Laatst sprak ik met een vriendin over de ‘hoe gaat het’ vraag. Veel mensen gebruiken deze vraag om een gesprek te beginnen, bijvoorbeeld op whatsapp. De ‘ik heb eigenlijk iets van je nodig, maar ik wil dat niet direct vragen, dus ik vraag eerst wel hoe het met je gaat’ situatie. Ik denk dat iedereen zich hier wel eens schuldig aan maakt en dat mag ook :).

Soms zit je ook niet te wachten op een heel verhaal, omdat je de trein moet halen of boodschappen aan het doen bent in een drukke winkel. Op dat soort momenten kan het dan best prettig zijn als iemand gewoon reageeert met: ja prima, met jou ook?

Toch is het soms wel erg fijn om wat uitgebreider te vertellen hoe het met je gaat. Het gaat namelijk heus niet altijd goed, ook al lijkt dat voor de buitenwereld dan wel zo. Dat is mij bij nu overigens niet het geval hoor, ik maak gewoon een bruggetje naar het volgende punt!

Zo vertelde de vriendin met wie ik sprak dat ze laatst had gehoord dat je het volgende zou kunnen vragen. ‘Hoe gaat het met je?’ De ander zal dan waarschijnlijk reageren met: ‘ja goed’, of ‘gaat wel’. Vervolgens vraag je dan: ‘En waarom gaat het zo goed? Heb je leuke dingen meegemaakt?’ Op deze manier laat je de ander even nadenken over zichzelf en dat kan hele leuke gesprekken opleveren! Zo gaat het in ieder geval een stukje dieper. Ik vond het wel inspirerend dat één zo’n extra vraag al een heel ander gesprek kan opleveren. Tenzij die persoon natuurlijk reageert met: ‘nou gewoon, het gaat gewoon goed’.

Dus vertel eens, hoe gaat het met je? En als het goed gaat, waarom gaat het dan zo goed? 🙂 En als het vandaag even niet zo goed gaat, kun je daar dan misschien iets aan doen?

Bekijk bericht

Het is zaterdagochtend 8:15 en mijn vriend is klaarwakker. Hij draait zich naar mij om (stel ik me dan zo voor hè, met een verliefde blik etc.) en ziet dat ik nog slaap. Zachtjes stapt hij uit bed, loopt naar de badkamer om zijn lenzen in te doen en gaat vervolgens naar de keuken om te ontbijten.

(8:20) Ik word wakker. KLING, KLETS, KLAK, BENG. Woest smeert mijn vriend zijn crackers met pindakaas. Bord uit de kast, kastje weer dicht, mes uit de lade, lade weer dicht, pindakaas op het aanrecht, etc.

Goeiemorgennnnnn.

Bekijk bericht

Voor een studieopdracht moest ik twee kijkdozen maken. “Het is de bedoeling dat je vanaf de bovenkant de doos in kijkt en dan een bovenaanzicht tekent” leg ik aan mijn vriend uit. Voor de kijkdoos moet ik een aantal voorwerpen uitzoeken die ik in de doos kan plakken. Ze moeten verschillende kleuren hebben, zodat je de vormen goed kunt onderscheiden.

Zo nu en dan heb ik een creatieve bui. Dat is niet altijd zo geweest trouwens! Rond de Sinterklaastijd werd ik vroeger altijd een beetje nerveus, zeker wanneer we dan surprises moesten maken. Papier maché en karton knippen lukt nog net, maar dat zijn wel zo’n beetje mijn knutselkwaliteiten. Geef mij maar gewoon een gedichtje :).

Voor de kijkdoos leek het me een goed idee om een paar luciferdoosjes te beplakken met wit papier, zodat ik die vervolgens kon inkleuren met een stift. Enthousiast begon ik aan het eerste doosje. Na een kwartiertje had ik alle doosjes beplakt met wit papier. Goed bezig, op naar de volgende stap!

[…]

Een beetje high van de stiftlucht, vingers in alle kleuren van de regenboog en een resultaat waar je nog net ‘JIJ’ tegen kon zeggen (maar absoluut geen U). Goed, ik was klaar. Niet helemaal zoals ik het had verwacht, maar toch. Het idee was duidelijk. Semi-trots liet ik het resultaat aan mijn vriend zien. Verwonderd keek hij me aan. Dat was hij al een tijdje aan het doen trouwens. “Dor, je weet dat we ook gewoon gekleurd papier hebben hè? Had je er ook op kunnen plakken.” Ik had mijn uur inderdaad wel iets efficiënter in kunnen richten.

