Niet voor alle ogen

Een paar weken geleden verschenen een paar BNers poedelnaakt op televisie. Het doel van deze actie was het vragen van aandacht voor prostaat- en teelbalkanker. Very goeie actie of course ;-).

“Heb je het gezien?” Vraagt een vriendin me. Ik moet haar mededelen dat ik de show helaas gemist heb. “Haha, nou ik wilde het dus wel kijken.” Vertelt ze. “Ik ben alleen niet zo handig met de instellingen van mijn televisie. Precies op het moment dat de kleren uitgingen, sprong mijn tv op kinderslot.” HAHA.

De slappe lach

Met onze mentorklas (3 havo) hebben we het de laatste weken veel over hun profielkeuze en de vervolgopleidingen. Bij ons op school is het verplicht dat ze in dit leerjaar meedoen aan een beroepenmeeloopdag. Dit houdt in dat ze één dag met een beroep naar keuze mee zullen lopen om zich zo alvast te oriënteren op de arbeidsmarkt.

Mijn co-mentor neemt het woord en vertelt wat wij na afloop graag in de presentatie van ze willen zien. Hij legt hier heel beeldend uit: stel, jij hebt meegelopen met kinderopvang Het huilende zonnetje, dan begin je natuurlijk met het beschrijven van de dag. (Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet meer zeker weet wát hij hier qua exacte woorden zei. Ik was namelijk flink afgeleid door een meisje vooraan dat het uitproestte bij de naam van deze fictieve kinderopvang).

Wanneer iemand de slappe lach heeft en je kunt je daar in verplaatsen, is het heel moeilijk om je eigenlijk lach in te houden. Heel vervelend wanneer je eigenlijk je verhaal moet doen ;). Na afloop heb ik mijn co-mentor gecomplimenteerd op zijn creativiteit, hahaha.

Boven verwachting

Ik ben een formatieve evaluatie van 3 vwo aan het nakijken. Zo’n evaluatie lijkt op een gewone toets, maar ze krijgen er nu geen cijfer voor. Wel geef ik bij elke leerling aan hoeveel fouten ze hebben gemaakt.

Na een aantal toetsen gehad te hebben, word ik altijd een beetje suf. Eigenlijk zou ik dan even pauze moeten nemen. Toch besluit ik om door te gaan.

“Wow, deze heeft het echt goed ged- OH!” Hahaha. Aha. Ik heb zojuist een paar minuten verspild aan het nakijken van mijn eigen uitwerkingen. De uitwerkingen die ik al een uur als antwoordblad gebruikt heb.

Tijd om even te stoppen. 

“Dagboekupdate”: stoppen met mijn baan op maandag

Naast het onthouden van de grappige anekdotes, zie ik de blog toch ook echt wel als een soort dagboekje. Vandaag is er sprake van een belangrijke mijlpaal om bij stil te staan!

Na een tijdperk van bijna twaalf jaar was het gisteren mijn laatste werkdag bij mijn werk op de maandag. Een fijn bedrijf waar ik de laatste jaren met veel plezier op het kantoor heb gewerkt.

De collega’s hebben me heel liefdevol toegesproken en de combinatie “jammer, maar begrijpelijk” is nog nooit zo vaak gezegd. Met mooie cadeaus en een volgeschreven kaart liep ik er om 17:00 de deur uit. Daar wachtten Dor en Daan me op, om vervolgens gezamenlijk nog even te proosten op dit moment!

Het is heel erg dubbel: ik heb veel zin in de rust die ik (voornamelijk in mijn weekend!) zal krijgen, maar ik ga de collega’s en de variatie in het werk missen.

Time to move on!

Leuk detail wel: Ik kan nu op de maandag de hele dag ongestoord mijn trouwschoenen gaan inlopen 😉

Variatie is alles

“Rij jij straks terug?” Vraagt Thomas me terwijl we bijna bij vrienden zijn. “Prima!”

Na een gezellige avond en een heerlijke maaltijd gaan we weer terug naar huis. Er zijn best wat mogelijkheden om terug te rijden. Omdat ik het saai vind om altijd maar dezelfde route te nemen, maak ik op het eind een kleine variatie.

Vanaf dat punt heb ik weer twee opties: of via de snelweg, of binnendoor terug. “Huh?” Thomas kijkt me vragend aan als ik de snelweg weer op rijd. Hij verwachtte duidelijk dat ik binnendoor zou gaan. “Volgens mij is dit sneller, wedden?”

Één minuut later rijden we heel hard lachend langs de afslag die we zouden moeten hebben. De afslag die vanavond toevallig is afgesloten vanwege werkzaamheden. Goed, toch een kwartiertje later door mijn afsnijdroute. Mijn portie variatie heb ik wel weer binnen ;-).