Als brave burger ga ik elk half jaar naar de tandarts. En altijd beloof ik plechtig dat ik vanaf nu écht dagelijks ga flossen. Drie dagen na mijn tandartsbezoek doe ik dat ook altijd keurig, maar daarna neemt de rebelse (lees: luie) burger in mij het over. Totdat ik me ineens weer herinner dat mijn volgende afspraak over een week is.

Normaal gesproken is mijn tactiek dat ik twee dagen van te voren heel fanatiek ga flossen, zodat het niet opvalt dat ik dat de rest van de tijd niet heb gedaan. Yeah right. En dan moet ik ook steeds weer acteren: “Oh, heb ik niet goed geflost? Wat gek, ik doe het altijd trouw.” Het enige dat ik dus leer van mijn acties is het acteren. Van het flossen komt nog steeds maar weinig terecht. Ik besluit het om deze keer anders aan te pakken. Ik ga bekennen.

Bekijk bericht

Eens per 8 maanden (als het al niet langer is) besluit ik om weer eens naar de kapper te gaan. Na meestal weken gedacht te hebben: “oké het wordt nu wel weer eens tijd,” loop ik vaak impulsief bij de kapper binnen. “Hoi, hebben jullie toevallig tijd?” Meestal kan ik snel terecht.

Zo ook deze keer. “Ga maar zitten hoor, ik kom zo bij je.” Een beetje ongemakkelijk kijk ik naar mezelf in de huge spiegel. Na een paar seconden krijg ik een ingeving: goh, laat ik mijn elastiekje eens uit mijn haar halen. Ik ben een gevalletje lekker mijn haar in een knot na het haren wassen en ik zie dan ook hoe mijn haar ietwat ontploft uit het elastiekje komt.

Bekijk bericht

Het is zaterdagavond, de zon zakt langzaam naar beneden en we genieten buiten nog even van het mooie weer. We drinken een wijntje en kletsen over van alles en nog wat. Omdat de vliegen het ook erg gezellig bij ons vinden, heeft iemand heel slim haar telefoon op haar glas gelegd om te voorkomen dat de vliegen een duik zullen nemen. Omdat ook ik een wijntje lekkerder vind zonder extra eiwitten, doe ik hetzelfde.

Een half uur later zit ik een beetje voor me uit te staren, totdat mijn buurvrouw me ineens een onderzetter aanreikt. Ik had het gesprek niet helemaal gevolgd, dus op de automatische piloot til ik mijn glas op om de onderzetter eronder te leggen. Dat gaat nog vrij lastig, omdat mijn telefoon er nog bovenop ligt. “Zo hèhè, gelukt!”

Buuf moet een beetje lachen. “Ja ehh, leuk dat je zo je best doet, maar die was eigenlijk voor op je glas bedoelt!”

Bekijk bericht

In de wachtkamer bij de dokter is het meestal rustig. Mensen bladeren ietwat nerveus in tijdschriften, benieuwd wat de dokter zo zal zeggen. Soms spelen er kindjes met het speelgoed dat er al jaren staat. Vaak kijken mensen echter op hun telefoon en scrollen ze door hun tijdlijn. Zo ook de meneer naast mij, die rustig met zijn arm op tafel leunt.

Na zo’n vijf minuten komt er ineens een luid getoeter van zijn kant. Hij veert op en stoot daarbij met zijn knie tegen de onderkant van de tafel. “Oeps, sorry! Dit is zo’n Instagram filmpje die dan ineens gaat afspelen.” Met z’n allen lachen we om dit moment en het nerveuze sfeertje is voor heel even weg. Dan komt de dokter binnen. “Meneer De Wit?”

Bekijk bericht

 

De laatste lesdag. Alle toetsen zijn gemaakt en alle stof is behandeld. Ik besluit om tijdens de laatste les een film te gaan kijken met mijn leerlingen. Omdat ik bij een andere klas zelf een film had uitgekozen en deze niet bij iedereen in de smaak viel, laat ik de leerlingen nu zelf een film uitkiezen. Ondanks dat bijna alle leerlingen een fantastische 50 minuten beleven, ben ik toch wel erg blij dat er geen leidinggevende langsloopt en even naar binnen gluurt. New kids is nou niet bepaald een didactisch verantwoorde film.

Na een half uur zie ik een meisje wanhopig naar me kijken. Ik loop naar haar toe. “Mevrouw, dit zijn echt de ergste 50 minuten uit mijn leven.” Ik schiet in de lach en kan haar geen ongelijk geven. “Wil je anders een kleurplaat?” Ze moet een beetje lachen, maar knikt toch dankbaar.

(10 minuten later)

Een mooi gezicht. Waar de jongens brullen van het lachen om de veel te foute film, zijn alle meiden ijverig aan het kleuren.

Bekijk bericht