Het alarm

Nou, als je dan terug bent van vakantie is bloginspiratie niet meer zo vanzelfsprekend vanuit je eigen huis! Hoewel… Er was een scène met een blokfluit… Nou ja, dat komt misschien nog.

Gelukkig moest ik naar de drogist!

(…)

Ik heb een bepaalde zeep nodig en ik spring op mijn fiets richting het dorp. Daan heeft mijn banden gisteren opgepompt (super geëmancipeerd) en ik ga als een speer. Ik vergeet altijd wat voor een enorm verschil dit maakt, gisteren zat ik nog flink te puffen.

Bij de winkel speelt er zich op dat moment een grappige scène af. Het is loeidruk bij de kassa’s (alle kassa’s hebben een flinke rij) en iedereen kijkt naar de deur. Een uiterst vrolijke vrouw probeert daar de winkel uit te gaan, maar het lukt niet zonder dat het alarm af gaat. Ik hoor al dingen als “anders probeer je het even zonder je jas, mop,” en “misschien moet je het toch maar opgeven,” waaruit blijkt dat ze al een tijdje aan het zwiepen is met haar tasje. Demonstratief wappert ze met haar buit (een pak zakdoekjes) en het bonnetje naar de kassamedewerkes en het ‘publiek’. “Ja, je hebt betaald! Waarom gaat dat alarm nou steeds af?”

Mensen in de rij komen met eigen anekdotes “nou en toen werd die mevrouw kwaad!” en er ontstaat een beregezellige vergadering. Na nog een paar keer zwiepen roept ze (nadat ze toestemming heeft gekregen) heel hard: “doeg allemaal!” en de rust is weer teruggekeerd. Fascinerend spektakel.

Niet veel later sta ik zelf in de rij voor de kassa. Ben benieuwd. De kassamedewerker scant mijn product (€2) en ik sta klaar met mijn pinpas. Het duurt even voordat ik kan pinnen, dus ik kijk nieuwsgierig op. De medewerker staart in het niets en ik vraag lachend: “alles onder controle? – Ja, ik sta hier niet zo vaak, haha. Dit waren even gekke minuten.”

Nadat ik weer keihard terug ben gefietst, kijk ik direct in mijn voorraadkastjes. Wat zal ik morgen eens kopen? 😉

Volg:
Share:

1 Reactie

  1. Omarij
    8 augustus 2019 / 7:20 am

    Joie de vivre! Hopen dat het alarm afgaat na een betaalde aankoop, ha, reuring!
    Ben zelf al enige malen zo’n sirene-slachtoffer geweest, heb daartoe tassen moeten omkeren, kleding moeten uittrekken, gegiebelegijnd en bijna altijd werd het euvel ontdekt: een labeltje in een shirt, of een al oude lippenstift met nog een code erop bijvoorbeeld.
    Lastiger was het toen op Schiphol het alarm afging bij zo’n poortje en maar niet ontdekt werd waar het ‘wapen’ (ha ha) verborgen zat. Uitkleden maar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge