Op schoot

(2015) Het is voorjaar en ik ben vandaag aan het oppassen op mijn kleine neefje. Het is de eerste keer dat ik in mijn eentje op een baby oppas en dat is nog best spannend, maar vooral heel leuk! Samen met de moeder van de baby heb ik alles op het instructielijstje doorgenomen: hoe laat hij zijn flesje krijgt, op welk tijdstip hij naar bed gaat en welke kleertjes ik hem kan aantrekken als dat nodig blijkt te zijn. Ik voel me een trotse tante op het moment dat ik mijn neefje keurig op tijd de fles geef. Het is geweldig om zoveel tijd met hem door te brengen. Ik geef hem alle aandacht: lekker knuffelen, spelen, zingen… een topdag!

Plotseling verschijnen daar wat kleine babytraantjes. Ik begin meteen een gekke act en ik weet de traantjes voor even weg te toveren. De traantjes komen echter terug en algauw begint er een flinke huilpartij. Hij trapt in geen één van mijn pogingen om hem te troosten. Een schone luier werkt niet, zijn speelgoed vrolijkt hem niet op en “op een grote paddenstoel” waardeert hij al helemaal niet! Dan spuugt hij zijn kleertjes onder.

Bekijk bericht

Bij de kassa

(2015) Ik loop op mijn gemakje rond bij de Intermarché om mijn eerste boodschappen in Frankrijk te doen. Het voelt echt leuk om voor mijn eigen huishouden te winkelen! Even later leg ik de peper, zout, olijfolie, wasmiddel en andere basisspullen op de band. Voor me staat een oud vrouwtje en tot mijn grote vreugde betaalt ze met een cheque. Waar alle Fransen haar geërgerd aanstaren omdat het wat meer tijd in beslag neemt, kijk ik geïnteresseerd naar het chequeboekje en de krakende machine waar de cheque doorheen gaat.

Bekijk bericht

Op het fietspad

Zo, de eerste werkdag na de vakantie zit er weer op. Ondanks het feit dat de leerlingen veel black-outs hebben en vergeten zijn hoe ze ook alweer fatsoenlijk Nederlands moeten spreken, is het heel leuk om weer op school te zijn. Voor de terugtocht op de fiets is het inmiddels mijn gewoonte om op de fiets mee te zingen met de muziek op mijn iPod. Na een paar minuten fietsen sta ik even later voor het stoplicht en het liedje Youtopia van Owl City en Armin van Buuren begint. Het gaat me net iets te ver om hardop te zingen als er mensen voor mijn neus oversteken op het zebrapad, dus ik hou netjes even mijn mond. Na een tijdje springt het stoplicht op groen en ik maak weer snelheid. Het eerste couplet is bijna afgelopen en ik open mijn mond om weer te zingen: “Cause you’re my sweetest dream come true”. Op het moment dat ik “true” zing, kijk ik recht in de ogen van een middelbare vuilnisman met enorme borstelige wenkbrauwen. Hij weet zijn harige materiaal goed te besturen, want binnen één seconde tovert hij zowel een frons als een stralende blik op zijn gezicht. O god, ben ik zojuist zingend vreemdgegaan?

Uit mijn tas

(2014) Oh my lord, wat heeft híj nou weer in zijn mond?! Ik kijk Darcy (onze lieve, ietwat bijzondere kat) aan en hij kijkt uitdagend terug. Het ziet er echt belachelijk uit. Omdat ik het nog niet helemaal geloof, loop ik naar de gang om mijn spullen te controleren. Mijn tas ligt er wel héél verdacht bij. Ik weet dat ik lui ben, maar ik weet zeker dat ik mijn tas niet open en bloot midden op de gang heb gelegd. Darcy staat achter me en laat de tampon uit zijn mond vallen. Het lijkt precies op de schaakmat-scène van Harry Potter en de Steen der Wijzen, op het moment dat Harry het schaakspel heeft voltooid. “Zo, die heb ik mooi uit jouw tas gepikt” lees ik in Darcy’s gezichtsuitdrukking. Bekijk bericht

In mijn slaapkamer

(2011) “DOR! Er zit er weer één!!” Ik staar vol afschuw naar mijn plafond en het eerste wat ik denk is: mijn zus moet NU komen. In de jaren dat mijn zus en ik opgroeien, wordt het al snel duidelijk dat – ondanks het feit dat we een eeneiige tweeling zijn – we niet overal hetzelfde in zijn. Zo ben ik 1 cm langer, zijn mijn voeten 1 maat groter en ben ik bang voor spinnen. “Kom nouuuuu! – Jahaaaa.” Even later komt mijn stoere zus met een beker en een papiertje aanlopen die nu standaard al klaarliggen in haar kamer. Verveeld vraagt ze me waar hij nu weer zit. Ik wijs naar mijn linkerbovenhoek. Behendig klimt ze de ladder van mijn hoogslaper op om bij de engerd in de buurt te komen. Ik sluip mijn kamer uit, want ik wil een eventuele mislukte operatie niet zien. Ik loop richting haar kamer om de 5 cent op haar bureau te leggen. Inderdaad, ik betaal mijn zus voor spinnen verwijderen. “Ja hallo, dit is wel een hele dikke!” roept mijn zus verontwaardigd vanuit mijn kamer. “Die is duurder hoor, die krijgt obesitas toeslag!”