Na een heerlijk weekend Duinkerke met mijn vriendje en vier vrienden, is het op zondagmiddag tijd om afscheid te nemen. Ze hebben hun tassen gepakt en staan op het punt om de trappen af te dalen en weer richting Nederland te rijden. Toch altijd een domper na een topweekend. Deze keer voelt het echter anders: ik heb namelijk een verrassing voor mijn vriend gepland! Samen met zijn vrienden heb ik een complot bedacht.

Bekijk bericht

Ik word deze ochtend heel raar wakker, met een ontzettend drukkend gevoel in mijn hoofd. Ik voel aan mijn voorhoofd. Koorts! Dat is lang geleden. Ik heb het bloedjeheet, terwijl ik het normaal ’s ochtends altijd een beetje koud heb. Ik sta op, loop naar mijn bureau om mijn telefoon te pakken en ik bedenk me ondertussen wat ‘koorts’ ook alweer in het Frans is, zodat ik dit aan mijn begeleidend docent kan doorgeven.

Op dat moment realiseer ik me echter dat het wel héél warm is in mijn kamer. O, de verwarming staat nog aan.

[2009] Het is eind november en met de familie hebben we lootjes getrokken voor Sinterklaas. We doen verder niet aan surprises, maar het geheimzinnige van lootjes trekken zorgt toch altijd voor een leuke avond!

De volgende dag zit ik met een vriendin in de wiskundeles en ik vertel haar dat we gisteravond lootjes hebben getrokken. Ze vraagt me of ik wil vertellen wie ik heb, onder de heilige belofte dat ze het niet aan mijn zus door zal vertellen. Ik vertel haar blij dat ik Daan heb getrokken. Ze reageert direct: “Oh wat leuk, dan hebben jullie allebei jullie vriendje!”

Samen met een vriendin loop ik een rondje in Bergues, een schattig plaatsje vlakbij Duinkerke. Het is zaterdag en er is veel volk op straat. Rond 12:00 lopen de restaurantjes vol en er hangt een goede sfeer. We beklimmen de stadsmuur, bekijken de mooie gebouwen en genieten van het heerlijke zonnetje. Om 14:15 hebben we ineens flinke trek en gaan tegen beter weten in op zoek naar een bakkerij. Alles is uiteraard gesloten. De mensen stromen inmiddels de restaurants ook weer uit: le déjeuner, c’est fini! We halen onze schouders op en besluiten om dan maar naar een supermarkt te gaan.

Bekijk bericht

Na weer intensief oogcontact te hebben gehad met de kat van buren, stap ik op de fiets naar mijn werk. Het is stralend weer en ik ben in een goed humeur. Het voelt heerlijk om weer in mijn zomerjas naar buiten te kunnen!

Na een paar minuten zie ik in de verte een man oversteken bij het stoplicht. Niks bijzonders, dus ik besteed er dan ook niet veel aandacht aan. Als ik bijna bij de oversteekplek aangekomen ben, trekt de man echter wel mijn aandacht. Hij staat namelijk ineens plotsklaps stil. Midden op straat. Hij staat met zijn rug naar mij toe, dus ik kan zijn emotie niet goed zien, in tegenstelling tot de emotie van de autochauffeurs die hem stomverbaasd aankijken. Ze gebaren hem dan ook vriendelijk doch dringend om door te lopen, omdat hij nogal in de weg staat. Hij wijst demonstratief (en ik fantaseer daar een triomfantelijk gezicht bij) naar het stoplicht. Samen met de autochauffeurs kijk ik de kant op waar hij naartoe wijst en ik schiet in de lach. Tja, het licht is rood en dat betekent stoppen! Gevaar voor eigen leven of niet. Dat is nog eens een man van de principes! Het ziet er bijzonder grappig uit: een man die midden op een drukke hoofdweg staat, wachtend tot hij weer kan oversteken.

Het gebeurt allemaal binnen enkele seconden, dus het blijft voor ons allemaal een open einde. Even later, nog steeds wat verwonderd door deze actie, rijd ik bijna zelf door rood.