Weekendje Rome! (Deel 3)

Klik hier voor deel 1 en deel 2, mocht je deze nog niet gelezen hebben!

We staan nog altijd bij het Colosseum met onze VR-brillen op. Nadat we virtueel rondom het Colosseum gewandeld hebben, is het nu tijd om ‘naar binnen’ te gaan. De vlaggen worden gestreken, het publiek joelt en in de arena staan een paar gladiatoren al klaar om het gevecht aan te gaan. Rondom de gladiatoren staan er ook een paar leeuwenkooien, waar de leeuwen dreigend hun rondjes lopen.

Het gevecht begint en je kunt er met de VR-bril zeer dichtbij komen. De heren zijn hard aan het vechten en ik sta nógal in hun aura, haha. Lekker gluren op een halve meter afstand. Op een gegeven moment verandert het beeld en zit ik bovenop de tribune. Een stem schalt door het beeld: “Jij bent nu de keizer. Je kunt kiezen of de gladiator in leven mag blijven, of dat hij moet sterven op het veld.” Er verschijnen twee handen in beeld: duim omhoog (het redden van de gladiator) en een duim omlaag.

Het publiek joelt en ik voel de druk. Mijn verstand / hart / moreel zegt: “tuurlijk mag jij blijven leven joh!” Toch klik ik meedogenloos op het pijltje omlaag. De nieuwsgierigheid wint het hier toch stiekem wel een beetje. Vol spanning wacht ik af: wat zal er nu gebeuren? Gaan de leeuwen….? Een paar seconden later kijk ik als verdoofd naar mijn dode gladiator. De leeuwen hebben er niet eens naar om gekeken, het mannetje voor hem heeft hem met een lullig steekje op de grond doen vallen. En dat was het dan.

Geduldig wacht ik op het volgende duel, waar ik uiteraard mijn nieuwe gladiator zal redden. De gladiator blijft echter dramatisch in het midden liggen en ik kan er niet omheen. Er komt geen nieuwe. Ik zal dit gevoel met mij mee moeten dragen. Ik fluister naar Daan, die ergens naast mij staat te draaien op zijn benen: “die van jou is zeker ook al dood?” Daan grinnikt: “uiteraard!” May they rest in peace.

Na de VR-tour gaan we het Colosseum binnen (burn, baby burn! Het is nu wel echt snikheet geworden) en is het heel gaaf om nu echt vers op het netvlies te hebben staan hoe het er ooit uitgezien heeft.

Na het Colosseum wandelen we weer terug langs het Forum Romanum en gaan we even ergens in een parkje in de schaduw zitten. Ik eet de laatste muffin (ja, ze gaan op ook!) en we kletsen gezellig over het weekend. Ook maken we bovenstaande foto!

We besluiten om weer terug te wandelen naar het centrum, om daar nog naar één ‘attractie’ te gaan en daarna ergens te gaan borrelen. Van gisteren weten we dat het straatje van het Pantheon heel gezellig is, dus dat wordt ons einddoel. We wandelen tussen schattige straatjes, komen langs kroegjes, kerken, toeristen en locals. Smalle paadjes en grotere wegen.

De Santa Maria Maggiore is onze volgende halte. Het is een basilisk met een prachtig gouden plafond. Op de één of andere manier maakt dit gebouw veel meer indruk dan bijvoorbeeld de Sint Pieter. Ik moet ook direct wel een beetje giechelen, denkend aan een error van een eerdere ervaring in Rome in 2010. Ik was toen zo trots dat ik onthouden had dat mijn moeder dit zo’n prachtige basilisk vond, dat ik haar een smsje stuurde:

Het is heel mooi hier! We zijn nu in de Santa Maria Staggione!!

Het is me altijd blijven achtervolgen, hahahaha.

In de basilisk is een dienst bezig: bijzonder hoeveel mensen daar dan midden op de dag toch op af komen. (Tja, het is Rome). Ook zijn er langs de muren allemaal biechtstoelen opgesteld. Wanneer er iemand in zit, brandt er een lampje, lol. Bovenaan staan de talen waarin je kunt biechten. Fascinerend om dit dan ook ‘in het eggie’ te zien wanneer een non een hokje binnengaat. Ik durf niet te lang te blijven rondhangen, maar ik vind het stiekem best wel cool om dit live mee te maken ;).

