Eentje in de categorie ‘tijd besparen’.

Net voor het eten heb ik gestofzuigd en ik besluit om de overige spullen die nog naar de juiste plek moeten na het eten terug te zetten. Eerst lekker eten!

Omdat Thomas naar schaatsles gaat, spreken we af dat ik de tafel verder afruim. Hij heeft gekookt, dus dat is een prima deal. Er staat nét iets te veel op tafel, maar toch probeer ik om alles in één keer mee te nemen naar de keuken. Je zou maar twee keer moeten lopen..

Na drie pogingen om het zakje Parmezaanse kaas te pakken – zeker 30 seconden mee bezig geweest – lukt het me. Na een meter pleurt het zakje echter op de vloer, op de pas gestofzuigde (stofgezogen) vloer. Shit. De stofzuiger pakken weiger ik, dus ik ga op zoek naar het stoffer en blik. Na een minuutje heb ik het blik gevonden, maar de stoffer is pleite. Dan maar met bezem en blik. De bezem is net iets te lomp voor het blik, maar uiteindelijk zijn de kaaskruimels van de vloer, hoera!

Volgende keer zou ik het toch iets anders aanpakken 🙂

Zoek niet verder. Lees deze blog. Je leven gaat veranderen.

Mijn vriend en ik waren een tijdje geleden onderweg naar ons weekendje weg en ik hoorde mijn vriend een spelfout maken. Ik herkende deze spelfout al van eerdere keren en ik besloot mezelf een compensatie te beloven voor al deze pijnlijke momenten die ik al heb moeten doorstaan met mijn oren. (Feel the drama).

“Ik ga een spaarrekening openen waarop ik elke keer €0,01 ga storten bij het horen van een spelfout. Wat zal ik rijk worden!!”

Uiteraard vergat ik dit vervolgens volkomen (of mijn vriend maakte misschien wel geen foutjes meer…). Gisteren dacht ik er echter weer aan, toen ik mijn vriend betrapte op “jou planning” in plaats van “jouw planning”. Enthousiast opende ik de rekening om er 1 cent bij te plaatsen. “Huh, er staat al 2 cent op. Heb je dan laatst al twee foutjes gemaakt?”

Mijn vriend reageerde ‘verontwaardigd’ en samen keken we naar de opbouw van de rekening.

ful house -> €0,01

Rente -> €0,01

Dus lieverd, foutjes maken maar. 50% rente, woooooow! Hahahaha. Dat deze rente maar eens in het kwartaal komt en altijd zo rond deze hoogte is, zeg ik er natuurlijk niet bij.

Ik toets het nummer van Thomas in. “Hoi! Waar rijd jij nu?” We hebben afgesproken bij een woningwinkel om gordijnen uit te zoeken. “Oh, dan rijd ik vlak voor je, tot zo!”

In de verte zie ik de winkel verschijnen. Ik zet mijn rechter knipperlicht aan en stuur in de richting van de parkeerplaats. Oh shit, hier kan ik helemaal niet in! Dat hadden ze wel even beter mogen aangeven. Ik ben zojuist de ‘schijnparkeerplaats’ opgereden, maar mijn weg wordt geblokkeerd door een stom paaltje. Kennelijk moet ik er aan de andere kant in. Ik maak een ingewikkelde U-bocht in z’n achteruit (zo ongeveer) over het fietspad en krijg het een beetje warm als ik zie dat er een busje met HANDHAVING voor me rijdt. Het busje rijdt vrolijk door. Gelukkig.

Een paar minuten later arriveer ik bij de goede kant van de parkeerplaats. Ik parkeer vlak voor de deur en wacht even op Thomas. Het duurt langer dan ik dacht voordat ook hij aan komt rijden en zijn auto stilzet. “Hoi! Sorry dat ik wat later ben, maar ik was verkeerd gereden!”

Hoor je dat gordijnenwinkel? Je mag je parkeerplaats wat duidelijker aangeven 🙂

“Het is weer tijd voor uw periodieke controle!” 

Aan het einde van de zomer kreeg ik deze mail van de tandarts. Ik maakte een afspraak voor 30 november: afgelopen vrijdag.

