Dit jaar valt Hemelvaart samen met Bevrijdingsdag. We zijn met vrienden in Delft voor De Golden Ten. Het is fantastisch weer: ideaal voor een hardloopwedstrijd! Vier vrienden doen mee met de 5 km en een vriend en ik staan aan de kant foto’s te maken. Ze komen allemaal met een supergoede tijd binnen en ik ben trots op ze!

Bekijk bericht

Samen met een vriendin ben ik onderweg naar de bioscoop in Beverwijk. We hebben met een vriendin afgesproken die we daar zullen ontmoeten. Normaal kom ik nooit te laat voor de bioscoop, maar we hebben nu nog maar een kleine speling. “Toch gaan we het redden”, zeggen we nog tegen elkaar. Onze vriendin is er al en vraagt waar we blijven. “We zijn er bijna!” We parkeren de auto op het parkeerterrein achter het spoorlijntje. Er rijdt normaal nooit een goederentrein op dit kleine spoor. Als we echter zo’n 20 meter van de oversteek verwijderd zijn, begint het rode licht als een malle te knipperen. En ja hoor, daar komt een goederentrein aangesjokt. Tien wagons, twintig wagons, dertig wagons.. het is gewoon lachwekkend hoe ongelukkig de timing is. Vandaag kwam ik dus te laat voor de bioscoop. Onze vriendin kijkt ons ongelovig aan als we uitleggen dat we zonder die trein wel op tijd gekomen waren. Normaal gelooft mijn vriendin me altijd. Ook die reputatie ben ik helaas kwijt.

(2015) In de kerstvakantie ben ik in Nederland aan het werk. Ondanks dat ik nog maar 2 maanden weg ben, voelt het leuk en gezellig om weer even met de collega’s bij te kletsen. Om 10 uur is het pauze en ik sta bij de machine om thee te pakken. Op dat moment loopt er een collega binnen. “Hee Laura, ben jij ook weer in het land? Gezellig meid!” ze loopt op me af en strekt haar arm naar me uit. Ik buig me dan ook naar haar toe om haar drie zoenen te geven. Ze schiet in de lach: “oh, gaan we zoenen?! Ik wilde alleen maar even m’n handen drogen hoor, maar gezellig!” Na de ongemakkelijke en lachwekkende begroeting doe ik een stap opzij zodat ze inderdaad een papiertje uit de papierdispenser achter mij kan pakken.

Vier mei is een bijzondere datum in Nederland: dodenherdenking heeft altijd veel indruk op me gemaakt. Toch is mijn eerste associatie met deze dag niet de mensenmassa op De Dam, het neerleggen van de bloemenkransen of de twee minuten stilte. Mijn eerste associatie met deze datum is namelijk de verjaardag van mijn oma!

Lieve oma, gefeliciteerd met je verjaardag! Hierbij deel ik één van de vele leuke herinneringen die ik aan jou heb.

(Lang geleden) Na een middag bij opa en oma gespeeld te hebben, brengt oma mijn zus en mij met de auto terug naar huis. Het is een stukje van niks, maar we genieten er alle drie altijd van om nog even een klein tochtje te maken. “Mogen we zonder gordel?!” is vaak een vraag die we direct stellen. Voor die 350 meter (bron: Google Maps) is oma bereid om een oogje dicht te knijpen. Blij stappen we achterin de auto. Oma stapt voorin. Aan de rechterkant. Na zo’n vier seconden zwijgend op haar stoel gezeten te hebben, klinkt het ineens verontwaardigd/verbaasd: “hé, waar is m’n stuur?!”, waarna we alle drie naar links richting de bestuurdersstoel kijken en de slappe lach krijgen.

Mijn vriend en ik lopen deze avond door Alkmaar, waar op dit moment een grote brand woedt. Even later zien we een brandweerauto die met veel rook door de straat scheurt. De rook is er niet omdat we al op de bestemming zijn, maar omdat de linkervoorband ontzettend aan het roken is. De brandweerman achter het stuur merkt de rook gauw op en hij stapt uit om te kijken. We kunnen onze lach maar moeilijk inhouden. Niet omdat het nou zo’n leuke gewaarwording is, maar de nuchtere woorden “hé, we staan in brand” klinkt gewoon ontzettend droog uit de mond van een brandweerman. De situatie is gelukkig niet erg en na een minuut of twee is de wagen weer uit de brand en vervolgen ze hun weg richting het echte werk.