Het is woensdagsvond en mijn vriend en ik kijken samen naar House Rules Holland, een verbouwingsprogramma waarbij stellen elkaars huis verbouwen. Erg leuk!

Aan het einde van de aflevering loopt de jury een rondje door het huis. Bij de hal hebben ze het volgende punt: “het is hier zo saai, het kleurgebruik is niet spannend en er gebeurt gewoon heel weinig. Zo jammer, want eigenlijk moet de hal echt de knaller van het huis zijn waar je een statement kunt maken. Het is de entree naar jouw huis, waarbij je eigenlijk neer zet: ‘zo, dit zijn wij.’

Vervolgens barstten wij in lachen uit, denkend aan onze eigen hal. Schoenenontploffing, veel te veel jassen op de kapstok en een lelijke deur voor de meterkast. Ik loop nog even naar de aangekoekte schoenenberg en kijk er even naar. “Nouja, een statement is het zeker. ;)”

Ik heb een dagje vrij en besluit een stukje door de stad te gaan wandelen. Zo’n fitbit om je pols is wat dat betreft echt een handig speeltje, haha. Het is vrij rustig in de stad, waardoor ik de gesprekken van voorbijgangers goed kan verstaan.

“Elly! … EEELLLLYYYYY!” roept een wat oudere dame a la Fred Flinstone naar een vriendin die verderop staat. Tot zover de rust op straat. Ik loop door en zie even verderop een klein jongetje bij zijn moeder staan. “Mam!!! Ze roept je!” En hij wijst naar de vrouw die overduidelijk op zoek was naar een andere El. De vrouw en Elly hebben elkaar uiteindelijk weer gevonden en het jongetje heeft geleerd dat er meer Elly’s op de wereld zijn. Tevreden loop ik weer verder.

Waar je normaal walgt van de volgende woorden, was het voor mij net een verademing om dit te zien staan:

Sorry, maar niets komt overeen met je zoekopdracht. Probeer opnieuw met andere zoekwoorden.

Voor een anekdoteblog is het altijd belangrijk om de oren open te hebben staan. Inmiddels hebben wij de meeste grappige situaties uit het verleden op de één of andere manier wel in onze blog verteld. Zo dacht ik dat ook van deze (mini)-anekdote. Beverig typte ik een woord in bij de zoekbalk, maar blijkbaar gaf dit geen resultaat. Yeah!

Het gevoel “ik kan hier een blog over schrijven!” Is vergelijkbaar met: “yes ik had een 8 voor mijn proefwerk!” Tenminste, als ik de reacties van mijn leerlingen van vanmiddag vergelijk met mijn hoera-kreetje na mijn gefaalde zoekactie. Ook een goede vergelijking: “het is weekend!” Of: “we hebben wel €7,50 gewonnen met ons staatslot!”

Vive le zoekbalk dus. Met het woordje “bonsoir”, dat ik blijkbaar nog nooit in een blog heb verwerkt. Over het verhaal van mijn leerling, die tijdens de eerste les Frans aan mij vroeg hoe je “goedenavond” zegt in het Frans. Deze vraag  stelde hij me nadat ik de klas het woord “bonjour” grondig heb laten analyseren. Waarbij ik dus schattige opmerkingen hoorde als: “grappig, je zegt dus echt goede-dag. Nooit over nagedacht!”

Ik vertelde hem dat avond “soir” betekent, dus dat hij daar zelf z’n conclusies maar moet aanhangen.

Sindsdien scandeert hij steevast “bonsoir” zodra hij me ziet. Zelfs nu ik hem geen les meer geef. Zo ook vanmorgen. Ondanks zijn kleine lengte zag ik hem al aan komen lopen. Het was het eerste uur, nog vroeg in de ochtend. Precies op het moment dat hij mij passeerde, werd hij ingehaald door twee andere kleine leerlingen. Omdat ik zijn hoofd niet meer zag, stak zijn hand op en zwaaide hard: “bonsoir!!!” Ik zag gewoon denkwolkjes boven de andere leerlingen, hahaha.

Door deze jongen heb ik chronisch een jetlag op school, maar vrolijk word ik er absoluut van.

Het is nu 23:18, bedtijd voor mij. Rest mij één ding om te zeggen:

Bonne nuit!! Ha, nu heb jij een jetlag hè? 😉

Thomas en ik hebben een huis gekocht en het huis is inmiddels zo goed als gestript. Ondanks dat we nog niet echt toe zijn aan verven, is het wel leuk om alvast te bekijken wat er straks op de muren komt. Een paar weken geleden hadden we al twee kleurtesters besteld en we besluiten om die nu uit te proberen. Thomas maakt de eerste tester open en begint die vrolijk op de muur te smeren. Oei, veel te fel! Maar goed dat we eerst een tester proberen, haha. Door naar de volgende. Deze verpakking geeft minder mee, waardoor er iets meer geweld gebruikt moet worden om de tester eruit te krijgen. Thomas haalt het dopje eraf en… SPLASH.

We moeten de testers één ding meegeven: ze doen hun werk goed! Want of de verf nou op de muur zit of in het blonde haar van Thomas, het is heel duidelijk te zien dat ook deze kleur niet de kleur is die we zoeken ;-).

Lees jij nog wel eens oude blogposts terug? Waarschijnlijk niet! Elke maand publiceren wij in een terugblik-blog the best of last year. Deze maand: oktober 2017!

1, 8, 15, 22, 29 oktober 2017

Never dull tweets

“Mevrouw, mijn haarelastiekje is geknapt! Mag ik die van u lenen? Die zit toch maar om uw pols” #seriously?

Dikke work-out op de fiets! #staandfietsen #natzadel #gobenen

“Kun je 5 min op mij wachten met eten? – Maar ik heb nu honger! – Ik wil ’s ochtends gedoucht hebben, voor de lunch! – Het is 11:55. – OKOK”

Binnen de minuut op, recordje! #bagelsandbeans #koffiebonen #gratisschaaltje #telekker

Mijn vriend heeft vandaag chocolademunten gekocht. Hij gaf het twee dagen, ik twee uur. Ik won. #Smaksmak

Na anderhalf jaar een aangekoekte laag in mijn kofferbak te hebben gehad, heb ik een oplossing gevonden. Een krat. Wat n uitvinding! #geluk

Dat je gewoon drie keer per dag je kofferbak opendoet om even te genieten. Dan zat het toch wel diep hè? Nee okee ik overdrijf, max 2 keer

De bezorger komt mijn eten brengen en wenst mij “eet smakelijk!” Ik: “Hetzelfde!” Oei oei oei, bijna had ik die sushi’s moeten delen…

“Ik doe aan interval hardlopen. 1 keer en dan weer even twee jaar niet.” #radiograpje #herkenbaar

Ik ben plaatjes van wc’s aan het zoeken terwijl ik in de bibliotheek zit. #awkward #blogschrijven #vooruitwerken #hopelijkzagdiemanhetniet

Door die plaatjes te bekijken moet ik ineens naar de wc. Hierna ga ik plaatjes zoeken over chocola.

 

6 oktober 2017

Goeie spelling

“Zoek eens op Google naar debet over de zolder.” We zijn op zoek naar mooie plankjes voor bij onze pas geschilderde muur. Mijn vriend kijkt wat vragend naar me. “Hoe? The bed?” Ik moet lachen. “Nee joh, debet natuurlijk.” Nog steeds komt de boodschap niet helemaal over. Ik raak een beetje gefrustreerd. “Debet. D-e-b-e-t.” Het lukt eindelijk, m’n vriend heeft de website gevonden. Hehe. Niet veel later word ik keihard uitgelachen. “Dor, als je iets gaat citeren, doe het dan in ieder geval góed.” Hij laat me de website over ‘de betoverde zolder’ zien. Oja. Op zich is die titel wat logischer. Oeps. Ik heb dan ook mijn excuses aangeboden aan m’n vriend. Maar: planken in the pocket!

 

7 oktober 2017

Magnetron moments

In de groepsapp stuurt mijn schoonmoeder een foto van haar kleinzoons (mijn neefjes). Ze spelen in een grote doos waar de nieuwe magnetron in zat. “Precies dezelfde, een topmodel!” Aldus mijn schoonmoeder. “De vorige was 9 jaar, echt al een bejaarde. Helaas ging hij kapot toen één van de jongens iets deed wat niet mocht. Ik draaide me te abrupt om en sloeg de deur kapot. Vervolgens ging het licht niet meer uit en draaide hij lugubere rondjes.” De horror.

