Goeie voorletters

Het is nog vrij vroeg in de ochtend en ik ben op weg naar de drogist. Heerlijk vind ik dat, om nét na openingstijd naar de winkel te gaan. De straten zijn dan nog redelijk uitgestorven en alles wordt op z’n gemakje in gereedheid gebracht voor een nieuwe verkoopdag. Ik loop naar binnen bij de vrijwel lege drogist en loop naar het schap om mijn producten te pakken.

“Heeft u een klantenkaart?” Poeh, ik kom om in de klantenkaarten, maar ik vergeet ze heel vaak. “Nee, maar dat hoeft ook niet hoor. Ik kom hier niet zo vaak.” De vrouw keek me verbaasd aan – kennelijk hoort de hele stad hier te winkelen – en vertelde me dat ik met deze producten al bijna mijn eerste korting bij elkaar heb gespaard. “Nou, prima, graag een klantenkaart dan!” Ik ben vrij gemakkelijk over te halen met dit soort dingen. Wie weet scheelt het me uiteindelijk ook nog wel tijd, dan hoef ik niet altijd de riedeltjes aan te horen waarom ik wel niet voor een klantenpas moet kiezen. De vrouw pakt haar computer erbij en samen beginnen we mijn gegevens in te vullen. “Wat zijn uw voorletters?” Ik moet lachen – drie keer raden in welke drogist ik ben. “D.A.” De verkoopster vindt het prachtig. En wanneer ze erachter komt dat ze ook nog in dezelfde straat heeft gewoond, scoor ik helemaal punten.

Ik durf te wedden dat ik die klantenkaart binnen een maand vergeten ben, maar ik ga het gewoon weer een keer proberen. En anders kan ik altijd nog heel mans zeggen: “Ik sta in het systeem, zoek maar op D.A.”

Bekijk bericht

Rara welk programma is er weer op tv? (ABC-blog!)

Amandelcrème is goed op smaak.”

Bakkers klaar? Bakken maar!”

Crème heeft nog wel wat body nodig.”

Dadels passen er niet goed bij.”

Echt een goede cake, heel goed gedaan!”

Fruitige vulling, zo eet ik hem graag.”

Garnering is mooi, wel wat taai.”

Heel goed recept, wel wat veel suiker.”

Iemand nog wat chocola te leen?”

Juist, een goede garing.”

Koekje is niet goed gebakken.”

Lekker smeuïg.”

Mmmmmm.”

Nog een half uur, bakkers!”

Ojee, mijn deeg is niet gaar!”

Puik gerold, die soes.”

Quelle belle tarte!”

Ruikt goed in de tent.”

Smullen, dat deeg.”

Toppunt van tuttigheid!” (aldus mijn vriend)

Uitermate knapperig, goed gedaan.”

Valt een beetje uit elkaar.”

Wel een beetje broos.”

X. Hoe los ik deze nou weer op? 😉

You got to love it.

Zeg eens, heb je al een idee? 😉

Bekijk bericht

“Ik zou wel omroeper van de kamelenrace willen zijn!”

“Zou je liever putjesschepper of vuilnisman willen zijn?” We zitten in de auto en ik ben met mijn vriend een mondelinge beroepentest aan het doen. Niet omdat een van ons een nieuw beroep zoekt, gewoon omdat het soms heel grappig is om over na te denken. “Bestuurder van de veerboot naar Texel of treinmachinist?” We proberen steeds gekkere beroepen te bedenken. “Kabelbaanmonteur! Omroeper bij de kamelenrace op de kermis!”

Die avond kijken we de eerste aflevering van Expeditie Robinson terug. Het voordeel van interactieve televisie is dat je alle programma’s terug kunt kijken. Je moet dan wel de reclames blijven kijken, die mag je niet doorspoelen. Normaal gesproken kijk ik eigenlijk nooit naar reclames. Dat kan nog wel eens ongemakkelijke situaties bij verjaardagen opleveren. “Ken je die reclame van …. ? NIET? HOE KAN JE DIE NIET KENNEN?” Het leven onder een steen kan soms best ongemakkelijk zijn. Vandaag bleef ik echter lekker op de bank zitten om alle reclames eens goed te bekijken. Plotseling moet ik terugdenken aan het gesprek met mijn vriend eerder deze dag en begin heel hard te lachen. Nietsvermoedend kijkt hij me aan. “Zo, ik weet het hoor! Mocht ik ooit van beroep willen wisselen, dan wil ik graag de stem inspreken van een vaatwasserblokje.” Gekke mensen, die reclamemakers.

