In het restaurant

Met mijn lieve vriend zit ik vrijdagavond in het sushirestaurant in Duinkerke. Die middag had ik telefonisch alvast gereserveerd, als een soort valentijnsverrassing. Stipt op tijd stappen wij het restaurant binnen. Het is er nog helemaal leeg en de ober komt direct naar ons toe om de reservering op zijn blocnote te zoeken.

Even later vullen we het all-you-can-eat lijstje in en leggen het op tafel. Algauw komt een serveerster onze eerste sushironde brengen. Als ze de bordjes neerzet, blijft ze even staan en hakkelt ze: “eh.. ehm, eet uh.. smakeliek!” Wij lachen en bedanken haar vriendelijk. Ik blijf het grappig vinden dat het zo duidelijk is dat wij uit een ander land komen, ondanks dat ik gewoon Frans spreek tegen het personeel. Als we na vier gangen om de rekening vragen, verbaast mij de vraag: “komen jullie uit België?” dan ook helemaal niks. Waar kom je anders vandaan dan Het Noorden, als je om 19:00 ‘al’ binnenloopt en om 20:30 weer vertrekt?

In Brugge

Dit weekend is mijn vriend gezellig op bezoek en op zaterdag gaan we naar Brugge. Dit is de tweede keer dat we hier samen zijn en het is weer heerlijk! We wandelen op de markt, eten wafels in een romantisch theehuisje, bezoeken een heus Torture museum en slenteren over de winkelstraten. Een ideaal dagje tijdens dit valentijnsweekend!

Op een gegeven moment lopen we een winkel binnen waar ze allemaal geinige voorwerpen verkopen. Grappige spulletjes voor in de woonkamer, attributen voor in de keuken, maar ook voor in bed. Vooral deze laatste items zijn prominent uitgestald bij de ingang van de winkel. Toch een interessante keuze, gezien het jonge winkelpubliek. Juist op dat moment passeert een meisje van 12 ons, loopt op de winkelschappen af en zegt tegen haar jongere zusje: “amai zeg, Lotte hebt ge dat gezien? Dat is zo enen groten potlood!” Geamuseerd draai ik mij om, omdat ik dit wel een heel leuk Vlaams synoniem voor de jongeheer vind. Ze blijkt – de ‘pikante potloden’ compleet negerend – daadwerkelijk een enorm, houten schrijfobject in haar handen te hebben.

Na het hardlopen

Zo rond half december vond ik het tijd worden om mijn kamer kerstproof te maken en kocht ik bij de Action een lang snoer met kerstverlichting. Toen ik deze met veel moeite aan mijn plafond had bevestigd, besloot ik dat het leuk zou zijn om er nog wat kerstballetjes aan te hangen. Inmiddels is het februari en hangt mijn kerstverlichting nog gezellig in mijn kamer. Toch is er helaas wel wat decoratie gesneuveld. Elke keer als ik nu naar de kale stukjes lichtsnoer kijk, krijg ik een gemengd gevoel van rouw en de slappe lach. Het kerstmannetje die in het midden van het snoer hing, is namelijk op een spectaculaire manier te pletter geslagen.

Bekijk bericht

In de spiegel

Vandaag ben ik met een gezellig clubje naar Ieper geweest. Het is een prachtige Vlaamse stad waar we twee leuke musea hebben bezocht. Verder hebben we samen geluncht, gewinkeld en rondgewandeld. Aan het einde van de dag heb ik iedereen weer netjes naar Duinkerke gebracht en zijn we nog iets gaan eten. Toen ik ’s avonds uiteindelijk weer thuis was, keek ik in de spiegel en lachte naar mezelf: het was een leuke dag. Mijn lach verdween echter direct weer, omdat er een enorme peperkorrel tussen mijn voortanden zat te chillen.

Na het werk

Ondanks het late tijdstip stap ik vol energie op mijn fiets. Ik heb net mijn laatste werkdag gehad vóór de vakantie en nu heb ik dus 2 weken heerlijk vrij. Zonder schaamte pak ik mijn gedateerde iPod erbij en zet ik een vrolijk liedje op. Ik stop de oordopjes in mijn oren en stap op mijn fiets. Bij het volgende feelgood liedje begin ik vol zelfvertrouwen zelfs zachtjes een beetje mee te wiebelen. Ik glimlach naar de mensen en de mensen glimlachen terug. Wat een heerlijk gevoel, alsof je de hele wereld aankunt! Ik had natuurlijk beter moeten weten. De dakgoot wist beter. Lekker man, zo’n dikke vette regendruppel in je snoet! Mijn lach wordt nog breder.