 

9 oktober 2017

Creatief gamen

Claustrofobie. Liftangst. Nee, dat is iets waar Laura en ik gelukkig geen last van hebben. Vroeger ook niet, trouwens. Ik kan me nog een dag herinneren waarop we vrij fanatiek gebruik maakten van de lift. We moeten een jaar of tien zijn geweest en we waren die dag op visite in het ziekenhuis. Een ziekenhuis is nou niet bepaald een plek waar je je als kind helemaal kunt uitleven, dus soms moet je het zelf een beetje leuk maken. Nou, dat deden we. “Eerste verdieping. Tweede verdieping. Derde verdieping. Tweede verdieping. Derde verdieping.” De ‘liftstem’ werd nog net niet schor door ons. Het moet er komisch uit hebben gezien, twee dezelfde meisjes, flink aan het giechelen in een lift. Want we hadden regelmatig bezoek in ‘onze’ lift, zeker! We probeerden ook andere liften uit en kwamen dan op gangen die we nog niet kenden. Er waren liften met stoeltje, zonder stoeltje, met spiegel, zonder spiegel. Rode liften, blauwe liften. Toch was er die dag een moment waarop de lift ineens wel erg lang bleef hangen tussen twee verdiepingen in. Oh nee. “Eh, volgens mij zit hij vast.” Goh. “We moeten op de alarm knop drukken denk ik. Wil jij dat doen?” Eigenlijk durfden we allebei niet zo goed. Uiteindelijk drukte dan toch één van ons heel stoer op de bel. “Mevrouw, we zitten vast in de lift.” Hoe vaak zou de liftmevrouw al opgebeld zijn door een jong meisje? “In welke lift zit je?” Dat was een ingewikkelde vraag. “Eh, de rode?”

Ik weet niet hoe lang we hebben moeten wachten tot we ‘gered’ waren, maar ik weet nog wel heel goed dat ons avontuur daarna voorbij was. Geen gespeel meer. Alleen nog maar functionele liftbezoekjes.

 

14 oktober 2017

“Vergeet niet een noodpakketje mee naar boven te nemen!”

Zo, daar zitten we dan. Kamperen op bed. Voordat de ‘vloerman’ kwam, heb ik nog even snel een wc-rol (vooruitziende blik!), de waterkoker, theezakjes, een beker en een zak chips boven gebracht. Ook legde ik de brugklastoetsen op bed. Lekker een avondje nakijken.

Mijn vriend zit momenteel in het buitenland voor zijn werk, dus met ‘we’ bedoel ik de katten en ik. De vloer staat in de nabewerkingsolie en we mogen er vanavond niet meer op lopen. Doordat we boven geen deur voor de trap hebben, moeten de katten noodgedwongen in een kamer worden opgesloten omdat ze anders gaan stempelen.

Uiteraard wordt het allemaal heel interessant voor de katten wanneer ze iets niet mogen. Als een stel pubers zitten ze voor de deur te miauwen, zeurend dat ze naar beneden willen. Niks ervan. Ga maar met de wc-rol spelen. Mama moet nakijken.

 

17 oktober 2017

Love the interpretation

Na de les ligt er nog een blauwe brillenkoker op een tafel. Ik weet niet meer precies wie er gezeten heeft, dus ik besluit de hele klas een mailtje te sturen via Magister. Om de details zo goed mogelijk over te brengen, meld ik ook de naam van het merk in mijn bericht.

Bonjour la classe,

Ik heb gisteren een blauwe brillenkoker van Niki Minn gevonden. Is deze van één van jullie?

Groetjes,

Madame Den Boer

 

Niet veel later krijg ik een berichtje terug:

Nee. Er zit geen Niki Minn in onze klas.

 

31 oktober 2017

Eigenlijk zouden we nu stil moeten zijn (verkort)

Na een prachtige opening van The Lion King, barst de zaal in applaus uit. Wanneer het applaus uiteindelijk wegsterft, wordt het in één klap donker op het podium. Verwachtingsvol kijk ik wat er nu gaat gebeuren. Op dat moment roept een kindje vooraan heel hard en verbaasd: “was dat het?!” Waarop het publiek opnieuw losbarst.