Du lait

Ruim twee weken heb ik nu lactosevrij (oké, ijsjes uitgezonderd) gegeten om te kijken of ik minder last zou krijgen van mijn darmen. Mijn lactosevrije periode (akkoord, met een paar slagroomslippertjes) heb ik ingelast sinds mijn bezoekje aan de huisarts vlak na Bali. Ik merkte dat ik regelmatig last kreeg van mijn buik en daarom besloot ik om melkproducten even te vermijden. (Op wat chocola na, natuurlijk).

ANYWAY..

Bekijk bericht

Avondje Amsterdam

Vanavond hebben mijn zus en ik op het wielerparcours in Amsterdam Sloten rondgewandeld, kijkend naar haar vriend die daar 75 km aan het trappen was. Elke vier à vijf minuten kwam de grote groep wielrenners langszoeven en zochten we steeds het rode shirtje van onze topper. Vanuit het perspectief van de wielrenners moet het ook een leuk zoekplaatje geweest zijn: na elk rondje waren wij weer wat meters verder gewandeld om ze vervolgens weer opnieuw aan te moedigen.

Het was een mooie avond in een geweldig stukje groen bos. De wielrenners hebben goed hun best gedaan en wij hebben lekker gelopen. En de complete geschiedenis van Pino op Wikipedia gelezen.

Mirror on the wall

Ik ben mijn handen aan het wassen in de riante toiletruimte van het Van der Valk restaurant. De inrichting is er altijd luxueus en het ruikt er heerlijk. Subtiel open ik mijn mond om te kijken of er een stukje basilicum tussen mijn tanden is blijven steken.

Op dat moment komt er een ouder dametje naast me staan en wast giechelend haar handen. Ik kijk vriendelijk opzij en ik zie dat haar stokoude moeder (niet te missen!) aan komt waggelen en naast haar komt staan. Samen bekijken ze de sjieke kraan en zoeken ze de sensor voor het water.

Mijn handen zijn droog en ik loop richting de grote spiegel, mijn laatste halte voordat ik het restaurant weer inga. Ik check of ik mijn shirt netjes in mijn broek hebt gestopt en of mijn haar nog een beetje gezellig zit. Dit allemaal op een subtiele manier: het blijft toch altijd een beetje awkward om jezelf helemaal op te doffen in een openbaar toilet.

Op dat moment komt de eerste vrouw naast me staan. “Heerlijk hè meis, kijken of alles er nog goed bij staat en hangt.” Ze begint flink aan haar rok te sjorren en met haar haren te schudden. “Doe mij ook zo’n spiegel thuis!” Haar moeder komt er ook weer aan en ik geef ze glimlachend de ruimte.

Boze mufkezen

Ik heb altijd al moeite gehad met afscheid nemen van mijn persoonlijke spullen. Meubels, souvenirs, maar zeker ook kleding. Toch begin ik er steeds beter in te worden om dat laatste weg te doen. Het lukt me dan om mijn kleren realistisch te bekijken en te bedenken: hm ja, hier zit toch echt wel een gaatje in. Of: deze broek zit écht niet meer lekker. Weg ermee! En dan voelt het ook gewoon goed.

Toch lukt het me lang niet altijd. Vaak niet eigenlijk. Mijn gevoel wint het dan van mijn verstand en dan gooi ik het uitgelubberde shirt, de versleten broek of het verkleurde topje in de (inmiddels uitpuilende) onderste lade. De kluslade. “Kan altijd van pas komen” zeg ik dan, wanneer mijn vriend afkeurend naar de muffe stapel kijkt.

(…)

Vandaag hebben we impulsief besloten om de muren te sauzen. We reden naar de Praxis, kochten twee mooie kleuren en zijn direct aan de slag gegaan. Het resultaat is mooi en we zijn tevreden met de nieuwe uitstraling van onze woonkamer. Toch voelde ik me wel een beetje schuldig tegenover de klusshirtjes. Ik heb ze geen blik waardig gegund en dan scheep ik ze straks ook nog eens op met een nieuwe concurrent: een goedzittend hemdje dat ik per ongeluk heb besmeurd met verf.

Bij de tandarts

De stilte ben ik na de meidenvakantie nog niet zo gewend en ik begin automatisch mee te neuriën met een liedje op de radio. Althans, dat probeer ik. Door de achteroverliggende houding komt er slechts een schor piepje uit mijn stem, waardoor ik abrupt weer stop. Awkward.  De stilte die volgt maakt het nog ongemakkelijker. Toch hoef ik me niet te schamen, want deze meneer heeft heus het achterste van mijn tong al wel eens gezien.