Op Twitter kun je met weinig woorden (tegenwoordig weer wat meer!) een mini-anekdote kwijt. Vaak zijn deze berichtjes net te klein voor een volwaardige blogpost, maar samen vormen ze wel een leuk geheel! De afgelopen week Twitterden wij het volgende:

1. Altijd weer een spelletje. #straatverkopersontwijken #ikhoefgeengratiskrant #zigzaggendoordestraat (Dorinde)

2. Uiteraaaaaaaard wil ik wel een kaasje en een stukje kibbeling #markt #prioriteiten (Dorinde)

3. Zo’n bosje bloemen die je speciaal koopt voor je pasgekochte vaas, die totaal niet blijkt te passen. #faal #danmaareenanderevaas (Dorinde)

4. Rood of wit? #ditzijndebeteredilemmas #wijntje #weekend (Dorinde)

5. Na drie passen gelopen te hebben, blijf ik in de tuin staan. “Ik pak toch even mijn winterjas hoor, anders krijg ik het koud!” #ijsjehalen #goedevoorbereiding (Laura)

6. “Jullie moeten drie dingen kennen voor de toets.” Demonstratief steek ik drie vingers op. “Ten eerste: woordjes.” Ik doe mijn ringvinger omlaag. “Kleuren,” wijsvinger omlaag. “En.. O! Dit mogen jullie niet doorvertellen, haha!” #brugklas #middelvinger #keihardgelach (Laura)

7. “Wil je een verdoving?” Ik kijk mijn tandarts aan. “Graag!” De tandarts zet de verdoving en zegt doodleuk: “oké, nu mag je weer naar de wachtkamer, dan help ik eerst iemand anders!” Goh. “Hallo,” mompel ik naar de andere mensen. Ongemakkelijk, zo’n hanglip in spe. (Laura)

8. Voetjes van de vloer. #macarena #kabouterdans #kleinbeetjefout (Dorinde)

9. Jeugd herbeleven #jumpstyle #ketchupsong #omg (Laura)

10. #Endegordijnenzijnopen (Laura)

“Goeiemorgen!!” Klinkt het vanuit de andere kamer in dit appartement. Ik open mijn ogen en ik ben direct klaarwakker. Ik staar naar onze ‘gordijnen’ die hier ongetwijfeld mee te maken hebben. Ze zijn gemaakt van een soort bamboe en zijn nogal poreus, waardoor het licht als een malle naar binnen schijnt. Prima, niks jetlag! 

Terwijl we ons klaarmaken voor de dag, haalt mijn vriend brood voor het ontbijt. Enthousiast probeer ik een boterham met Peanut butter en jelly (#Amerikaans). Niet slecht!

Rond kwart voor negen gaan we op pad en ik voel aan alles dat dit een bijzondere dag gaat worden. We lopen naar de metro en gaan bij de automaten staan om onze kaarten te kopen. Van veel mensen hebben we gehoord dat het handiger is om een weekkaart te kopen dan steeds losse kaartjes. Mijn vriend koopt de kaartjes en heeft er na twee kaarten lekker routine in. Bij de derde gaat het helaas mis: het kaartje blijft in de automaat steken terwijl we er wel voor betaald hebben. Hoe hard we ook poeren, het kaartje komt er niet uit. De man achter het loket ziet ons gelukkig prutsen en schiet te hulp.

Even later gaan we op weg naar onze eerste activiteit: Ground Zero en de 9/11 Memorial. Een pittig begin van ons weekend, maar het voelt goed om hiermee te starten. Rond 9 uur arriveren we op onze bestemming en het is nog rustig op straat. Het is vandaag een beetje bewolkt, wat goed past bij de sfeer van deze eerste activiteit. In de verte horen we het geklater van de fonteinen al en we lopen er naartoe. Ondanks dat ik van televisie en verhalen al wist wat me te wachten zou staan, kreeg ik kippenvel over mijn hele lijf toen we naar het eerste enorme monument liepen. Op de plek waar de Twin Towers hebben gestaan, staan nu twee immens grote fonteinen. Het water stroomt in het midden weg in een gat waarvan je de bodem niet kunt zien. Op de rand van de fontein staan alle namen van de slachtoffers van 11 september 2001. Een witte roos bij de namen van de mensen die die week jarig zouden zijn. Om stil van te worden.

Het museum is ontzettend indrukwekkend, omdat het een griezelig realistisch beeld geeft van deze verschrikkelijke dag. Posters en affiches van mensen die wanhopig naar hun geliefden zoeken en nabestaanden die vertellen over hun partners. Voorwerpen die zijn teruggevonden, videoreportages en beschrijvingen van minuut tot minuut.

Na er tweeënhalf uur rondgelopen te hebben, ben ik vol van al deze indrukken. We besluiten iets luchtigers te gaan doen en we stappen het nog altijd bewolkte New York weer in. Direct kijken we naar de voet van de Freedom Tower. We twijfelen of we nu al naar boven zullen gaan, of dat we dat zullen bewaren voor later dit weekend. Door de laaghangende wolken, besluiten we uiteindelijk om morgen terug te komen. Beetje jammer wanneer je 30 dollar betaalt voor een mistig uitzicht.

