium’ sticker die bij de wandeling geplakt zit. Dat betekent in dit land toch wel dat er wat klimmetjes in zitten. Nou ja, we gaan het zien!

Na de eerste twee kilometer ben ik erachter dat ik ab-so-luut niet terug wil wandelen. Jeetje, wat hebben we nu al veel moeten stijgen én dalen! Bij elke daling telde ik bijna de stappen: dit moeten we dus straks allemaal weer omhoog…. Bij elke helling, bocht, nieuwe helling, bocht, nieuwe helling begin ik een beetje te klagen en ik voel me een klein beetje een zeurpiet. “Sorry hoor… maar dit noemen ze MEDIUM?” Hijg, puf. Daan kan er gelukkig wel om lachen. Aan het zweet in zijn nek zie ik gelukkig dat het hem ook wel de nodige inspanning kost. 

De wandeling is wel erg mooi en in het midden komen we uit bij een junglegebied met daarin een watervalletje. De bordjes met ‘danger’ maken het allemaal heel avontuurlijk. Wanneer het hier regent zal het wel behoorlijk glad zijn! 

Na opnieuw een enorme tocht naar boven én naar beneden (hoezo doen ze dit nou hè, hou het gewoon lekker vlak ;)) komen we uiteindelijk aan in het dorpje. Het was een prachtige wandeling en ik voel me nu heel trots dat we dit gewoon gedaan hebben. ‘Hatelijk’ om Daan dan te horen dat hij zo weer terug zou wandelen. Nou, dan ben ik maar de spelbreker ;). 

In het dorpje kijken we een beetje rond en we spreken daarna een taxichauffeur aan. We vertellen welke wandeling we hebben gedaan en hij kijkt ons bewonderend aan. “Dat is knap! Ik woon hier nu 50 jaar en ik heb me er nog nooit aan gewaagd.” Triomf. Pauw ;). In de auto is het zo’n 20 km rijden naar ons startpunt, een stuk verder om dan de wandelroute dus! Onderweg wijst de taxichauffeur ons nog wat mooie plekjes aan en hij vertelt trots over ‘zijn’ eiland. Schattig! 

Wanneer we de navigatie weer instellen op ons hotel, besluiten we dat we die avond bij de McDonald’s willen eten! Ik vind het altijd leuk om te kijken wat ze daar voor andere producten aanbieden en het is natuurlijk altijd lekker om even een ‘vertrouwd’ patatje te eten. Dat laatste viel nog best tegen trouwens, ik hou namelijk heel erg van de slappe slungels van de McDonald’s, maar hier waren ze ontzettend knapperig! De Veggieburger was wel lekker, die hebben we in Nederland niet meer ;).

’s Avonds kijken we naar Married At First Sight. Wat een heerlijk programma! Jammer dat er bij een paar stellen toch wat barstjes te zien zijn… Dat lijkt me ook nogal wat, om zomaar met een vreemde te trouwen. Blij kijk ik dan naar onze ringen. Die van mij die rustig om mijn vinger zit en die van Daan, die al zo’n 40.000 salto’s heeft moeten maken omdat Daan zo van het friemelen/pulken is, hahaha. 

Volg:
Share:

1 Reactie

  1. Gerdiemar
    28 februari 2020 / 8:32 am

    Wat een POWER! Wandelpower. Nog even en jullie doen de Nijmeegse vierdaagse. Taxi, papatjes, veggie en gemarried zijn on not first sight: dik verdiende beloning! Mooie huwelijksreis, mooi beschreven…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge