Het voelt als…

Met veel kracht het laatste beetje tandpasta uit de tube knijpen.

Zo hoog op je tenen staan dat je biiiijna bij je badhanddoek komt die iets iets te ver op de bovenste plank van de kast ligt.

Zooo’n dorst hebben na het sporten.

Met je hand in je postvakje graaien zonder dat je hem open doet: nét niet bij die brief kunnen.

 

En dan daarna…

 

Fijn, zo’n volle nieuwe tube!

Op een stoel klimmen en vervolgens de badhanddoek makkelijk kunnen pakken.

Die heerlijke eerste slokken water.

De sleutel in het slot steken en de brief kunnen pakken.

 

 

Zo voelde mijn benzinelampje zich voor en na het tanken.

3 Reacties

  1. 31 januari 2019 / 7:22 am

    Haha, leuke blog! Soms wringen we ons in allerlei bochten of stellen we iets heel lang uit, terwijl het eigenlijk zo simpel is 😉

  2. Gerdiemar
    31 januari 2019 / 8:24 am

    Ervoor
    Erna
    En ertussen: ik zie je zwoegen. Maar wat loont dat de moeite hè? Leve ERNA!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge