Keep smiling

Een tijdje geleden schreef ik al over mijn ervaringen met een bijzonder vriendelijke winkelmedewerkster. Vandaag trof ik haar opnieuw.

Zou ze vandaag ook werken? Oh ja hoor, ze staat weer achter de kassa. Nou goed. Ik ben op zoek naar een wafelijzer, die moeten ze hier vást hebben. Op aanraden van vriendinnen wil ik ook wel eens het ‘gezonde wafel recept’ uitproberen. In de schappen ligt er nog ééntje, mazzel! Wel een beetje jammer dat de doos half open is en z’n ingewanden (lees: stekker) eruit liggen. Ik loop naar de kassa en kan het toch niet laten om een opmerking te maken over de staat van de doos. Zo van, dan heb ik het in ieder geval niet gedaan, hahaha.

“Sommigen snappen er ook helemaal niks van hè” zucht ze. Ze haalt de doos leeg en verzekert me dat hij compleet is. Vind ik vrij vriendelijk. Daarna wil ze alles weer goed in de doos stoppen, wat totáál niet lukt. Ik besluit haar te belonen voor haar vriendelijkheid. “Oh, laat maar hoor, ik neem hem zo wel mee.” Ze negeert me volledig en mompelt dat ze wel weet hoe hij in de verpakking moet. Prima joh. Na anderhalve minuut zit hij er inderdaad weer netjes in. Ze verzekert me dat het een tóp ding is en dat ze hem zelf ook vaak gebruikt. Wel met een ander wafelreceptje, denk ik gemeen.

Mijn ervaring met de medewerkster is een stuk positiever deze keer. Wel zet ik demonstratief mijn mandje overdreven terug, zodat ze me niet opnieuw terug hoeft te fluiten, zoals bij de vorige keer.

Fietsen gaat fout (vakantie!)

Afgelopen week hebben wij, net als velen anderen, heerlijk op De Veluwe genoten van de bossen. We zijn de laatste tijd wel fan van lange routes wandelen, meestal tussen de 10 en 16 km. ‘s Ochtends zoeken we dan een bewegwijzerde route uit om die dag te gaan wandelen. Bordjes volgen, I love it. Niet te veel nadenken, wel een beetje speuren en je komt altijd weer goed uit ;). Dat dachten de fietsers vast ook, hihi.

De eerste paar keren viel het me nog niet zo op. Dit zal wel normaal zijn. Op een bepaald moment realiseerde ik me echter dat er toch wel wat anders aan de hand was.

Je kent de knooppunten vast wel. Bordjes met nummers die een fietsroute/richting aangeven. Deze nummers lopen door elkaar en je kunt zelf je route uitstippelen. Fietsers schrijven deze nummers vaak op, of hebben een kaart bij zich om de nummers goed bij te kunnen houden.

Tijdens één van onze wandelingen lopen we weer langs een fietsknooppuntbord. Het is er vrij druk (zo’n drie echtparen) en ze houden netjes afstand. Omstebeurt mag er een echtpaar bij het bord kijken. Wij stoppen ook even om wat water te drinken en nieuwsgierig bekijk ik het tafereel.

“Ik begrijp er niks van. Deze nummers kloppen niet meer!” Een vrouw en haar man kijken hulpeloos naar hun kaart en besluiten om maar gewoon rechtdoor te fietsen. “Dan drinken we daar wel even koffie.” Ook het andere echtpaar besluit om er maar het beste van te maken en rijdt na een tijdje verder.

Er staat nu nog één echtpaar en de vrouw richt zich vrolijk tot mij. Ehh, hoi. “Ja, ook mijn man en ik zijn heerlijk aan het fietsen en nu kloppen de nummers niet meer! Ik heb een kaart van 3 jaar oud, dat verwacht je toch niet.” Ze begint enorm te lachen. “Niet dat het erg is hoor, dit houdt je scherp, maar lullig is het soms wel. We kwamen net een Tjech tegen die wanhopig op de borden stond te kijken. Ik heb hem onze kaart maar gegeven. Wij halen straks maar de nieuwe. Wandel ze!”

De volgende dagen heb ik vermakelijk gezien hoe er altijd wel mensen bij de borden aan het turen waren. Vervolgens slaan wij dan weer vrolijk linksaf bij ons paarse pijltje die ons nooit teleur stelt ;).

Een zorgeloos ontbijt

In 2014 heb ik een masteropleiding in Maastricht gedaan, waar ik een paar goede vrienden aan over heb gehouden. Eentje daarvan woont in België, samen met haar man. Omdat het net te ver is om even naar toe te rijden, besluiten we om daar een paar dagen te logeren. Het overlapt deels met hun vakantie, dus de laatste twee dagen zijn we daar met z’n tweetjes.

Wanneer we voor het eerst zonder hen ontbijten, besluiten we om onze broodjes te roosteren. De boterhammen zijn hier wat dunner, dus het wordt heerlijk krokant. Nadat de eerste broodjes klaar zijn, doe ik direct daarna de volgende broodjes in de broodrooster. Misschien had ik daar eventjes mee moeten wachten.

Ik neem net een hap van mijn eerste broodje, wanneer we vergezeld worden door een harde stem. Het is lang geleden sinds ik zó ben geschrokken. “ER IS ROOK GESIGNALEERD IN DE KEUKEN. HET ALARM KAN AFGAAN. LET OP: HET ALARM KAN HARD ZIJN.” Vervolgens horen we deze stem ook in een ruimte naast de keuken. We zien inderdaad dat er wat rook is ontstaan bij de broodrooster. Snel gooi ik het raam open, terwijl madame ons nogmaals waarschuwt voor het eventuele alarm.