Op vrijdags moet ik om 09:00 op stal zijn, dus ik heb mijn afspraak zo vroeg mogelijk gepland: om 08:00. Mocht het dan op de één of andere manier uitlopen, ben ik in ieder geval niet te laat bij de paarden. Vanaf de tandarts is het nog zo’n 10 minuten met de auto naar de paarden, dus dat moet ik toch redden!

Om 08:05 sta ik weer buiten. Hm. Dit is wel erg aan de vroege kant. Zal ik nog even naar huis? Beter van niet, dat is 10 minuten de andere kant op en dan ben ik best wel omslachtig bezig. Ik heb mijn paardrijkleding toch al aan, thuis heb ik nu eigenlijk niet zo veel te zoeken.

Ik besluit om naar de Albert Heijn te gaan: ik zou nog trakteren voor mijn verjaardag! Heel langzaam loop ik door de schappen en op mijn gemakje kies ik de lekkerste koekjes uit. Om 08:20 zit ik weer in de auto. Ik denk erover om alvast mijn rijschoenen en chaps (een soort beenwarmers) aan te doen, maar ik besluit dat ik dit straks bij de paarden gewoon wel zal doen. Oh, ik kan wel even gaan tanken! Ik bedenk welke benzinepomp er het goedkoopst is (10 minuten rijden) en ik hoop vurig dat er nog een auto voor me staat, zodat ik lekker even tijd kan rekken. Helaas 😉 Nouja. Om 08:35 rijd ik met een volle tank verder. Ik ben nu bijna bij de paarden, zal ik er vast heen gaan?

Weet je wat? Ik rij nog even gezellig langs mijn moeder. 

Uiteindelijk is het daar zo gezellig, dat ik om 09:05 uiteindelijk bij de paarden aankom. Hahaha, toch nog te laat. Nou ja. Snel m’n spullen pakken en dan naar stal. Terwijl ik de achterklep omhoog zet, zie ik dat mijn kofferbak wel verdacht leeg is.

OMG. Ik ben gewoon mijn rijschoenen en chaps vergeten. Had ik het toch maar bij de Albert Heijn alvast even bekeken! Pfff, ZO onhandig, die heb ik wel echt nodig tijdens het rijden…

Terug rijden heeft ook geen zin, dan kan ik m’n paard helemaal niet meer poetsen. Grrrr. Gelukkig hebben ze op stal genoeg reservemateriaal en ik vind dan ook een paar spullen die er redelijk mee doorkunnen (hallo cowboylaarzen).

Onze les begint altijd om 10:00, dus om 09:50 maak ik aanstalten om het hoofdstel bij mijn paard in te doen. “Het hoeft nog niet hoor, we beginnen vandaag om 10:15!” OMG. Had ik gewoon wel even nog langs huis kunnen gaan!

Zo zie je maar weer… denk je efficiënt met je tijd om te gaan… Voor de volgende keer check ik alles even dubbel! Gelukkig kon ik er (zonder gaatjes!!) wel om lachen 😉

Warning: alwéér een kattenblog 😉

”Wat vind je het leukst aan het hebben van katten?” Deze vraag is me een paar keer gesteld. Ik vind het onwijs leuk dat ze er zijn als ik thuiskom. Ze zitten altijd verwachtingsvol op de trap en racen daarna direct door naar de krabpaal om zich uit te sloven. Natuurlijk omdat ze  eten willen, maar heus ook omdat ze het leuk vinden om me weer te zien.

Vandaag ging het welkom heten echter iets anders. Zoals altijd wanneer ik de sleutel in de deur omdraai, ga ik alvast in een houding staan waarin ik Dirk direct tegen kan houden bij zijn poging om te ‘ontsnappen’. Pas wanneer ze gechipt zijn durf ik ze naar buiten te laten. Vandaag is deze startpositie niet nodig: de trap is leeg! Of nou ja… leeg? Huh? Wat ligt d.. O. Tuurlijk. Op de trap ligt een teentje knoflook. KNOFLOOK, serieus?!

En ja hoor, boven zijn de jongens zoet aan het spelen met de rest van de bol knoflook. Ik hoop maar dat ze er niet van gegeten hebben, anders is dat straks niet te harden als ze op schoot liggen ;-).