Bij het Pantheon is een soort festival aan de gang (dit weekend zijn er een soort Pride-festiviteiten) en wij genieten gezellig mee van de muziek, terwijl we een drankje bestellen. Iedereen is hier aan de Aperol Spritz en ik ‘moet’ er van mezelf ook aan geloven. Hoewel ik het niet vies vind, is dit een eenmalige ervaring, besluit ik. Een hoofdpijndrankje ;).

We schuiven op naar een ander tentje en bestellen daar een grote borrelplank en een drankje. Proost!

‘s Avonds rijden we in een overvolle bus weer ‘naar huis’, halen we een ontbijt voor morgenochtend vroeg en relaxen we nog even op de kamer. De wekker zetten we op 06:00, omdat we morgen om 08:45 alweer terug zullen vliegen.

Het was een heerlijk weekend! Mocht je nog nooit in Rome zijn geweest, dan hoop ik je er een beetje van overtuigd te hebben dat het zéker de moeite waard is :).

Dit moest een keer gebeuren

“Nou, gelukkig is er niemand die het hoort!” Met die gedachte ben ik al een paar keer weggekomen. Het geluk houdt een keer op, helaas :-).

Altijd wanneer het geregend heeft, heeft mijn auto een beetje moeite met remmen. Dat wil zeggen: geluidloos remmen. Normaal gesproken is dat weer over wanneer ik de straat uit ben en meestal is daar geen kip.

Vandaag neem ik een iets andere route, waardoor ik bij een stukje straat beland waar ze met de weg bezig zijn. Het lijkt alsof ik er niet door kan, omdat drie mannen midden op straat aan het werk zijn. Ik trap vol op mijn rem, om vervolgens mijn omkeer manoeuvre in te kunnen zetten. PIEEEEEEEP. De mannen kijken geamuseerd mijn kant op. Awkward. Toch heeft het wel degelijk effect: ze gaan aan de kant. Ha! Ik vervolg mijn route en zie in mijn achteruitkijkspiegel dat ik enigszins nagestaard word.

Weekendje Rome! (Deel 2)

Na even getwijfeld te hebben bij welk Italiaans tentje we willen gaan lunchen, ploffen we neer bij een tafeltje aan het raam. Het is behoorlijk warm in de stad en we zien zelfs de lokale bewoners best een beetje puffen bij de warmte.

Daan bestelt een pasta met zalm en ik ga voor een ravioli met ricotta en spinazie. We krijgen er een prosecco bij (onze propper heeft goed gepropt) en het smaakt allemaal heerlijk. Met een limoncello van het huis toe voel ik me helemaal een gewaardeerde toerist in Italië 😉

Na de lunch wandelen we nog wat langs de attracties in het centrum en gaan we daarna richting het Vaticaan. We hebben tickets voor het museum (wederom zoo blij mee, sommige mensen doen zichzelf echt iets te kort door rustig een uur in de brandende zon te gaan staan voor een ticket?!) en mogen vrij snel doorlopen. Het is druk, warm en benauwd in het museum, maar de kunstwerken zijn heel mooi. We doen opnieuw een audiotour en lopen met de massa mee naar de Sixtijnse kapel, de belangrijkste zaal van het Vaticaan.

Het heilige sfeertje in de kapel wordt enigszins overruled door de beveiligers die af en toe noodgedwongen “silenziooooo” blèren en met maaiende armgebaren de families met kinderwagens langs een shortcut leiden, maar dat mag de pret niet drukken! Het is heel gaaf om deze plek nu een keer van dichtbij te hebben kunnen bewonderen.

Uiteindelijk komen we in de namiddag uit het museum en voelen we ons als twee gebraden (vegetarische) kippetjes. Het is ruim 30 graden en in een warme stad is dat hard werken. We ploffen neer op een trap, eten een muffin (oké, nee alleen ik) en bespreken wat we voor vanavond zullen doen.

