“Fijne dag, hè!”

“Doei, werkse!” Ik zit op de wc en m’n vriend zegt me vanaf de gang nog een laatste keer gedag deze ochtend. “O enne.. Darcy heeft gekotst. Doeiiii!” Fijn. Lekker wakker worden. Toch mag ik niet mopperen, want ik kan een half uur later vertrekken!

Ik ontbijt, kleed me om en maak mijn lunchpakketje klaar. De ochtendroutine zit er goed in en om 07:50 zit ik op de grond in de gang mijn veters te strikken: klaar voor vertrek. Dan rinkelt er een alarmbelletje: ik ben de kots vergeten op te ruimen. Mijn hart begint sneller te kloppen. Nee hè, het zal toch niet?! Ik spring op en kijk naar de achterkant van mijn broek. Geen kots. Hoe flik ik het om precies midden in de kots-area te gaan zitten?

Hulde voor hongerige katten dan maar!

Gedonder

’s Ochtends kondigen ze het op het journaal al aan: vandaag gaat het onweren in Nederland. Vooral in het zuiden en het oosten van het land zal het losgaan, maar ze beloven dat het in de loop van de dag ook richting het noorden zal trekken.

Ik heb altijd al van onweer gehouden. Het is spannend en onheilspellend en het voelt binnen altijd ontzettend knus en gezellig.

Bekijk bericht

Examenuitslag

De telefoon gaat nog niet één keer over of we hebben al op het knopje hands-free gedrukt. Gezamenlijk begroeten mijn zus en ik onze docente Nederlands: onze mentrix. Vol vreugde roept ze hard: “Nou, dames ik mag jullie feliciteren hoor, fantastisch!” Onze gezichten stralen direct: we zijn geslaagd voor het VWO! Dan vervolgt onze mentrix: “Maar eh Laura, wat heb je toch met Nederlands gedaan? Je hebt het allerlaagste cijfer van iedereen!”

Die dag heb ik vast wat nieuwe spiertjes in mijn gezicht geactiveerd: de emoties vreugde, schaamte, trots en verbazing wisselen elkaar als een knipperlicht af. Toch is er één overheersend gevoel: vrijheid!!

Voor alle examenkandidaten wens ik dit gevoel ook toe. Vrijheid. Of was het nou vreihijd?

Bloedneus

Zo leer ik nog eens dat een grote tampon niet in mijn neus past.

Lol in de straat

Samen met mijn zus loop ik in de straten van Alkmaar. We zijn onderweg naar een Grieks restaurant waar we vanavond een bedrijfsuitje hebben. Zoals altijd kletsen we over van alles en nog wat. Een vrouw loopt schuin voor ons en heeft precies hetzelfde tempo als dat wij hebben. Zo’n 300 meter lopen we gelijk op, totdat de vrouw ineens naar rechts schiet: “o oeps!” Giechelt ze een beetje in zichzelf. Ha! Deze dame was duidelijk aan het meeluisteren, want ze liep zo haar eigen huis voorbij!