In plaats daarvan gaan we een hip koffietentje in en bestellen we onze eerste coffee to go van dit weekend. Vervolgens lopen we richting het zuidelijkste puntje van Manhattan, vanwaar we het Vrijheidsbeeld zullen zien liggen. Tijdens onze wandeling komen we langs een hotdog-karretje. We kijken elkaar aan en we denken allemaal hetzelfde. Twee minuten later smullen we van een heerlijke hotdog. Die gaat er wel in! Inmiddels zijn we bijna bij het water aangekomen. “WOW.” Het ziet zwart van de mensen.

“Ik zie het vrijheidsbeeld!” roept Dorinde ineens. En jahoor, in de verte zien we het monument in het water liggen. Toch weer een kippenvelmoment, zo gaaf om deze plekjes eindelijk in het echt te zien. Na even aan het water gestaan te hebben, besluiten we om ergens op de boot te gaan om dichter bij het beeld te komen. Naast ons staan er dus honderden mensen te wachten om met de boot naar Liberty Island te gaan en het monument ook echt zelf te bezoeken. Wij hebben echter inside information dat er een GRATIS ferry naar Staten Island gaat. Je kunt het Vrijheidsbeeld dan misschien niet aanraken, maar je krijgt er alsnog een prachtig beeld van. Scheelt een hoop geld en vooral tijd!

Op de ferry kijken we onze ogen uit: wat is het gaaf om het vrijheidsbeeld in het echt te zien en wat is Manhattan toch mooi vanaf het water. De wolkenkrabbers staan indrukwekkend naast elkaar en het is echt zo’n ansichtkaartplaatje. Het tochtje duurt zo’n 30 minuten en halverwege vaar je dus langs het beeld. In Staten Island nemen we direct de ferry terug richting Manhattan. Weer iets om van ons lijstje af te strepen. Op naar de volgende attractie!

Wordt vervolgd…

Het is donderdagavond en dus koopavond in de stad! We besluiten om heel even naar de winkels te gaan, heerlijk dat die gewoon op loopafstand zijn. “Code roood, code rooood” hoor ik in de woonkamer. M’n vriend heeft een liedje van radio 538 in zijn hoofd en is die volop aan het zingen, haha. Ik trek mijn jas aan, kijk even in de spiegel en zie dat er een plekje op mijn wang zit. Net wanneer ik het plekje wat grondiger wil bestuderen, komt mijn vriend achter me staan om te kijken waarom het zo lang duurt. Hij ziet waar ik naar kijk en begint direct heel subtiel te zingen. “Code roooood, code roooood.” Au, die deed pijn. Wanneer ik hem verontwaardigd erop aanspreek, begint hij hard te lachen. “Dat is een liedje van Coen en Sander! Die zingen dat altijd als het Nederlandse weer een code heeft gekregen.” Nou, dat kan wel zijn, maar de timing is me net iets te pijnlijk, haha. Ik wacht mijn wraak rustig af….. 😉

Eigenlijk wilde ik vandaag de tweede blog over New York schrijven, maar daar ben ik door ons vette schoolfeest niet meer aan toegekomen. (Het is nu 01:23, de blog had eigenlijk al online moeten staan).

Het was het eerste schoolfeest dat ik op mijn school meemaakte en het was fantastisch!

Naast dansen met leerlingen, op de foto gaan in het fotohoekje en kletsen met collega’s, heb ik ook veel garderobediensten gedraaid.

In het begin van de avond zei een collega tegen ons: “er hangt hier een jas waar het kaartje nog bij hangt!” We wisten allemaal van niks, dus ik met die jas de zaal in, die op dat moment nog vrij leeg was. “Jongens, is deze jas van jullie? Blauwe jas, iemand? Heb jij net deze jas opgehangen?” Na mijn rondje tevergeefs gemaakt te hebben, loop ik weer terug naar de garderobe. “Hee, dat is mijn jas!” Aldus een collega die net toevallig even wegwas. Lol.

Aan het einde van de avond sta ik opnieuw bij de jassen. Ik heb er inmiddels aardig routine in en ik hou mijn hand op voor het meisje dat voor mij staat. Ze houdt haar nummertje echter stevig in haar handen gedrukt, ze wil duidelijk iets kwijt. “Alles goed?” vraag ik maar heel casual. Ze kijkt me voorzichtig aan en zegt vervolgens plechtig: “mijn jas, alstublieft.” Zo op de blog komt niet goed over hoe grappig dit was: het was immers super duidelijk dat ik daar voor de jassen stond. Het moment dat ik in lachen uitbarstte, was op het moment dat haar vriendin “ja duhhhhhhh” in haar oor loeide.

“Hoi! Hoe laat ben jij thuis denk je?” Omdat het vaak druk is op de weg, heb ik bijna elke dag contact met mijn vriend zodat ik weet hoe laat hij ongeveer thuis is. Op zo’n vrije dag als vandaag vind ik het dan lekker om op tijd te eten en om het eten klaar te hebben staan als hij thuiskomt. (Klinkt goed, toch? Bekijk bericht