Ons appartement zit op zo’n twee kilometer afstand van het Vaticaan en we besluiten dat we onze voeten even wat rust gunnen. “Laten we de bus terug nemen, even douchen en dan bij ons appartement vlakbij kijken waar we gaan eten.” Prima plannetje.

Voor de avond hebben we een leuk restaurantje uitgekozen en we zien dat het om 19:30 open gaat. Rond 19:45 stappen we de drempel over en zien tot onze verbazing dat het personeel nog bezig is met de stoelen van tafels halen en een dweil door het restaurant te halen. “We zijn pas over een half uur klaar, maar we hebben een private party vanavond.” Jammer, maar ik kan niet ontkennen dat ik toch even met glinsterende ogen naar Daan keek. Ons plan B was namelijk om naar een sushi restaurant te gaan: daar wemelt het van in ons wijkje! “Vanmiddag hebben we al Italiaans gegeten…,” zo klonk mijn argument.

De sushi is heerlijk en toch ook weer heel anders dan bij ons. Rond achten hebben we het restaurant nog voor onszelf en even later wordt het gezellig druk. Een lekker afsluitertje van een mooie dag!

Op zondagochtend pakken we de bus om naar het Colosseum te gaan. Deze attractie ligt een stuk verder bij ons vandaan, dus we besluiten om bij de overstap van de bus ook even ergens te ontbijten. Ik kan er wel aan wennen hoor, die zoete broodjes ;).

Voordat we naar het Colosseum gaan, bezoeken we eerst het Capitool, lopen we langs het Forum Romanum (mooooi!) en kopen we braaf een magneetje.

Bij het Colosseum hebben we een VR-tour geregeld, waarbij we door Virtual Reality brillen kunnen zien hoe het Colosseum er vroeger van buiten en van binnen uitzag. Heel gaaf! Daan merkte wel terecht lachend op dat het een beetje leek op een spelletje uit de jaren ’90, maar dat had ook wel weer iets ;). De setting van deze VR-tour was wel heel grappig: we stonden met zo’n 15 man in een kring naast het Colosseum. Allemaal zo’n flinke kast op je hoofd en dan maar draaien. (Je moet sturen met je ogen, dus wil je omkeren… Dan moet je ook echt met je lijf draaien). Volgens mij zag het er allemaal heel komisch uit voor de toeristen ;).

Er overkwam mij daar helaas wel een vrij traumatische gebeurtenis… Ik denk dat ik daar de volgende keer maar even verder over blog: ik moet het nog even laten bezinken. Wordt dus vervolgd! 😉

Mag de vlag uit?

Vandaag is de dag waarop de scholieren horen of ze wel of niet geslaagd zijn. Een spannende dag, ook voor de docenten en de ouders van de leerling! Want ja.. ga je alvast een taart regelen? En wat als de leerling dan toch gezakt is? Deze dag doet me altijd denken aan het jaar waarin Laura en ik hoorden of we geslaagd zouden zijn.

“Meiden, ik heb alvast een cadeautje voor jullie! Je mag het pas uitpakken als je de uitslag hebt gekregen.” Samen kregen Laura en ik drie smalle pakketjes. Wat zou dat nou zijn?

Waar we bij ons havo examenjaar allebei een verschillende mentor hadden, hebben we bij ons vwo examenjaar allebei dezelfde. Wel zo praktisch met het telefoontje. Samen zitten we dan ook met spanning te wachten.

Uiteindelijk krijgen we het verlossende telefoontje. Allebei geslaagd, yeah! Laura krijgt er wel de kanttekening bij dat er niemand zo slecht heeft gescoord op Nederlands als zij, maar dat terzijde. Onze mentrix geeft Nederlands, vandaar dat het er toch even bij vermeld moest worden, hihi.

Nadat we iedereen op de hoogte hebben gesteld, pakken we de pakketjes uit. “Geslaagd” verschijnt er in chocoladeletters. Ook Laura pakt een “Geslaagd” reep uit. Nieuwsgierig bekijken we het derde, wat kleinere pakketje. Het woordje “Niet” in chocoladeletters kijkt ons uitdagend aan. Haha! Die hebben we toen maar snel opgegeten.

