Sicilië: Palermo

Niet lang nadat we vertrokken zijn uit Trapani gaat het tanklampje aan. We crossen deze week in een fiat 500 en Thomas heeft me eerder deze week vertelt dat deze auto’s heel hoog scoren op de lijst met ‘auto’s met de minste liters in de tank nadat het tanklampje aan is gesprongen.’ Pin me er overigens niet op vast dag dit officiële naam van de lijst is ;-). Normaal struikel je over de tankstations aan de snelwegen, maar hier is dat kennelijk heel anders. Ik kan zeker niet ontkennen dat ik een stuk ontspannender zit na onze tankstop.

In Palermo slapen we in een artistieke b&b, alle kamers zijn in stripfiguur stijl. Wij slapen in Popeye, haha. Mijn stappenteller draait overuren deze twee dagen, ondanks dat we best wel heel centraal zitten! We bezoeken allereerst de kathedraal, waar ik een soort blauwe overal over mijn hemdje en korte broek heen krijg. Lekker warm. Vervolgens bezoeken we the Royal Palace. 

De volgende dag gaan we naar ‘de meest lugubere attractie’ van de stad: de catacomben. Eerder deze week hebben we dat ook al gedaan in Siracusa, maar daar waren de graven leeg. Hier word je echter vrolijk (ja echt, brede smiles gespot) aangestaard door ruim 8.000 gemummificeerde mensen. Het is grappig om te merken hoe snel het went om daar doorheen te lopen, terwijl het stiekem toch best creepy is. Er gingen ook vrolijk kindjes naar binnen, ik denk niet dat ik dat zelf gedaan zou hebben.

We besluiten om naar het station te lopen om de trein naar Cefalù te pakken. We komen tien minuten te laat aan en moeten anderhalf uur wachten op de volgende. Stiekem zijn mijn voeten me wel dankbaar dat ik even kan zitten. 

Cefalù is een schattig bad- en vissersplaatsje met een heel mooi strand met veel kleurrijke huisjes. Echt zo’n ‘ansichtkaart plaats’.

Op de terugreis gaat het mis met het stempelen van één van onze treintickets. We noemen geen namen. Het ticket is bijna helemaal doormidden gescheurd. “Nou ja, op de heenweg hoefden we ook niks te laten zien.” Wanneer we de trein instappen, zien we dat er ook drie politiemannen onze coupé ingaan. Niets aan de hand natuurlijk, maar toch hè ;-).

We vertrekken vandaag (woensdag) naar Taormina waar we ons laatste nachtje van de reis slapen!

Ik doe net alsof dit heel normaal is.

Het is zaterdag en we zijn net thuis van vakantie. Waar ik vroeger altijd eeuwig treuzelde om de koffers en spullen weer op te bergen, heb ik nu bijna alles alweer netjes opgeruimd. Daan heeft ondertussen de eerste was aangezet: helemaal volgens het boekje.

Na de lunch besluiten we er nog een schepje bovenop te doen: “laten we de emballage wegbrengen.” We hebben inmiddels een flinke “komt-na-de-vakantie-wel”- voorraad opgebouwd en we krijgen bij de Jumbo dan ook een bonnetje van €9,25. Niet gek! Er zijn een paar flessen uit Duitsland waar het emballage-apparaat niets van moet weten en die leg ik terug in het karretje. Gooi ik straks wel in de plastic container.

Omdat we de afspraak hebben dat ik het bonnetje vervolgens vasthou (ja echt), omdat Daan dit anders direct weer vergeet, klem ik hem tussen mijn vingers vast alsof mijn leven er vanaf hangt. Bij elke boodschap die we in het karretje gooien, reken ik mij flink rijk met deze negen euries: ha, deze courgette is nog gratis. Nectarines en tomaatjes binnen budget. Pindakaas, check!

Nadat we onze voorraad weer een beetje hebben bijgevuld, rijden we naar de kassa. Ik pak het tasje met de Duitse flessen uit het karretje, zodat Daan de boodschappen op de band kan leggen. We pakken de spullen in, betalen en ik loop naar de plastic container om de flessen weg te gooien. Vervolgens stappen we in de auto en rijden we naar huis.

Vlak voordat we thuis zijn, veer ik ineens op: “O! ik ben het emballagebonnetje vergeten in te leveren!” Ik stop mijn hand in mijn broekzak. Leeg. Andere broekzak: ook leeg. De vakjes in mijn telefoon zijn ook leeg. “Hij is weg,” zeg ik beteuterd. Daan lacht een beetje, omdat dit juist het scenario is wat we altijd proberen te voorkomen door mij het bonnetje te laten dragen. “Ik denk dat hij uit mijn hand is gevallen toen ik de plastic flessen uit het karretje haalde bij de kassa.” We balen even maar hopen dan dat iemand er zeer gelukkig mee is.

Na de lunch ziet Daan mij een beetje in de verte staren. “Het zit me toch niet lekker hoor! Zal ik nog even naar de winkel?” In gedachten ga ik nog een keer na hoe wij het rondje Jumbo hebben gedaan. Bij de laatste scène begint er wat te dagen. De container.

“Ik ben zo terug. Ik ga nog even iets checken.”

Bij de container zet ik mijn zonnebril op, doe ik net of mijn neus bloedt en speel ik 10 seconden voor zwerver. Godzijdank is het allemaal zacht plastic. Ik voel de blik van de vrouw naast mij en ze kijkt nog verbaasder wanneer ik daar mijn bonnetje weer uitvis. Ik besluit dat ik geen zin heb om het uit te leggen, loop snel terug naar mijn auto en stuur Daan triomfantelijk een foto van het bonnetje.

10 seconden zwervertje spelen en dan €9,25 verdienen. Een mooi uurloon, toch? Zou jij het gedaan hebben? 😉 Mijn zegen heb je in ieder geval. En graag ook meteen je anekdote mailen naar info@neverdullmoments.nl ;).

Sicilië: Trapani

We verlaten de Airbnb in Siracusa en gaan op weg naar Trapani, ongeveer 4 uur rijden. We slapen in een agriturismo, dat is een soort boerderij waar vaak veel land bij hoort. Het is heerlijk om die rust te ervaren na de drukke stad. 

In dit deel van Sicilië wordt veel zout gewonnen en op de zoutvelden staan schattige rode molentjes die veel toeristen trekken. We besluiten om met een bootje langs de zoutvelden te varen. We zien ongeveer twee minuten iets van de zoutvelden en worden daarna na een kwartier varen op een klein eilandje ‘gedumpt’, haha. Ook daar moeten we een ticket kopen. Een andere optie is er niet echt, want de boot is alweer terug aan het varen naar de overkant. Goed uitgezocht van tevoren, not ;-). Voor de prijs die we betalen verwachten we vrij veel, maar al snel komen we erachter dat er niet veel te beleven valt. We bezoeken uit principe het museum waar veel potjes en pannetjes te zien zijn, lopen een rondje door de veel te warme wijngaard en gaan snel weer terug richting de boot en daarna na de auto.

We rijden verder naar het bergdorpje Erice, waar we met de kabelbaan omhoog gaan. Het is hier zo mooi! Op de terugweg van de kabelbaan zien we een strandje liggen waar we later nog even heen gaan. Net als de vorige avond eten we ook nu weer bij het restaurant van de agriturismo.

De volgende dag besluiten we om met de veerboot naar een eilandje vlakbij te varen waar we vervolgens een scooter huren. Er blijkt helaas geen retourticket meer te zijn voor vandaag. Of we dan alleen heen willen? Eh nee bedankt, haha. We lopen terug naar onze auto en zien dan opeens vlak voor onze neus een botsing tussen een motor en een auto. Akelig! Het lijkt mee te vallen, maar er komt toch voor de zekerheid een ambulance die de motorrijder meeneemt. De Sicilianen doen precies wat we verwachten: ze beginnen flink te toeteren omdat ze even moeten wachten.

In plaats van het eilandje rijden we nu naar een heel mooi kustplaatsje waar we absoluut niet de enigen zijn, haha. Een straatverkoper is onze held van de dag, want bij hem regelen we een parasol. Onze buren op het strand zijn doof en praten in gebarentaal. Stiekem is dat best wel lekker rustig, haha. Mooi om te zien trouwens, hun gebaren maken ze met net zo veel passie en expressie als de ‘pratende Italianen.’

Omdat ik echt geen kont begrijp van de taal hier, besluit ik om een taalapp te downloaden. Lekker op tijd ;-). Ik kan nu al zeggen: ‘ik ben geen man’ en ‘ik schrijf een boek’. Super nuttig, ik denk dat deze zinnen zeker nog van pas gaan komen. Ook vanavond eten we weer bij hetzelfde restaurant, zo lekker! De volgende dag vertrekken we naar Palermo, de hoofdstad van het eiland.

