Bushaltebabbels

Mijn stagedag zit er op voor vandaag en ik wacht op het station op de bus. Naast mij zit een meisje op het bankje. Nieuwsgierig kijkt ze me aan en vraagt: “waar ga jij heen?” Ik ben verbaasd over haar vraag, maar reageer vrolijk: “naar de eindhalte! Mijn vriend werkt daar en dan rijden we samen met de auto naar huis.” Ik word direct blij van deze gedachte. Altijd leuk om elkaar weer te zien na een werkdag.

Bekijk bericht

La réalité d’aujourd’hui

Verlekkerd staren de meisjes naar mijn eten. Het is zondagmiddag en mijn vriend en ik hebben trek in een vette hap op deze brakke dag.

De meisjes tegenover mij lusten blijkbaar ook wel iets, want ze houden na zo’n vijf seconden nog steeds hun blik op mijn vrolijke – met trollen versierde – Happy Meal vast. Het voelt een beetje ongemakkelijk om zo een hap uit mijn hamburger te nemen, maar ik doe het toch.

Bekijk bericht

Les escargots

(Lang geleden) Mijn zus en ik zijn met mama mee naar de Aldi. Wanneer we langs de koeling lopen, werpt mam er een blik in en zegt verrast: “oh kijk, meiden! Slakken met kruidenboter. Die gaan we binnenkort eten!”

Op een avond is het dan zo ver. Het dozijn slakken staat voor ons op tafel, klaar om gegeten te worden.

De uitslag: mijn zus neemt een hapje en spuugt het direct weer uit. Ik neem een hapje en slik hem moeizaam door. Mama eet één slak en is daarna klaar. En papa? Pap kauwt dapper de overige 9 slakken weg.

De z van zzzondag

“Ha! Dan kom jij vannacht thuis en dan lig ik al úúren in bed!” schepte ik vanmorgen op tegen mijn vriend, die vanavond met zijn vrienden naar Axwell & Ingrosso gaat in Amsterdam.

Hm. op zich is het nu 3:15 en kom je alweer bijna thuis. Ik heb een gezellige avond gehad met mijn vriendinnen en ben lekker blijven plakken.

Op de fiets onderweg terug naar mijn bed tel ik de huizen waar nog licht brandt: negen stuks. De rest ligt allemaal op één oor. Een vredige gedachte. Ik moet ervan gapen, het is toch wel al erg laat. Het is sowieso wel even geleden dat ik het ergens zo laat heb gemaakt, wanneer was dit ook alweer?

Nou ja, nog even de blog schrijven en dan…

Wát een open einde. Zo word ik wakker op deze zondagmorgen: het scherm met het onafgemaakte bericht nog geopend.

Dat is ook even geleden joh, dat ik geen nachtelijke blog heb gepubliceerd. De e-mailboxen van mijn volgers leeg latend tot het moment dat ik me besef dat ik vannacht gewoon keihard in slaap ben gevallen. Niks open einde, mijn ogen waren hartstikke dicht. Niks goeie clou.

Menselijk, toch? Ik draai me nog even om. Fijne zondag!

WC-wijsheid

Bruut heb ik je uit je vertrouwde omgeving losgerukt. Na één blik op je geworpen te hebben, wist ik eigenlijk al dat je er nog niet klaar voor was. Toch koos ik voor mijn eigen egoïstische drang en heb ik je met grof geweld tegen de muur geklapt. Het gat dat er zo achterblijft voor je vriendjes, zal vermoedelijk nog even pijnlijk aanvoelen. Ook dat heb ik voor lief genomen: tijd heelt immers alle wonden.

Bekijk bericht