[…]

“Vind je dat niet zonde, dat we nu al die papiertjes er weer afhalen?” Met een studiegenootje maak ik de kijkdoos verder af door alle doosjes alsnog te beplakken met gekleurd papier. “Nee joh, dat kleuren was echt maar 5 minuten werk. Dat had ik vooral gedaan om even te checken of de verschillende kleurtjes echt wel belangrijk waren.” Tuurlijk. Een leugentje om een suffe actie niet toe te hoeven geven mag best, toch? 😉

Bekijk bericht

Het is vrijdagochtend en ik ben net op stal aangekomen. Het regent dat het giet, maar ik vind het niet zo erg: mijn weekend begint met een heerlijk ochtendje paardrijden. Op een blaadje staat altijd aangegeven op wie je gaat rijden die dag. Ik mag op Sproet, een favoriet!

Normaalgesproken staat Sproet achterin op de weilanden, maar ik krijg nu te horen: “hij staat lekker dichtbij, linksaf en dan in de eerste paddock!” Dat scheelt met de regen! “Hij staat daar samen met Trix in de wei.” Ik weet dat Trix een kleine pony met vlekken is, maar verder ben ik heel slecht met pony’s van elkaar onderscheiden. Sproet is een prachtig, groot wit paard (met sproeten), dus dat is niet te missen!

Ondertussen regent het nog altijd keihard en ik begin mijn route naar het weiland. Waar ik normaalgesproken rechtdoor zou lopen richting Sproet, sla ik nu linksaf en loop ik naar het weiland. In de verte zie ik een wit paard staan, samen met een zwart-wit gevlekte pony. Dat zal Trix wel zijn. Ik loop verder en even later ben ik bij Sproet. Ik doe het halster om en ik kijk even naar hem: ik voel dat er iets niet helemaal klopt, maar dat zet zich in mijn hoofd niet door. Dat het halster best groot om zijn hoofd valt en dat dit paardje een stuk kleiner is, registreer ik op de een of andere manier niet. (Het is nog ochtend, het regent keihard en ik kan soms echt een ontzettende drol zijn).

Met ‘Sproet’ loop ik weer terug naar de stal, een tochtje van zo’n vijf minuten in de stromende regen. “Deur vrij!” Drijfnat lopen we naar binnen. Zo’n vier verbaasde gezichten staren mij aan. “Laura, waarom heb je… hoezo heb je.. dat is Barcelona!” Ik schiet direct in een ongemakkelijke lach. “O echt? Ja. Shit. Zie je wel, ik wist dat deze dag een keer zou komen.” Awkward. Lekker dom. “Jongens, dit is dus de reden waarom ik een blog heb, hè! Dit soort dingen gebeuren mij helaas.” Gelukkig kan ik er zelf ook hard om lachen, maar gênant is het wel.

Even later loop ik naar de goeie Sproet en zie ik dat Trix inderdaad vlekken heeft. Bruine vlekken. Oepsie. Het halster van Sproet past als gegoten en ik snap ook echt niet hoe ik nou zo knullig kon zijn. Ik heb denk ik last van een milde vorm van het bekende “verkeerde interpretatie van instructie”-autisme.

Bekijk bericht

Deze week had ik, net zoals vele anderen, een extra dagje vrij op tweede Pinksterdag. Heerlijk! Helaas is het voorlopig wel afgelopen met de feestdagen in Nederland. Eerste Kerstdag is pas officieel weer de eerste vrije dag. Daar moesten we maar niet te veel aan denken. Voor je het weet tettert Mariah Carey alweer door je speakers. Deze week at ik maar liefst vijf dagen thuis! De gerechten van dinsdag en zondag kwamen uit een receptenboek. Ons maaltje van donderdag lieten we thuis bezorgen, luxe! Doe jij dat wel eens?

Maandag – Truffelrisotto met asperges en champignons

Dinsdag – Moussaka met zoete aardappel, aubergine, gehakt en tomatensaus

Woensdag – Hartige taart met geitenkaas, paprika, tomaat, walnoot en broccoli.

Donderdag – Sushi!

Vrijdag – Paprikasoep met stokbrood en pastasalade. We aten gezellig bij Laura!

Zaterdag – Moussaka met brood en salade. Dit aten we bij mijn ouders 🙂

Zondag – Gevulde paprika met risotto, varkensvlees, tomaat en citroen.

Bekijk bericht