Kat in ‘t bakkie, denk je dan…

(2014) Het is zaterdagochtend en ik ben aan het werk met een paar andere jongeren. We zitten allemaal naast elkaar en moeten nog ongeveer een uurtje werken. Sinds 07:00 vanmorgen zijn we al bezig en de energie begint een beetje op te raken. Ik stel voor om onder het werk een spelletje te doen. We spelen woordspelletjes, geven elkaar raadsels en speuren naar ‘ik zie ik zie wat jij niet ziet’-objecten. Op een gegeven moment zijn we daar ook klaar mee en we werken rustig verder.

Ondertussen komen er allemaal leuke liedjes op de radio voorbij en mijn zus en ik zingen uit volle borst mee. Wordt niet altijd gewaardeerd. “Nee, niet weer hè!” Of: “Jullie zingen zo hard!” Op de een of andere manier ontstaat er een challenge waarbij de collega rechts naast mij moet meezingen met het eerstvolgende liedje. Slaagt hij erin om de tekst mee te zingen? Dan nemen wij volgende week iets lekkers mee. Slaagt hij er niet in, dan trakteert hij.

Wij mochten trakteren. De instrumentale soundtrack van Spongebob kwam voorbij en hij kwam weg met een “pna, pna pa, ra, pa, ri”-melodietje.

Une confrontation sérieuse

(2009) Mijn moeder heeft zojuist haar nieuwe bril opgehaald bij de opticien. We zitten aan tafel en De Bril ligt confronterend in het midden. Ergens vind ik het wel grappig dat mijn moeder nu een bril draagt: “toch een soort start van een aftakelingsproces, mam!” Voor de gein zet ik hem even op. Lachend kijk ik iedereen aan: “staat het me?” Dan richt ik mijn blik op een verder punt.

Had ik dat maar niet gedaan. “O wow! Hoor je dat te zien?! Huh, heeft de voordeur daar nog een lijntje lopen?” Oei oei oei.

Niet veel later haalde ik mijn eigen bril op bij de opticien.

Verzonden items (1)

Ik heb vanmiddag per ongeluk een kattenhaar meegescand met een formulier. Deze conclusie trok ik zo’n vijf seconden nadat ik het document naar mijn opleiding had verstuurd.

“En hoe haal je het er dan af?”

In mijn korte sportbroekje zit ik op de grond op een handdoek. Een A-merk olijfolie over mijn been heen te gieten. Vijf dagen heeft de sporttape nu op mijn knie gezeten en het lijkt te hebben geholpen! Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat deze blauwe tape er met beleid afgehaald moet worden, vandaar dat ik nu met oliescheutjes in de weer ben. Stukje voor stukje pel ik de tape van mijn been. James zit er geïnteresseerd bij en kijkt hoe het loshangende flapje met de minuut steeds groter wordt.

En groter. En groter. Totdat hij zich in de doordrenkte tape vastgrijpt, er een rukje aan en geeft en ermee begint te spelen. Mij een mini-brandwondje in mijn knieholte bezorgend. Maar het hindert niet, want dit was een mooi staaltje Olympische kattenkarate! Thanks Bertolli.

Funny quote

“Mam, wat doe je?” Mijn moeder pakt haar spullen en doet nog wat lippenstift op. “Ik ga zwemmen, hoezo?” Ik kijk haar aan: “Waarom doe je in godesnaam lippenstift op als je gaat zwemmen? – Nou, dan zien ze me tenminste op de bodem liggen als ik zink!”