De rook – het viel stiekem best mee – trekt snel weg en daarna horen we de waarschuwing ook niet meer. Pfew. De man des huizes werkt bij de brandweer en heeft – terecht – gezorgd voor goede systemen in huis!

Het broodje was inderdaad best wel zwart geworden, dus het hele broodrooster proces moest nog een keertje. Ik besluit om er nu maar even bij te blijven. Wanneer ik mijn tweede broodje naar binnen heb gewerkt, krijg ik een appje. “Alles in orde daar?” Erbij stuurt hij een screenshot van het alarm die hij dus óók op zijn telefoon krijgt. HAHA. En ik wilde alleen maar een geroosterd broodje. Ik verzeker hem dat alles in orde is en dat zijn huis zéker nog staat wanneer hij thuis komt. De volgende dag gaan we voor afbakbroodjes.

Vurige ogen, mondmaskervoordelen en klompen – 10 mini anekdotes

1 – Goed idee: eerst knoflook eten en daarna verplicht je mondkapje op. #InBelgie #goeiegeur (Dorinde)

2 – Lenzenbakjes zijn echt overdreven wanneer je ook twee glazen gevuld met lenzenvloeistof kunt gebruiken. #paardagenweg (Dorinde)

3 – Die handen krijgen een alcoholkuur en wij voeten mogen gewoon door de modder en stenen banjeren? #blotevoetenpad #jaloersevoeten #wasstiekembestchill (Dorinde)

4 – Vieze geurtjes van je voorganger zijn toch nét iets minder erg met zo’n verplicht ‘mondmasker’ in België. #tankstation #plaspauze (Dorinde)

5 – Voor het diner een chilipeper snijden en dan ‘s avonds je lenzen uit doen. #AU #ripogen #fik (Laura)

6 – Vandaag hebben we een klompenpad gelopen! Ondanks dat we echt graag wandelen, wisten we nog niet van het bestaan van deze routes af, heel leuk! Nu wil ik uiteraard klompen. #Staverden #vakantie (Laura)

7 – Speurtocht (haha ja) bij een museum gedaan, best geinig! Jammer dat ik van die getrainde ‘blogoren’ heb en bij de medebezoekers de antwoorden al hoorde langskomen. #ssssst #fanatiek (Laura)

8 – We slapen op vakantie in een 1m40 bed. Dat is prima, maar we zijn het (met onze best lange lijven!) niet gewend. Record aan “sorry” is inmiddels wel verbroken. #pets #tok #superromantisch (Laura)

9 – Ik heb de facebookpagina “ik bied de helft” weer herontdekt, hahaha. Helaas zijn ze niet meer actief, maar ik vermaak me prima met de oude pareltjes! 😉 #tip #hardoplachen (Laura)

10 – We reden vandaag door het dorpje ‘ouderdom’ in België. Je kunt daar vast veel grapjes om maken. #gekkies (Dorinde)

De kringloopwinkel (vakantie!)

Naast wandelen, (uit) eten, lezen en spelletjes spelen, is het bezoeken van een kringloopwinkel één van mijn favoriete bezigheden op vakantie. Of nou ja, überhaupt eigenlijk wel!

Op vakantie is het leuke dat je naast het opsporen van spulletjes in de kringloopwinkel, eerst ook de winkels zelf op het spoor moet komen.

Wanneer je ‘kringloopwinkel *woonplaats*’ op internet zoekt, dan staan er altijd wel een aantal nepadvertenties die je vervolgens een random winkelstraat opsturen. Of een winkel die tien jaar geleden bestond, maar allang niet meer open is.

Na wat Google Maps-speurwerk te hebben gedaan, schrijf ik de adressen van een paar kringloopwinkels op. Daan wenst me veel plezier, die blijft met alle liefde in het huisje, hahaha. Op de vraag of hij nog iets nodig heeft, antwoordt hij: “een juskannetje.”

De kringloopwinkel is enorm en ontzettend gestructureerd. Ergens is dat natuurlijk heel prettig, maar ik kan ook juist wel echt genieten van het schatzoeken op rommelige planken.

Waar ik op dit moment naar zoek, is dus een juskannetje, een leuk spelletje, eventueel een leuk boek, kledingstuk (ik had laatst een hele goede vondst met een broek, dus daar hoop ik altijd weer op!), en een mooi fotolijstje (ik heb 50 jaar oude krantenartikels van de Efteling op marktplaats gekocht en ik ben bezig ze mooi op te slaan, haha!) Verder hoop ik natuurlijk altijd iets geinigs tegen te komen.

Bij de afdeling ‘spellen’ zie ik de gebruikelijke triviant, domino en puzzels liggen. Dan valt mijn oog op het spelletje ‘Anti-monopoly’. Grappig, nooit van gehoord! Als monopolyfan die ik stiekem toch wel ben, voelt het heel rebels om een ‘anti’spel te kopen, maar mijn interesse is wel gewekt. Ik stop het in mijn mandje.

Vervolgens besluit ik rebels om even in dit ‘anti’ sfeertje te blijven en ik loop op het bordje ‘koffie en thee’ af. Ja, dit was echt een categorie! Ik pluk een melkkannetje (muhaha) van de plank en loop met de twee vondsten naar de kassa.

In het huisje aangekomen, is Daan super blij met zijn nieuwe kannetje. Één portie jus past er makkelijk in, niemand die weet dat dit kannetje eigenlijk een andere functie heeft. ‘s Avonds concluderen we dat we wel erg anti het spel zijn. We zijn allebei snel failliet en vinden het maar niks, hahaha. Ik ben nu dus weer vet blij, want nu kan ik naar een andere kringloopwinkel om dit spel weer af te geven;).

Vakantie, I love it.