Walk of the kliko

Onze kliko zit heel erg vol en ik besluit hem vanavond alvast aan de weg te zetten. Darcy dribbelt zoals gewoonlijk gezellig achter me aan. Ik maak de poort open, duw het grijze gevaarte er doorheen en loop door onze steeg richting de weg. Ik parkeer de kliko naast één van z’n maten (ja, ze zijn er altijd keurig vroeg bij in onze buurt!) en loop weer terug. Op dat moment zie ik in de verte een poort opengaan: een achterbuurman heeft ook zojuist besloten om de kliko aan de weg te zetten. Ik vind dat altijd zo’n grappig toeval, of zal hij misschien mijn zware jongen hebben horen rollen en gedacht hebben: “Oja! Kliko time!“?

We zeggen elkaar natuurlijk vrolijk gedag, maar wel op het punt dat hij zijn kliko nog zo’n zeven meter moet uitlaten voordat we elkaar passeren. Dat is altijd zo’n gek moment van zwijgzaamheid. Dat het eigenlijk makkelijker zou zijn wanneer je pas op twee meter afstand gedag zegt. Ik kan natuurlijk best gauw iets bedenken om te zeggen hoor, maar echt meer diepgang dan “lekker avondje zo hè,” of “fijn dat-ie weer geleegd mag worden hè?” komt er dan ook niet echt in me op. Ik prefereer dan toch the silent walk. Darcy lijkt dit haarfijn aan te voelen en schiet vrolijk langs ons heen, waardoor ik me dankbaar tot hem kan richten dat hij weer eens keurig geholpen heeft.

Volg:
Share:

1 Reactie

  1. Omarij
    10 september 2019 / 8:25 am

    Prietpraat paraat hebben…hoe overbrug je zeven meter zwijgzaamheid? Ik herken je ongemak.
    Is in een hotel ook zo lastig: met een hotelgenoot de trap af lopen naar de ontbijtzaal. Zeg je wel, zeg je niet iets en wat en wat is niks zeggen eigenlijk engig hè? Je hebt stilte en je hebt stilte. Groot verschil!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge