Witte spikkels

Ik zit op de fiets, op weg naar de sportschool. Het is frisjes buiten en de lucht ziet er wat duister uit. Ik rits mijn jasje wat verder dicht en trap iets harder door. Na twee minuten voel ik iets op mijn hoofd en hand vallen. Ik denk allereerst dat het begint te regenen, maar het blijft bij deze twee spetters. Mijn hartslag gaat ietsje omhoog. Het zal toch niet zo zijn dat er een vogel heeft zitten kakken?! Ik kijk naar mijn hand en slaak een diepe zucht. Er zitten overduidelijk witte vlekken op mijn hand, de regen kan dat nooit veroorzaakt hebben. Ik voel in mijn haar, maar de schade lijkt daar gelukkig mee te vallen. Zo maar even in de spiegel kijken dan!

Ik fiets door en kijk ondertussen wat beter naar mijn hand. De poep lijkt ook wel onder mijn nagels te zitten. En het zit ook op mijn andere hand, waar ik helemaal niet ‘geraakt’ ben. En dan valt het kwartje (er valt veel vandaag). Zo viel er blijkbaar eerder vandaag een klodder witte verf op mijn handen terwijl ik het plafond en een muur aan het witten was. Pfew!

Terugblik: Neverdullmoments anekdotes van vorig jaar mei!

Lees jij nog wel eens oude blogposts terug? Waarschijnlijk niet! Elke maand publiceren wij in een terugblik-blog the best of last year. Deze maand: mei 2018!

 

4 mei 2018

Rete Fanatiek

Laura en ik spelen een potje 60 seconds, waarbij het doel van het spel is om zo veel mogelijk vragen goed te beantwoorden binnen één minuut. Heb je een vraag goed, dan mag je een stapje naar voren op het bord. Heb je een vraag fout, dan moet je naar achteren. Heb je werkelijk geen idee, dan mag je blijven staan.

Bij het beantwoorden van de vragen ben je lichtelijk afhankelijk van de voorlezer. Geregeld schreeuwen we dan ook over en weer: “praat eens duidelijker! Ar-ti-cu-le-ren! Niet zo snel! Sneller!”

Ik ga goed, ik sta 8 vakjes voor op Laura en ik ben weer aan de beurt. “Hoeveel is twee maal twee maal vier?” vraagt Laura. “Zestien!” Ik ga een vakje naar voren. “Hoofdstad van Groningen?” Weer mag ik een vakje naar voren. “Wat is het beroep van Toetanchamon?” In de flow die ik nu te pakken heb, wil ik mijn antwoorden zo snel mogelijk roepen, zodat ik zo veel mogelijk vakjes naar voren mag. “MUMMIE!” Krijs ik dan ook om snel weer door te kunnen naar de volgende vraag. Helaas was Laura na mijn toch niet zo correcte antwoord niet in staat om meer vragen voor te lezen ;-).

 

8 mei 2018

Drankjes halen

Het is 5 mei en samen met een groep vrienden ben ik vandaag op Bevrijdingspop in Haarlem. Het weer is fantastisch en de sfeer is goed!

Op een gegeven moment ga ik samen met een vriendin wat drankjes halen. We staan in de rij voor de bar en ik vraag haar wat zij wil drinken. Ondertussen kijk ik zelf naar het bord. Bier, cola, ice tea, spa rood, wijn, poncho… Bij dit laatste woord blijven mijn ogen even rusten. Huh, poncho? Is dit een nieuw mixdrankje waar ik nog nooit van heb gehoord? Vervolgens valt het kwartje.

Lachend vertel ik mijn hersenspinsels aan mijn vriendin en samen fantaseren we over de situatie waarin iemand tegen de barvrouw “doe maar iets” zou zeggen en dan vervolgens een poncho krijgt.

Uiteindelijk zijn we toch maar voor bier gegaan ;).

 

23 mei 2018

Levensgevaarlijk, die kliko

Twee dagen geleden zat ik bij Laura in de tuin. “Ik ga even de kliko bij de weg zetten!” Laura loopt naar hun overvolle kliko toe en begint het zware ding weg te slepen. Ik krijg direct een binnenpretje wanneer ik terugdenk aan vroeger…

(15 jaar geleden)

“Dooor, kun jij de bruine bak even halen?” Het is weer zo ver, het konijnenhok moet worden verschoond. De bruine bak staat bij mijn ouders in de voortuin en moet even omgereden worden, een ritje van zo’n 50 meter. Laura en ik zijn om de beurt de ‘pineut’ om de bak te halen en deze keer ben ik aan de beurt. De bak wordt om de week geleegd en hij zit alweer aardig vol. Ik sleep de bak mee, ga de eerste hoek om en loop wat harder. Bij de tweede bocht gaat het mis. Ik struikel over een steen, val bijna voorover en laat de kliko voorover vallen. UHL. De restjes fruit, bladeren en aardappelschillen rollen over de weg. HAHA. Snel haal ik Laura erbij en proberen we de schade te beperken. Wat een geluk dat de konijnendrollen er nog niet in zaten ;-).

 

Never dull tweets van mei 2018

Even later willen we oversteken bij een stoplicht dat op dat moment op rood springt. Keurig wachten we tot we mogen lopen. Een beveiliger bekijkt ons geamuseerd van achter het hek dat de weg blokkeert. Er kan geen kip aankomen. #Koningsdag  #braveburgers

Een vriendin wil graag een vlaggetje op haar wang. Een Nederlands vlaggetje. “Wel goed om hè!!” Roept ze nog. Wij schieten onmiddellijk in de lach en de vrouw kijkt verschrikt naar haar kunstwerk. “O jee, daar heb ik bij niemand op gelet!” #fail #blauwwitrood

Aan het eind van de dag struinen we nog even door de achtergelaten stapels spulletjes. Een vriendin ziet een schat: “kijk, wat een leuk krukje! Die neem ik mee.” Ze neemt hem onder haar arm en direct valt een poot eruit. Hahaha. #lovethetiming #Koningsdag

Deze week zijn mijn e-reader én mijn laptop overleden. Ik heb mijn telefoon streng aangekeken. #waaghetniethe

Vriend doet vandaag een escaperoom. Zou toch wat zijn als hij niet ontsnapte. #bevrijdingsdag

Mijn katten liggen als twee überschattige cinnamon rolls tegen elkaar aan te tukken. Helaas wel half op mijn been dat ontzettend slaapt en erg graag even wil wiebelen. #dilemma #allesvoordekids #auwie

Ehmm, hoe lang ligt die tampon al in de vensterbank? #speelgoedvoordekat #wetendeburenniet #lichtelijkgenant

Serieuze stadswandeling gemaakt op mijn nieuwe beige Crocs met buttons. #thankgodIwasdreaming

Jaja baby, die timing heb je weer goed voor elkaar. Eerst drinken bij mama en dan in mijn armen lekker van die knetterscheten laten. #verjaardag #houjijhemmaarlekkervast #ondereenhoedje #hebjulliedoor

Lekker bubbelig

Onze katten houden van water. Vazen zijn niet veilig in dit huis: die moeten omgegooid worden! Ook kleine bakjes met drinkwater zijn niet handig, want ook deze worden omgeschopt. Het waterballet is dan één groot avontuur voor ze. Om die reden hebben we ervoor gekozen om een drinkfonteintje voor ze te kopen. De fontein is te zwaar om omver te schoppen en op die manier kunnen ze toch drinken.

Wanneer het fonteintje bijgevuld moet worden, hoor je een soort zoemend geluid. Meestal vul ik hem dan met de fles van onze SodaStream (een spa rood ‘maker’), omdat er lekker veel water in die fles past.

Ook vandaag moet het fonteintje weer bijgevuld worden. Ik loop naar de keuken om de fles te pakken en zie dat hij bijna helemaal vol is. Oh, handig (echt…). Nog nét op tijd komen mijn hersenen terug van vakantie en heb ik kunnen voorkomen dat de katten mogen genieten van bruisend water. Misschien was de liefde voor water daarna wel over geweest. Volgende keer toch maar overwegen dan ;-).