Mini-anekdotes: 10 x Neverdullmoments op Twitter #112

De afgelopen week plaatsten wij de volgende tweets op Twitter:

1: Op de Duitse radio is een dame het weerbericht aan het vertellen. “Morgen, fünfzig… Ehh nein, HAHA, fünfundzwanzig Grad.” Ze blijft bij de rest van het bericht vervolgens in een weggemoffelde slappe lach hangen, haha. (Laura)

2: Ik hoor een man in het Duits tegen zijn vrouw zeggen: “ze hebben hier Chai Latte.” Ik spits mijn oren en zeg tegen Daan: “hoor je dat?” Daan: “ja, Chai Latte.” De man kijkt om. Hoi, ja wij waren aan het afluisteren. :’D (Laura)

3: “Dit broodje is bedorven hoor, dat ga ik maar niet eten.” Daan kijkt vertwijfeld naar zijn eigen broodjes. Even later komen we erachter dat mijn broodzakje een banaan als buurman had in de tas. Er gaat niets boven een ongewenste bananensmaak aan je plakjes kaas ;). (Laura)

4: De “ik heb in je nek geniest” truc blijft leuk. #metzonnebrand #nogverantwoordook #yourewelcome (Dorinde)

5: Challenge accepted. #douane #ijskonijn #probeerhaartelatenlachen #hetluktthomasooknog (Dorinde)

6: Vanaf 08:00 is er vandaag in ons vakantiedorp de hele dag geen water. We hebben net de wekker gezet om nog even normaal te kunnen doortrekken, haha. (Laura)

7: Oeter oeter oeter oeter oeter, ze houden van die toeter! #nieuweversievanhetlied #Sicilië (Dorinde)

8: Note to self: neem niet alleen witte dichte schoenen mee op vakantie als je weet dat je naar een vulkaan gaat. (Dorinde)

9: Soms vergeet ik dat ik samen met Laura een Instagram account heb als ‘neverdullmoments’. Het staat dus een beetje sneu als ik een foto van haar like die dus onder mijn ‘eigen naam’ is geplaatst. #sneugezicht #eerstelike (Dorinde)

10: Haha, het is nu 20:00 en iemand met een gitaar imiteert superscheef de klokslagen. Hij gaat nu in canon met de kerk :’D (Laura)

Een weekje Zwarte Woud!

Na onze vakantie in de Eifel zijn we zo’n 400 km zuidelijker gereden naar het Zwarte Woud. We houden thuis heel erg van het bos, dus kom maar op met die bomen! 😉

Zaterdag 27 juli

Om 10 uur vertrekken we uit ons huisje bij de Eifel, halen we wat eten voor onderweg en rijden we richting onze volgende bestemming: Alpirsbach. Na een tijdje laten we de weidse velden achter ons en wordt het op de navigatie steeds groener en groener. Met elke kilometer word ik enthousiaster. 😉

Wanneer we bijna bij ons dorpje Römlinsdorf zijn, zien we wel dat we echt in the middle of nowhere zijn beland. Bij het huisje hebben we geen WiFi (oei, haha) en er zijn hier een hoop omleidingen, waardoor we flink wat dooie dorpjes door moeten karren om de bewoonde wereld te bereiken. Het heeft wel iets. 😉 Stiekem is het denk ik wel goed dat we in de Eifel begonnen zijn, haha. Bij de supermarkt slaan we flink boodschappen in en ‘s avonds proosten we op onze nieuwe week!

Zondag 28 juli

Omdat we gisteren zo’n lang stuk in de auto hebben gereden, besluiten we om naar het bos achter ons huis te rijden om daar een klein beetje te wandelen. Het bos grenst aan het dorpje Dornhan en we parkeren de auto op het plein. “We hoeven geen wandelschoenen aan hè? – Neuh.” Oké, dat was achteraf niet zo’n handige beslissing haha. We lopen langs enorme bomen, schattige huisjes en blaffende honden die hun ogen niet kunnen geloven dat er echt ménsen langslopen. 😉

De rest van de zondag hebben we thuis gechilld, spelletjes gespeeld en ik heb héél wat afleveringen van Orange is the new black gekeken. Na een tijdje zijn we door onze internetbundels heen. “Nu wordt het echt kamperen.”

Maandag 29 juli

We rijden naar Freudenstadt om daar een wandeling te maken. We parkeren bij een hotel en doen een rondje van 13 km. Een heel leuk rondje, maar zooo slecht aangegeven. We zijn echt wel 6 keer verkeerd gelopen, waardoor we ‘s avonds op de teller zien dat we 15,5 km hebben gedaan, HAHA. Amateurs.

In het stadje kijken we rond, ploffen we neer op een terras met wifi (hahaha, afleveringen downloaden als een malle!) en drinken we een enorm glas bier.

‘s Avonds lijkt het ons leuk om uit eten te gaan bij een sushirestaurant. Wanneer we bij het ‘restaurant’ komen, concluderen we dat we dit toch niet echt uit eten te noemen is: het is een klein afhaalrestaurantje met wat tafels. Nou ja, de sushi is top! Geen vakantie zonder sushi. 😉

Dinsdag 30 juli

Vandaag gaan we opnieuw naar een rodelbaan! Het is hier allemaal wat verder weg en we zitten een klein uurtje in de auto. Ik heb ontdekt dat de passagiersstoel in Daan z’n auto helemaal plat kan (weet iemand toevallig of dat legaal is tijdens het autorijden?) en ik heb ongeveer een kwartier van de reis meegekregen. 😉

De rodelbaan torent even later spectaculair boven ons uit. Wanneer we een kaartje kopen, zien we ook dat het karretjes zijn waarbij je een gordel om moet! Daar ben ik even later zeer dankbaar om, het is een behoorlijk stuk steil omhoog langs een berg, heel leuk! Terwijl we keihard naar beneden gaan, word ik bijna ingehaald (hoe dan?) door de jongens achter me. Ze dachten vast dat je maar 25 cm afstand moest houden in plaats van 25 meter. 😉

‘s Middags rijden we naar het schattige stadje Wolfbach, waar we op het terrasje wat drinken.

Woensdag 31 juli

De stoeltjeslift van vorige week is goed bevallen, dus we gaan vandaag naar een kabelbaan. Het is zo’n anderhalf uur rijden naar Feldberg en we rijden diep het Zwarte Woud in.

Op een gegeven moment pakken de wolken zich samen en rijden we steeds hoger en hoger. Het dashboard van de auto geeft aan dat het nog zo’n 14 graden is en ik kijk nerveus giechelend naar mijn blote armen en benen. Zo flauw, het zou vandaag ook weer een bloedhete dag worden. Tja, met bergen hadden we hierin even geen rekening gehouden. 😉 Vanaf dat moment ‘spaar’ ik mensen die ook blote benen hebben en het zijn er helaas maar een paar tegenover de gigantische aantallen met afritsbroeken, tsss.

Na een half uur zit ik prinsheerlijk in mijn nieuwe vest (hahaha) in de kabelbaan naar boven. Wanneer we uit de kabelbaan stappen, hoor ik een ontzettend nostalgisch geluid: koeien met koebellen! Vroeger zijn we een paar keer naar Zwitserland op vakantie gegaan en ik vond dit geluid altijd zo grappig. Dor en ik hadden vroeger zelfs ook een eigen koebel, hahaha. Mam, hebben we die nog ergens liggen? Lijkt me stressverlagend om hem af en toe even om te hebben.

Boven op de berg wandelen we een uur (lekker vestje hoor) en gaan we daarna weer naar beneden.

‘s Middags bezoeken we de waterval van Triberg, een mooi natuurpark. Het kostte helaas wel 5 euro. Ondanks dat ik dit best begrijp, heb ik wel stiekem een kushandje naar IJsland geblazen, waar de watervallen drie keer zo groot en gratis zijn. 😉

Donderdag 1 augustus

Tijd voor de laatste lange wandeling! Vandaag gaan we voor 17 km, dus ik bid dat we niet te erg verkeerd lopen ;). We beginnen in het dorpje Kniebis. We lopen op een schattig kronkelig paadje in de bossen, dalen af langs een waterval en moeten even later flink puffen om weer boven bij een berghut te komen. Een heel mooi rondje!! Toch moet ik wel bekennen dat ik aan het eind van de wandeling wel heel veel lieve woordjes naar de auto van Daan heb gefluisterd.

Vrijdag 2 augustus

De laatste dag! Uitslapen, afval wegbrengen, uitgebreid lunchen, relaxen en uit eten in Alpirsbach. We hebben bewust een beetje een ‘saai’ dagje ingepland, zodat we morgen gewoon bijna zin hebben om weer een flink stuk te rijden. 😉

Zaterdag 3 augustus

Ik heb een pooooootje met vet. (….) Ik zie ik zie wat jij niet ziet. (….) “Oké ik heb een woord in m’n hoofd.”

Op naar huis!