[2013] Goed gekleed en half ingelezen zit ik in de zaal. Samen met mijn studievereniging ga ik vanavond naar twee balletvoorstellingen in De Stopera in Amsterdam. Vóór de pauze zal er een voorstelling zijn waar het draait om de lente. Iemand zal zich kapot dansen, om zich op die manier op te offeren voor de lente. Ofzo.

Het licht wordt gedimd en de dansers komen in neonpakjes op. Ze beginnen te bewegen en het ziet modern uit. Ik staar naar hun pakjes: op zich niet echt lente-achtig, maar kunstig is het wel. Dansers slepen elkaar in de rondte. Ja, dit is een offerdans! Ze zijn wanhopig: smachten naar de lente. Toch pik ik de hoofddanser die ze me beloofd hadden er niet goed uit. En wat is dat toch met die flikkerende TL-balken? Ik vind het maar vreemd. Toch sus ik mijn verwarde gevoel: het is pas mijn eerste ‘echte’ moderne balletvoorstelling en ik moet er vast nog een beetje aan wennen.

Bekijk bericht

“Hee Loekie!!” Loekie kijkt mij aan. Ik kijk haar aan. De dame op leeftijd trekt haar wenkbrauwen naar me op en ik hou mijn hoofd schuin. “Goedemorgen!” zeg ik vriendelijk. Ongeduldig gezucht achter me. “Hier Loek!!” Ze kijkt op en herkent haar vriendin. “Oooo, ik denk hoe kent dit meissie mij nou!” Haha, die Loekie.

Ik dacht altijd traumaloos door het leven te zullen gaan. Dat fobieën mij niet te pakken zouden krijgen. Dat ik boven nutteloze angsten zou staan. Helaas, ik moet hier op terugkomen.

Tegenwoordig kun je overal wel getraumatiseerd voor zijn. Honden, spinnen, hoogtes… er schijnen zelfs mensen te zijn met een angst voor ballonnen! Dan ga je als een echte ligyrofoob door het leven.

Ik dus aan de googel: hoe heet mijn fobie dan? Paruresis kom ik tegen. Plasangst. Hm, dat dekt toch niet helemaal de lading. Sociale fobie? Nou nee, dat lijkt me toch ook wel mee te vallen. Zelf zou ik het eerder omschrijven als omgekeerde claustrofobie. Ja. Of indirecte claustrofobie?

Bekijk bericht