Vandaag is mijn eerste stagedag en ik heb er zin in. Mijn nieuwe (teruggevonden) shirtje ligt al klaar voor deze leuke dag. Na mijn ontbijt heb ik nog een half uur over om me rustig aan te kleden en op te maken. Eitje.

(…)

Hijgend zit ik in de trein. Mijn schoenen zijn nat en ‘begrast’, mijn haar ziet er niet uit en ik heb een niet zo leuk matchende broek aan. Die horoscoop sla ik maar over vandaag. What just went wrong here?!

Zo ging het vanmorgen:

Bekijk bericht

Op maandag zit ik in de trein op weg naar mijn introductiedag op de VU. Na een jaar niet gestudeerd te hebben, moet ik wel weer even wennen aan het treinreizen. Toch heb ik zin in vandaag en ik pak de krant erbij om nog wat te ontspannen. Even horoscopen lezen, denk ik na een tijdje. Wat zal deze dag mij brengen?

Met een glimlach zoek ik het tekstje onder Schorpioen op. Ik voel me goed, ik heb zin in de studie: kom maar op met die positiviteit!

“Je hebt het gevoel dat je het allemaal niet kunt bolwerken.” Hmpf, nou lekker dan. Zou dit slaan op de introductie van vandaag? “Gewoon volhouden,” is het advies. Flauw hoor! En dan hebben de niet-schorpioenen vandaag zeker wel een topdag?

“Vandaag gaat het er heftig aan toe.” (Kreeft)

“Het is niet erg om toe te geven dat het even allemaal niet zo goed loopt.” (Ram)

“Vandaag twijfel jij over alles wat je aan het doen bent.” (Weegschaal)

Ik voel me ineens een stuk beter 😉

Opnieuw sjees ik vanavond met de collectebus door de straten. Zoals altijd kom ik weer wat leuke quotes tegen:

“Zo, jij bent echt een BU-er aan het worden hier!” (man, +- 40 jaar)

“Páááááp er staat een meisje voor de deur. (…) Ja weet ik niet, ze heeft haar naam niet gezegd. (…) O, maar ik heb nu al opengedaan.” (meisje, +-8 jaar)

“Heb je zelf geen geld?” (jongen, +- 5 jaar)

Altijd als ik snoepworteltjes zie (mijn schoonzus had deze mee in de auto op weg naar Soestdijk) moet ik aan het verhaal denken dat een oud studiegenootje mij eens vertelde.

Zo zat ze in de trein met een zakje ronde, kleine worteltjes. Vrolijk knabbelt ze aan deze gezonde snack, ondertussen naar buiten kijkend. Algauw wil ze de volgende wortel pakken, maar op dat moment scheurt de zak plotseling verder door. Een paar wortels vallen op de grond en rollen als reuzeconfetti alle kanten op. De meeste worteltjes weet ze met haar voet nog wel bij zich te houden, maar een paar oranje knakkers rollen naar de banken achter haar, waar ook een gezelschap zit. De man met het Surinaamse accent die aan het woord is, valt verbaasd even stil en zegt dan heel catchy met een ‘dikke w’:

“Éé, wa’s da voor wortel?!”

Wauw, dat was een fantastische avond.

De voorpret begint al in april, als ik nog in Duinkerke woon. Op een dag krijg ik een berichtje van mijn schoonzus, of ik het leuk zou vinden om mee te gaan naar Empeiria: een muzikale avond in de tuin van paleis Soestdijk. “Ludovico Einaudi” zegt ze er direct achteraan. Volmondig antwoord ik: “ja!”

Bekijk bericht