In mijn korte sportbroekje zit ik op de grond op een handdoek. Een A-merk olijfolie over mijn been heen te gieten. Vijf dagen heeft de sporttape nu op mijn knie gezeten en het lijkt te hebben geholpen! Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat deze blauwe tape er met beleid afgehaald moet worden, vandaar dat ik nu met oliescheutjes in de weer ben. Stukje voor stukje pel ik de tape van mijn been. James zit er geïnteresseerd bij en kijkt hoe het loshangende flapje met de minuut steeds groter wordt.

En groter. En groter. Totdat hij zich in de doordrenkte tape vastgrijpt, er een rukje aan en geeft en ermee begint te spelen. Mij een mini-brandwondje in mijn knieholte bezorgend. Maar het hindert niet, want dit was een mooi staaltje Olympische kattenkarate! Thanks Bertolli.

“Mam, wat doe je?” Mijn moeder pakt haar spullen en doet nog wat lippenstift op. “Ik ga zwemmen, hoezo?” Ik kijk haar aan: “Waarom doe je in godesnaam lippenstift op als je gaat zwemmen? – Nou, dan zien ze me tenminste op de bodem liggen als ik zink!”

Het is 00:00 en ik loop op straat met een geopende tissue box onder mijn arm. Briljant idee van een geniale vriend die nogal random kan zijn met zijn ideeën. Ik heb hem net thuis afgezet en nu loop ik dus de laatste meters met een doosje met zo’n uitstekend tissue-flapje in mijn armen. Ik denk na over de uitleg die ik zal geven, mocht ik de buren nog tegenkomen vanavond. Direct krijg ik flarden met verklaringen in mijn hoofd: “Emotioneel moment…” … “Borrel” … “Afsluiten van een fase.” Voor het gemak besluit ik om gewoon “lang verhaal” te antwoorden, mocht ik nog iemand zien.

Oké, op zich valt dat lange verhaal wel mee: mijn zus had vandaag haar laatste werkdag en we hebben haar onthaald met papieren tissues. Circa honderdvijftig stuks, twee lagen, budgetmerk.

Olympisch schoonspringen op tv

Ik zou sowieso in het water vallen voordat het fluitsignaal is afgegaan.

Lipstick-leek

Rode tandenborstel, rode glazen, niet meer zo’n rode mond.

Suïcidaal op de trap

Een vlieg die het concept traplopen niet begrijpt en bij elke stap die ik omhoog zet ook steeds een trede beklimt, vluchtend voor mijn voet. Dit steeds gepaard met een zoemgeluidje. Vijf keer op rij belandt hij precies op de landingsbaan van mijn Birkenstock (maat 42) en kan ik hem nét ontwijken.

Topjob

De conciërge van de Olympische Spelen mag dan zo’n jacuzzi vol met snotjes van de uitrustende synchroonzwemmers schoonmaken. Olympische Snotjes.

Koken

Zeepsop over mijn zojuist gesneden groenten heen gooien en besluiten om dit voor me te houden, omdat er anders niemand meer bij me komt eten.

Rage-gevoelig

In gedachten wel eens Pokémonballetjes naar de katten gooien.

Ik zit bij mijn zus en haar vriend in de auto op weg naar huis. Het is later in de avond en ik moet nog een blog schrijven voor morgen. Ik vraag of zij toevallig nog een leuk idee hebben. “Dat met die billendoekjes was net wel grappig!” Direct komen er nog wat leuke herinneringen van vroeger naar boven. Lachend zitten we in de auto.

Op een gegeven moment vraagt de vriend van mijn zus: “Huh, toeterde er nou net iemand?” Mijn zus antwoordt droogjes: “Nee, dat was Laura’s lach.”