Bekijk bericht

Mini-anekdotes: 10 x Neverdullmoments op Twitter #19

Op Twitter kun je in 140 woorden een mini-anekdote kwijt. Vaak zijn deze berichtjes net te klein voor een volwaardige blogpost, maar samen vormen ze wel een leuk geheel! De afgelopen week Twitterden wij het volgende:

1. Akelig: wanneer je theedrinkt uit een mok met een hapje eruit. En dan natuurlijk precies je mond op dat hapje plaatsen. (Laura)

2. Alweer zo’n nectarinepittweet. Wanneer je hem helemaal in je mond stopt om hem af te kluiven en hij vervolgens uit elkaar breekt. #Getsie (Laura)

3. “Even een vest aantrekken, dan spetter ik geen tomatensaus op m’n witte shirt.” … #tocheenvlek #vergetendichtteritsen #fail (Dorinde)

4. Een nieuw schrift, deze ga ik wél netjes houden! […..] Ok shit. Pagina 2 zit vol krassen en m’n kantlijn zit scheef. #keeptrying #faal (Dorinde)

5. “Hebben we nog in de file gestaan?” #uurtjerijden #heleritgeslapen #gezellig (Dorinde) 

6. Je mist wel van alles hoor, dan. Zo heb ik bijvoorbeeld het tanklampje niet aan horen gaan. (Dorinde)

7. Ik zou ook niet open gaan als je weet wat je te wachten staat. #mosselen #potdicht (Dorinde) 

8. “Wil je ook wokkels? – Nee, dankje!” Net op het moment dat ik (3 min later) de laatste in mijn mond stop, graait mijn vriend in de lege zak. (Laura)

9. “Vroeger vond ik dat al best apart. Tegenwoordig vind ik dat eigenlijk nog steeds wel,” aldus mijn vriend. #Goedverhaal (Laura)

10. Poetsen poetsen poetsen. Blij zeg ik: “zo, de trap is weer verfvrij!” 5 min later: “O. Shit. Guys? Wie is er net naar beneden gelopen?” (Laura)

Bekijk bericht

“Ik breng die behangstomer wel even terug.”

Nu we alweer ruim een week de sleutel hebben, schiet het aardig op met het klussen. Zo is er beneden geschuurd, zijn de muren geschilderd en zijn we het behang boven flink te lijf gegaan met een gehuurde behangstomer. Omdat we vooraf niet wisten hoe lang we de behangstomer nodig zouden hebben, hebben we hem voor de zekerheid de hele week maar gereserveerd. Scheelde ook mooi in de prijs trouwens!

“Ik breng de behangstomer wel even terug, goed?” Het is vrijdag en we zijn alweer een week verder. Uiteindelijk hebben we de stomer alleen het eerste weekend nodig gehad: het werkte als een tierelier! Ik til het apparaat in mijn auto en ik navigeer naar het verhuurdersbedrijf. Wanneer ik de behangstomer naar de toonbank sleep, komt er een medewerker naar mij toe. Hij zoekt in zijn map naar mijn reservering en vraagt me of ik de borg contant of op de rekening wil ontvangen Vervolgens zegt hij vriendelijk, maar lichtelijk geamuseerd (flauw): “als je de stomer nou vanmorgen had teruggebracht, dan had ik nu geen €25 van de borg af hoeven halen.” Ik ben er niet helemaal bij met mijn gedachten en ik neem het bedrag aan. Het zal wel kloppen, online hadden we immers aangegeven dat we de stomer ‘s middags terug zouden brengen. Ondanks dat dit duurder was, hadden we voor deze optie gekozen, omdat we niet wisten of we het in één weekend zouden redden. Gevalletje voor de zekerheid.

In de auto terug naar huis begin ik echter na te denken. Huh, hoe zit dit nou? Ik heb vooraf toch al voor deze extra dag betaald? Waarom ging er dan nu nog eens geld van de borg af? In gedachten verzonken rijd ik de rotonde op. Waar moet ik heen? Oja, tweede afslag rechtdoor, A9 richting Alkm… hee, wacht eens. NOOOOO. NEEEEE. Terwijl mijn hoofd zich in de richting van de goede afslag draait, moet ik mijn auto noodgedwongen de eerste afslag richting de snelweg opsturen. Pal de verkeerde kant op. Terwijl ik zo over de behangstomer zat na te denken, had ik niet door dat ik een moderne, dubbele rotonde opreed. Zo’n rotonde waarbij je op de rechterbaan alleen maar rechtsaf kunt slaan.

Licht vloekend voeg ik in op de snelweg. Wat ontzettend dom dit! Maar goed, niet het einde van de wereld. Ik neem gewoon de eerstvolgende afslag en dan draai ik gewoon weer om. Daar komt de tunnel… hee, waarom springen de matrixborden aan? 70…. 50…. oneeeeeeeeee! (Ietsje meer gevloek inmiddels). Ik rij vol de file in. De eerstvolgende afslag is pas over zo’n 6 km. Dat gaat nog wel even duren dan. Tot overmaat van ramp zie ik dat een mega file zich opdoemt aan de overkant: de kant waar ik zo weer opmoet. Zwaailichten, gele auto’s…. er is een ongeluk gebeurd. Zorgelijk tuur ik in de verte. Het staat helemaal vol met auto’s en de file wordt alsmaar groter en groter. Daar gaat mijn plan om ‘even om te keren.’  Lichtelijk bezorgd bel ik mijn vriend op: “weet jij nog een binnendoorweg waardoor ik deze snelweg kan vermijden?” Hij geeft me instructies en dapper rij ik door.

Wanneer ik na een tijdje de juiste afslag neem (we zijn inmiddels 15 minuten en een paar scheldwoorden verder), zoek ik uit alle macht de nieuwe route. Ik moet er voor zorgen dat ik niet weer op de A9 terecht kom. Ik volg de bordjes Haarlem/Amsterdam en dan moet ik als het goed is op mijn sluiproute uitkomen. Nog zo’n 10 minuten rij ik verder en ik vraag me af of dit wel zo’n goed idee is. Het rijdt op zich wel aardig door, maar qua tijd win ik er niet zoveel mee. Die stomme rotonde ook!

Na nog eens 5 minuten rij ik af op een flinke stroom auto’s. Ik nader een kruispunt vlakbij Haarlem en er is geen beweging te krijgen in de auto’s. Nee hè. Tot overmaat van ramp gaat de brug open. GROMMM, zul je net zien! Normaalgesproken zou ik keihard om deze situatie lachen (“heb ik weer hoor”), maar op de één of andere manier grijpt het me nu even aan. Afgelopen week was best heftig: een nieuw huis én een nieuwe baan. Ik troost mezelf dat ik hier tenminste nog een blog over kan schrijven.

Omdat ik nu even de tijd heb, pak ik de factuur van de behangstomer erbij.  Direct zie ik dat het gewoon klopte wat de jongen zei: in eerste instantie heeft mijn vriend behangstomer voor een weekprijs meegekregen. De extra uren zijn pas vanaf vanmorgen 08:00 gaan tellen. Waar ik er vanuit ging dat we deze extra uren al betaald hadden, had het bedrijf dit nog niet doorgerekend. Als ik er vanmorgen inderdaad om 08:00 had gestaan, dan had ik de volledige borg teruggekregen. Achja. Het voelt een beetje flauw, maar zo werkt het nou eenmaal. De volgende keer maar meteen de spullen terugbrengen!

Ik haal mijn schouders op en leg me neer bij de situatie. Ik open mijn Spotify en begin keihard Eftelingmuziek te luisteren. Ook app ik mijn vriend dat ik vanavond toe ben aan een troostdiner.

Anderhalf uur later ben ik uiteindelijk thuis, met een reservering voor een sushirestaurant in de pocket. Dat geeft te denken… 😉

Bekijk bericht