Weekendje Rome! (Deel 1)

Het is Pinksteren en mijn vriend en ik zijn een weekendje weg naar Rome! We hebben dit al maanden gepland en eindelijk is het dan zover.

Op vrijdagmiddag worden we door de zus van Daan bij Schiphol afgezet. “Doeeeei!!” We hebben alleen handbagage mee, dus we kunnen lekker snel door de douane. We ploffen neer met een biertje en Daan helpt mij heel lief met mijn stapel nakijkwerk. (Love you).

Na een uur vertraging stijgen we om 18:30 op. Ook in het vliegtuig ga ik verder met mijn nakijkwerk en schrijf ik de blog van afgelopen zaterdag ;).

We landen om 21:00 en worden bij de uitgang opgewacht door een privéchauffeur. Met een bordje! Het voelt echt heel fancy, zeker wanneer hij m’n koffertje overneemt en ons voorgaat naar een dikke bak. Stiekem scheelt het gewoon veel geld ten opzichte van een normale taxi en veel gedoe ten opzichte van het Italiaanse OV.

In het appartement worden we opgewacht door de schattigste hostess ooit en ze gaat ons voor naar een piepklein liftje. Daan en ik passen er precies in met onze koffers. Ze drukt op de knop (2e verdieping, omg) en loopt zelf het kippenstukje omhoog. Ik voel me een zeer decadente vrouw op dit moment, haha.

Het appartement is onwijs schattig en gezellig ingericht en de vrouw legt ons alles uit. Ook geeft ze ons een mini-tour door de omgeving, zodat we morgen weten waar we de bus moeten pakken. Zo lief!

Rond 22:30 eet ik nog twee muffins (haha, ons diner is een beetje weggevallen door de vertraging) en gaan we daarna naar bed. Op naar een mooie dag in Rome!

Op zaterdag worden we rond half 9 wakker (“oeps, hadden we geen wekker moeten zetten?”) en maken we ons klaar voor de dag. Korte broek aan (want: 30 graden!), insmeren en gaan. We pakken de bus richting het centrum en gaan daarna ergens op een terrasje zitten waar we ons ontbijt bestellen: zoete broodjes en verse sinaasappelsap. Daarna wandelen we naar de Sint Pieter, onze eerste attractie. Onderweg koop ik nog even een sjaaltje: het is nu al veel te warm voor mijn bolero en je mag niet met blote schouders naar binnen bij kerken in Rome.

We hebben een audiotour gereserveerd (godzijdank hoeven we niet in de megalange, snikhete rij te staan) en stappen daarna de immense kerk in. Het wemelt van de toeristen en we kijken vol bewondering naar de vele versieringen. De koepel is prachtig en er is heel veel te zien. Toch ‘raakt’ deze kerk me minder dan misschien zou moeten (te overweldigend?) en na de belangrijkste beelden, kunstwerken en relikwieën te hebben bekeken, stappen we het plein weer op.

We kopen onze eerste flesjes drinken en wandelen richting het centrum. We steken de Tiber over en gaan naar Piazza Navona, een prachtig beroemd plein waar de fontein van Bernini heel beroemd is. (Hier hebben we onze selfie gemaakt!)

Vervolgens beginnen we lekker aan ons toeristische toertje en gaan we naar de Trevi Fontein, de Spaanse trappen en bezoeken we een museum waarbij oud-Rome (zo’n 10 meter onder de grond) zichtbaar is. Blijkbaar hebben ze de huidige stad voor een groot deel op de oude stad gebouwd, bizar om dan bijvoorbeeld zo’n oud aquaduct te zien!

Nadat we bij het Pantheon, een gave tempel die qua Romeinse bouwstijl bewaard is gebleven en waarbij er (ik blijf het fascinerend vinden) een groot gat in het dak zit ter versteviging, zijn geweest, besluiten we om ergens lekker Italiaans te gaan eten. We zetten nog geen stap in een schattig toeristisch straatje, of we worden overspoeld door de proppers. “Bon giornoooo!!!”

Wordt vervolgd!