Een interessant fenomeen

Vandaag is het 30 april, de dag van de vergistoeristen. Ik vind het zo’n aandoenlijk iets: elk jaar komen er weer buitenlandse toeristen naar Nederland (voornamelijk Amsterdam) om daar Koninginnedag te vieren. Tja, dat bestaat al een tijdje niet meer. Sinds 2014 vieren we de verjaardag van de koning en niet meer van de koningin. Wist je trouwens dat Beatrix op 31 januari jarig is? We vierden dus eigenlijk de verjaardag van Juliana. Ik wist het ergens wel, maar ik vond het van de week toch wel grappig om dit feitje weer te horen ;).

Goed, terug naar de vergistoeristen! Het zal je maar overkomen. Loop je daar, uitgedost in je oranje pak waar je op een normale dag écht niet mee wegkomt. Je vergeelde reisgidsje flink boos aankijkend omdat hij je oude informatie heeft verstrekt. Jezelf vervloekend: waarom heb ik dit ook alweer niet op internet opgezocht?!

In 2014 wemelde het van de vergistoeristen (en werden daar speciale “missed the boat” feesten voor georganiseerd!), inmiddels wordt dat elk jaar minder. (De reisgidsjes ook, gok ik…).

Hoewel ik het aan de ene kant heel intrigerend vind, vind ik het ergens ook wel sneu. Het zal maar op je bucketlist hebben gestaan. Toch vind ik het ook wel iets dat mij zou overkomen ;). Dit inspireerde mij om eens na te denken over soortgelijke (meer realistische en haalbare) mogelijke fails (ja, waar ga ik heen?!) die ons zomaar zouden kunnen overkomen.

1. Wanneer je altijd rokjes aan hebt, maar je juist op rokjesdag hebt besloten om een broek aan te trekken.

2. Met hartkloppingen in de auto onderweg naar Schiphol je tas doorspitten omdat je mogelijk je paspoort bent vergeten en dan weer helemaal terug zou moeten.

3. Wanneer je al een maand lang twijfelt om een iets te dure jas te kopen. Wanneer je dan eindelijk de knoop hebt doorgehakt, blijkt hij uit het assortiment te zijn.

4. Of: wil je je pannenzegels inleveren bij de Jumbo… zijn de pannen op!

5: *Drama muziek* DE ALLERERGSTE, VOEL JE HEM AL AANKOMEN?! Wanneer je in de Efteling bent en je favoriete attractie dicht is omdat er onderhoud wordt gepleegd.

Goh, ik word er bijna treurig van: dat was niet de bedoeling! Misschien trek ik vandaag maar gewoon lekker oranje aan. Proost op de vergistoeristen! Denken jullie vandaag even aan ze?

Vriendelijke buren

Thomas is de voorkant van het huis aan het schilderen. We gaan van beige met groen naar wit met donkerblauw. Stukken beter! Het is heerlijk weer, dus ik besluit om gezellig in de voortuin te gaan zitten. Omdat we aan de voorkant geen stoelen of bankje hebben, loop ik naar de achtertuin om een stoel op te halen. Ik besluit om even om te lopen, omdat ik anders het risico loop om met de mooie nieuwe stoel tegen de natte verf aan te botsen.

Ons huis zit ongeveer halverwege in het rijtje, dus het is een ‘redelijke’ wandeling van de achterkant naar de voorkant. Terwijl ik met de stoel aan het sjouwen ben, komen twee mensen op me af. “Dag! En hoe bevalt het nou hier? En moeten jullie nog veel doen? Er is al veel gebeurd he?” Terwijl ik verder zeul met de stoel, beantwoord ik de vragen van dit vriendelijke stel. Ik leg uit dat er al heel wat gebeurd is, maar dat er nog genoeg kleine dingen gedaan moeten worden. “Ach lieve kind, dat komt vanzelf. Je zal vast wel gezien hebben hoe het bij ons is, maar wij wonen hier natuurlijk al 35 jaar. Nou, dag hoor! En succes! Ik zeg de vriendelijke mensen gedag, ook omdat we inmiddels bij de voorkant van ons huis zijn beland.

”Wie waren dat?” Vraagt Thomas belangstellend, ondertussen ijverig doorschilderend. “Géén idee! Maar ze spraken alsof ik uiteraard wist wie ze waren.”

En zo ben ik de afgelopen dagen iets vaker naar zolder gelopen om een buurtonderzoek te doen. En met succes! Het zijn de buren van de buren van onze achterburen. Weer een mysterie uit het leven geholpen  🙂