Snode plannen op de basisschool

[2003] “Oké, dit is het plan. Jij begint, want jij zit op de hoek. Dan kom je terug, ga je weer zitten en dan na 5 minuten gaat je buurman. Als je al eerder naar de wc moet voordat je aan de beurt bent, dan moet je het maar ophouden. Oké?” We zitten in groep 8 en een paar klasgenootjes hebben zojuist een pleeparade georganiseerd. Omstebeurt vertrekken we naar de wc. De regel in de klas is dat je altijd naar de wc mag gaan, behalve onder de uitleg. Onze klassenopstelling is zo ingericht dat we met z’n allen in een lange rij naast elkaar zitten, met nog wat tafels in het midden. De parade verloopt goed, nummer 3 zit inmiddels op de pot. We zijn muisstil aan het werk, maar onderling houden we elkaar natuurlijk goed in de gaten. Even later komt nummer 3 de klas weer binnen. Na een paar minuten staat nummer 4 op  en de meester kijkt inmiddels ietwat geamuseerd. Toch geeft hij geen kik. Onderling gniffelen we steeds meer, we vinden onszelf toch wel heel cool. Als nummer 4 terugkomt, kijkt de hele klas de leerling aan en gaat dan gauw weer aan het werk. De meester schraapt zijn keel en spreekt direct tot nummer 5: “zo, dus jij moet nu zeker vast heel nodig naar de wc, hè?” Vanaf dat punt realiseerde ik me dat meesters en juffen ook gewoon mensen zijn.

Tu es folle?

Met je goeie gedrag aan Franse leerlingen de grap “Ork, ork, ork, soep eten doe je met een…?” uitleggen, nadat je ze net allemaal woorden en zinnen hebt geleerd over het restaurant. Stilte. Geen emotie te zien. Vragende blikken. “C’est quoi ça, ork?”

Betrapt

Dat je je schoonzussen een foto stuurt dat je ouderwets water in een pannetje aan het koken bent, omdat de waterkoker kapot is…. bieden ze me hun oude waterkoker aan! Moet ik dus gaan toegeven dat mijn waterkoker niet stuk is, maar dat ik gewoon te lui ben om mijn waterkoker te ontkalken.

De introductiedag

[2011] Het is zover. Ik zit samen met alle eerstejaars studenten in de aula van de Vrije Universiteit. Het is vandaag een spannende dag, want we krijgen naast allerlei informatie ook te horen wie onze medestudenten zullen worden. Ondanks dat ik nog niemand ken, voel ik me op mijn gemak daar in de warme aula. Een hoogleraar van psychologie houdt een interessant welkomspraatje en ik zak lekker een beetje onderuit in de comfortabele stoel. Hij krijgt het publiek goed aan het lachen en er heerst een gezellige sfeer.

Voor ik het weet is het tijd om de groepen te verdelen. Ik ga er eens goed voor zitten, want het is toch een spannend moment. Dat vond het meisje achter mij blijkbaar ook, want op het moment dat de eerste namen worden genoemd, begint ze ontzettend over te geven. Op mijn shirt. Banaan. Mijn buurvrouw is ook geraakt en we springen direct op en vluchten richting de wc om onze kleren schoon te maken. De wc is op ongeveer 2 minuten loopafstand van de zaal en we missen dus precies de indelingsceremonie. Wat een begin!

Bekijk bericht

Schattig

[Begin jaren ’90] Mama stuurde ons naar de kaasboer en liet ons bloedserieus aan de beste man vragen: “Nul kilo kaas van de lekkerste kaas, alstublieft.”