Op het tankstation sta ik in de rij voor de wc. Een vader roept door de dichte deur: “schiet je een beetje op, schat?” Dochterlief is hard aan het werk en roept op een gegeven moment opgelucht: “zo, die is eruit!” Papa lacht en zegt zachtjes: “die gaat zich schamen zo als ze naar buiten loopt!” Ik antwoord glimlachend: “ik doe wel alsof ik Engels ben en het niet heb begrepen.”

Ik had dus inderdaad iets niet helemaal begrepen. Ik heb zojuist onbewust met een BN’er gekletst. Bij terugkomst in het tankstation heerst een ander sfeertje: ik ben blijkbaar de enige die de zanger niet heeft herkend. En we hebben het over zijn dochters productie gehad?!

“Jongens, waarom laat ik jullie nou het liedje Formidable horen vandaag?” Leerlingen roepen chaotisch door elkaar: “omdat het Frans is!”, “omdat het formidabel is!”. Dan steekt een leerling de vinger op: “omdat er putain in gezegd wordt!”

Kalm blijven.

Met bruut geweld wordt er naast mijn werkplek met papieren gerommeld. Ik probeer rustig te werken, maar ik word er flink door afgeleid. Ik besluit het te laten gaan, misschien houdt hij er zo mee op.

Even later is dit ook het geval: hij houdt zich weer stil. Rustig gaan we allebei aan de gang met ons eigen werk. Ik had natuurlijk beter moeten weten. Opnieuw begint hij druk met de papieren te rommelen: het is alsof hij een deadline moet halen. Ik werp een geërgerde blik zijn kant op en hij kijkt me betrapt aan. Voor even lijkt het te werken. Vervolgens begint hij vrolijk opnieuw en ik verlies mijn geduld. Ik gris het blaadje uit zijn handen en gooi een bolletje wol naar hem toe.

In stilte speelt hij vervolgens verder, mijn lieve kat.