Nakijkpotlood, broccolihorror en een groot schuldgevoel – mini-anekdotes van de afgelopen week

1 – Spierpijn in de glimlachspieren! #oudergesprekken #online (Dorinde)

2 – Wel handig, zo’n nieuw nakijkpotlood! #stempotlood #verkiezingen (Dorinde)

3 – Ik had kunnen weten dat dit te mooi was om waar te zijn. #broccolisoepgemaakt #ikhouhelemaalnietvanbroccoli (Dorinde)

4 – Tijdens een Frans mondeling ging het ook een tijdje over Jane Austen. Je begrijpt welke vraag ik gesteld heb… #bonuspuntverdienen? #favorietepersonage? #mijnkatheetdarcy #hint (Laura)

5 – Nog een paar dagen en dan zitten we 2,5 maand zonder oven. Uiteraard bestelde ik vanavond dus een pizza, hahahaha. Ik heb mijn fornuis de hele avond al niet aan durven kijken. (Laura)

“Klompenpadje doen?”

Wanneer je de vlog van begin maart gezien hebt, heb je kunnen zien dat Daan en ik een klompenpad hebben gewandeld. Klompenpaden zijn wandelingen (voornamelijk in Utrecht en Gelderland) die zoveel mogelijk over boerenland en kleine, leuke paadjes gaan. Heel leuk, net even weer wat anders!

Afgelopen zaterdag was het zover: we waren een weekendje naar Oldebroek en hadden (ondanks de wind) wel zin in een wandelingetje. “Er loopt hier een klompenpad!” Daan vertelt het enthousiast en ik reageer vrolijk. “Leuk, hoeveel kilometer?” Ik vind zelf 8/9 kilometer wel een mooie afstand. “Ehh… 16.” Ik laat dit getal even op me inwerken en besluit dat ik het dan wel prima vind. “Okee, we zijn er nu toch… het had zo moeten zijn.”

We besluiten om na de lunch te vertrekken en Daan zoekt alle details op. “Het pad begint ook nog eens in onze straat, ideaal! We moeten een klein stukje lopen en dan zijn we bij het startpunt.”

Drie uur later vloekt mijn linkervoet tegen mijn rechtervoet. “Een klein stukje lopen en dan zijn we bij het startpunt? We zijn al 19 km onderweg!!” Rechtervoet haalt zijn tenen op en zucht: “ja, Laura heeft zich die extra 10 kilometer wel heel makkelijk aangepraat he? En dan lopen ze ook nog verkeerd, midden op een zompig weiland! Tssssss. Gelukkig houdt ze helemaal niet van fases en is dit vast eenmalig….”

Sleutelstress

Waaaar is de sleutel? Een vrij veelvoorkomend thema in huis. Onze voordeur en achterdeur hebben een andere sleutel en van de achterdeur hebben we er niet zo veel. Het komt dan ook best vaak voor dat de katten héél graag NU naar buiten moeten voor een dringende afspraak (onder de boom zitten, of een uitgebreide wassessie één meter vanaf huis), terwijl er dan geen sleutel in de deur zit. Hangt ‘ie bijvoorbeeld gezellig bij het bosje in de voordeur. De sleutels hier in huis zijn geloof ik allemaal in samenwerking met mijn stappenteller.

“Dor, weet jij waar de autosleutel is?” Op zich hebben we gewoon een standaardplek waar we de sleutels bewaren en dat werkt ook prima. Het is dus vooral zo dat ik vaak net misgrijp: ik wéét wel waar de sleutel is, hij ligt alleen niet waar ik hem nu het liefste wil hebben. Nou, dat is nu absoluut niet het geval. Op álle mogelijke plekken ligt de autosleutel niet. “Jij was toch zelf voor het laatst met de auto?” Thomas knikt en gaat dit keer maar voor de reservesleutel. “Doei!” Ik kijk nog eens rond in huis en besluit om het straks nog maar te proberen.

Een uurtje later loop ik naar de keuken om soep te gaan maken. Ik pak een snijplank, zet de waterkoker aan en loop dan naar de plek waar we de groentes bewaren. Drie keer raden. De autosleutel ligt heerlijk tussen de uien en aardappels. Serieus, hoe dan? Dan zie ik de tomaten die Thomas vanmorgen bij de supermarkt heeft gehaald. Aaaah, iets té uitgebreid de boodschappen uitgepakt dus ;-).

Video (9): begin maart 2021!

Naar het strand, weekendje Oldebroek en een start met de verbouwing!

Yee-haw!

Het is dinsdagmiddag, tijd om de boodschappen op te halen! Soms heb je mazzel en kun je meteen doorrijden naar de ‘laadplek’, soms moet je nog even wachten op een paar auto’s. Ik sluit aan achter een ander wachtende auto. Al gauw blijkt dat ik daar wel een eeuwigheid kan wachten: de auto staat helemaal niet in de rij bij de supermarkt. Ik manoeuvreer mijn auto erlangs en wacht op mijn beurt.

“Hoi! Ik kom mijn boodschappen ophalen.” Ik vertel mijn achternaam waarna het meisje aan de slag gaat. Ondertussen parkeert er nog een auto naast me die net ook onterecht heeft moeten wachten op de onhandig geparkeerde auto. Er stapt een man met een énorme hoed uit. Ik verwacht een ‘howdy’ cowboybegroeting. In plaats daarvan gaat de man met zijn rug naar me toe staan, zijn benen een beetje uit elkaar. Vervolgens hoor ik een klaterende waterstraal. Vol verbazing kijk ik naar deze vertoning. Hij zou toch niet echt.. zó lang stond ie toch niet te wachten? De man kijkt over zijn schouder en grijnst breed. “Zo, dat lucht op!” Hij zwaait met een lege fles water en begint te bulderen van het lachen. Haha! Ik heb m’n boodschappen inmiddels ingeladen en start mijn auto weer. Ik hoop dat deze vrolijkerd er volgende week weer is.