Nog meer goeie ideeën? ;)

Wanneer je een goed geheugen hebt, kleine kinderen in je omgeving hebt of wel eens de tv iets langer op een kinderzender hebt laten staan, herken je vast de volgende scène uit een willekeurig kinderprogramma of bijvoorbeeld een circusact. “Waar is de cirkel?” In beeld verschijnen dan heel groot een vierkant, een driehoek en een cirkel. “Ik kan het niet vinden, willen jullie mij even helpen?” Kinderstemmen roepen: “dáááár! – waar, hier? Nee jongens, dat is een driehoek. – Nee, de andere kant!!! – O, ja! Gevonden, dank jullie wel!”

(…)

Daan en ik zijn op vakantie in Duitsland en we zijn deze eerste week in de Eifel. We hebben een eenvoudig, schattig vakantiehuisje geboekt en we zitten midden in een mooie wandelomgeving.

Op zondagochtend besluiten we om een wandeling van 13,5 km te maken in de buurt van de Oost-Belgische grens. We volgen een route met bordjes (chill) en wandelen tussen de velden, af en toe een stukje bos, veel nieuwsgierige koeien en superschattige uitgestorven dorpjes.

Nadat we zo’n 12 km onderweg zijn, open ik mijn Geocache app. (Voor mensen die dit niet kennen: geocachen is een soort schatzoeken. Op de mooiste plekken verstoppen mensen kleine doosjes/kistjes/fotorolletjeshouders met daarin een logboek en eventueel een klein cadeautje. Erg leuk!) “Er zijn hier 2 caches vlakbij! We hoeven er niet eens voor om te lopen!” Vertel ik enthousiast aan Daan. “Prima, die gaan we wel even zoeken!”

De eerste vinden we vrij makkelijk: een cache in de vorm van een eikel, haha. Voor de tweede (een cache in de vorm van een schelp) moeten we iets langer speuren. Nadat we ze weer verstopt en ‘gelogd’ hebben, vervolgen we onze weg. “Hmm, er staat hier geen bordje, klopt dat wel?” Daan kijkt mee: “die bordjes stonden er ook lang niet altijd hè, alleen als we een andere kant op moeten dan rechtdoor. – Oja inderdaad.”

We steken de weg over en lopen op een pad dat na een tijdje met de bocht mee naar rechts en vervolgens een flink stuk omhoog gaat. “Nounou, best nog wel een flinke klim zo op het eind! Dan is het dorpje vast aan de andere kant van de heuvel.” We stappen flink door en lopen zo’n anderhalve kilometer omhoog. “Zie jij het kerkje al?” vraag ik aan Daan, die ‘iets’ langer is. “Nee, maar hij moet hier toch zijn!” Ons richtingsgevoel zegt ons ook dat we er nu toch echt wel moeten zijn. Wanneer we op het hoogste punt van de heuvel staan, kijken we toch ietwat beteuterd om ons heen. Geen dorp te bekennen. We draaien ons om en kijken goed om ons heen. “Dat kerkje in de verte komt me wel verdacht bekend voor.” Daan opent zijn GPS en begint na een tijdje te lachen. “Eh ja, daar moeten we heen.”

We wandelen weer naar beneden en bedenken hoe dit fout heeft kunnen gaan. Na een tijdje concluderen we dat het toch die eikel was die ons op een dwaalspoor heeft gezet. Lees bovenstaande scène nog maar eens en denk daar een heel groot (niet te missen) wegwijzerbord bij die naar links wijst, hahahaha.

Volg:
Share:

1 Reactie

  1. Omarij
    23 juli 2019 / 7:11 am

    Ha ha, echt een eikel van een eikel om jullie van je wandel-á-pro-po te brengen! Mooi verteld! Nog fijne dagen hoor….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge