We kennen allemaal de stationsfiets. Zo eentje met kapotte lampen, vastzittende versnellingen en een ketting waar je eigenlijk mee kunt touwtjespringen. Deze oude tweewieler wordt vaak omgedoopt tot ‘het barreltje’ op het moment dat je een nieuwe, knappe fiets hebt geregeld. Toch blijft de band met je stationsfiets een bijzondere, want hij brengt je ’s ochtends altijd maar mooi naar het station. Trouw staat hij dan in weer in wind tussen de andere stationsfietsen te bibberen, wachtend tot jij na een lange dag je moeie lijf weer op het krakende zadel hijst en hij je weer naar huis mag brengen. Zo hoort het tenminste.

Mijn stationsfiets heeft vandaag helaas toch echt zijn laatste adem uitgeblazen. Drie kinderen stopten abrupt met hun buitenspel om mijn wel héél erg rammelende roestbak met lekke, denderende band met open mond na te staren, wensend dat ze decibeldempende earplugs in hun oren hadden.

Na een gezellige reünie van mijn oude basisschoolklas in een hip restaurant in het dorp, fiets ik met een voldaan gevoel weer naar huis. Het was gezellig om iedereen na twaalf jaar weer even te spreken en herinneringen met elkaar te delen.

Bekijk bericht

“Het ruikt hier echt naar zweetoksels!” Mijn vriend blèrt vanuit de woonkamer en verontwaardigd draai ik mijn hoofd naar hem om. “Zweetoksels van hoeveel dagen oud?” Hij haalt zijn neus op. “Minstens een maand!”

Ja oké, het ruikt inderdaad vrij weeïg, zo’n half potje komijnpoeder dat ik per ongeluk in de pan met eten heb laten vallen.

Ruim twee weken heb ik nu lactosevrij (oké, ijsjes uitgezonderd) gegeten om te kijken of ik minder last zou krijgen van mijn darmen. Mijn lactosevrije periode (akkoord, met een paar slagroomslippertjes) heb ik ingelast sinds mijn bezoekje aan de huisarts vlak na Bali. Ik merkte dat ik regelmatig last kreeg van mijn buik en daarom besloot ik om melkproducten even te vermijden. (Op wat chocola na, natuurlijk).

ANYWAY..

Bekijk bericht

Vanavond hebben mijn zus en ik op het wielerparcours in Amsterdam Sloten rondgewandeld, kijkend naar haar vriend die daar 75 km aan het trappen was. Elke vier à vijf minuten kwam de grote groep wielrenners langszoeven en zochten we steeds het rode shirtje van onze topper. Vanuit het perspectief van de wielrenners moet het ook een leuk zoekplaatje geweest zijn: na elk rondje waren wij weer wat meters verder gewandeld om ze vervolgens weer opnieuw aan te moedigen.

Het was een mooie avond in een geweldig stukje groen bos. De wielrenners hebben goed hun best gedaan en wij hebben lekker gelopen. En de complete geschiedenis van Pino op Wikipedia gelezen.