Laatst had ik dus koekjesdeeg gemaakt hè. Ik heb er toen voor gekozen om het deeg deels in te vriezen, om zo een voorraadje te maken voor wanneer ik weer koekjes zou willen bakken.

Nee okee, lariekoek. Ik was zo misselijk van het eten van al dat deeg, dat ik het gewoon niet kon opbrengen om er nog langer naar te kijken, laat staan tot koekje te kneden en te bakken.

Helaas zit inmiddels het eerste deel van het deeg een paar minuten in de oven en begint het intens naar koekjes te geuren. Bleh, een misselijkmakende lucht als je te veel zoetigheid hebt gegeten.

Uit pure ellende heb ik me op een bak olijven gestort.

Samen met vier collega’s ben ik op kantoor aan het werk. We zitten allemaal achter onze eigen computer en zijn in stilte geconcentreerd aan het werk.

Na een tijdje valt plotseling het licht uit: de sensor heeft ons blijkbaar al ruim een kwartier niet meer zien bewegen. Een collega merkt droog op: “dooie boel, zeg.” We barsten allemaal in lachen uit en er ontstaan spontaan plannen om de volgende keer te gaan Twisteren.